«Θα μας κρίνουν αυστηρά κάποτε, θρηνώ για τη χώρα, η βραδιά που ο θείος μου κέρδισε τις εκλογές ήταν η χειρότερη της ζωής μου». Η δήλωση ανήκει στην κλινική ψυχολόγο Μαίρη Τραμπ και έγινε λίγο μετά την πρώτη εκλογή του, το 2016, στη Washington Post.
Οι πολιτικές των ισχυρών πάντοτε στηρίζονταν στη δύναμη. Και η αποδοχή τους από τους αδύναμους πάντοτε έχτιζε μια συνείδηση στηριγμένη στην αλλοτρίωση μέσω της βόλεψης, της παθητικότητας ή της ανάγκης. Η διαφορά της πολιτικής Τραμπ είναι ότι αυτό δεν το ντύνει μόνο με την παλιά τεχνική των ηθικιστικών ρητορικών (κακοί ναρκέμποροι κ.λπ., δεν απέφυγε άλλωστε ως υπερπατριώτης την υποχρεωτική τότε θητεία στο Βιετνάμ αβγατίζοντας την πατρική περιουσία την ώρα που τόσα νιάτα σκοτώνονταν κι απ’ τις δύο μεριές;), αλλά ότι υπάρχουν στιγμές που τις ανατρέπει και αυτές με την πιο απόλυτη κυνικότητα, ντύνοντάς το με καταφανή ψέματα και δείχνοντας να το απολαμβάνει. Και μάλιστα όχι μόνο εναντίον των ανίσχυρων αλλά και εναντίον ομολόγων του που τους «φαπώνει» κανονικά, ακόμη κι αν τον έχουν προσκυνήσει όπως συνέβη πρόσφατα με τον Μακρόν. Η στιγμή που ένας σαδιστής ξεφτιλίζει για άλλη μια φορά την Ευρώπη των πολιτικών νάνων, την Ευρώπη των κάποτε σημαντικών πολιτικών ηγετών.
Τόσο η Μαίρη Τραμπ όσο και ο Φρεντ Τραμπ μιλούν στα βιβλία τους για μια διαταραγμένη προσωπικότητα, έναν «κατεστραμμένο» από τον αυταρχικό Γερμανό πατέρα του νάρκισσο, για τον οποίον οι άλλοι είναι αναλώσιμοι και αναλώσιμες και ο κόσμος (αποκτώντας με όλους τους τρόπους υπερβολικά πολλά κι όμως ποτέ αρκετά) τού ανήκει.
Η πρώτη φορά που έγινε συστηματική μελέτη της ψυχοπαθολογίας στην πολιτική στις ΗΠΑ ήταν με αφορμή την περίπτωση του Λ. Τζόνσον. Ομως εάν διαβάσει κάποιος τα βιβλία που τόλμησαν να βγάλουν οι συγγενείς του Τραμπ (Το the world’s most dangerous man, Too Much and Never Enough, της Mary Trump, και το All in the Family του Fred Trump, εκεί όπου ο ανιψιός του αποκαλύπτει πως η πρόταση του θείου του ήταν να «πεθάνουν» sic το ανάπηρο παιδί του), κατανοεί το βασικό μοτίβο της συμπεριφοράς του (ο γείτονας έχει μπαλκόνι με θέα, το θέλω, το καταπατώ, ο γείτονας έχει ωραία γυναίκα, απλώνω χέρι, αρπάζω, τα έχουν καταγγείλει εργαζόμενές του, τώρα το κάνει στον πλανήτη) και πόσο επείγει μια νέα μελέτη.
Αλλά δείχνει και κάτι ακόμη: πόσο ασυγχώρητο υπήρξε το κοινό του. Πολιτικά απαίδευτοι, απελπισμένοι από τους κορπορατιστές Δημοκρατικούς ναι, αποκτηνωμένοι όμως όχι.
