Ξεκινάει χθες ένας φίλος μου να πάει στην Πρέβεζα. Γραφείο τελετών έχει ο άνθρωπος και πήγαινε για μία κηδεία. Με τη νεκροφόρα. Καταταλαιπωρήθηκε μου είπε, επέστρεψε στις τρεις τα ξημερώματα. Αλλά χωρίς να δει ούτε έναν αγρότη στον δρόμο, ούτε ένα μπλόκο αγροτών δεν συνάντησε.
Το μόνο που έβλεπε ήταν κλειστούς δρόμους από την αστυνομία. Κλειστούς από την αστυνομία αλλά χωρίς αστυνόμους. Μόνο με κώνους και αυτά τα κόκκινα τα απαγορευτικά που σε βγάζουν από το δρόμο. Οπότε η νεκροφόρα, μαζί με εκείνον που είχε μέσα στο φέρετρο (μακάριος βέβαια αυτός, ούτε που τον ένοιαζε τι ώρα θα φτάσουν…), αναγκάστηκε να πηγαίνει από τα βουνά.
Το καταλαβαίνω η αστυνομία να κλείνει λίγα χιλιόμετρα πιο πριν τον δρόμο, αλλά πρέπει να είναι παρούσα εκεί. Υπήρχε περίπτωση οι αγρότες να μην αφήσουν να περάσει η νεκροφόρα; Ούτε μία στο εκατομμύριο. Υπήρχε περίπτωση οι αγρότες να μην αφήσουν να περάσει ένα ασθενοφόρο; Ούτε να το συζητάμε.
Η αστυνομία δημιουργεί τα μεγαλύτερα προβλήματα, όχι οι αγρότες.
Εννοείται ότι οι εθνικές οδοί, στις φωτεινές επιγραφές τους καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδρομής, προειδοποιούσαν ότι ο δρόμος μπροστά είναι κλειστός λόγω των αγροτών. Ναι, λόγω των αγροτών! Κάτσε, λέει, να χώσουμε λίγο κοινωνικό αυτοματισμό. Όσα έγραφαν στις επιγραφές ήταν σαν να τα έχει γράψει ο ΣΚΑΪ. Και δεν χρειάζεται να πούμε ότι τα διόδια λειτουργούσαν κανονικά. Πλήρωνες και μετά από 5 χιλιόμετρα έβγαινες από το δρόμο που είχες πληρώσει για να πας από τις περιφερειακές οδούς.
Αλλά δεν φταίνε αυτοί, εμείς φταίμε, τα κορόιδα.
