Αυτό με τις αποφάσεις της νέας χρονιάς να το καταλάβω δεν. Το κάνω κι εγώ -τι να κάνω!- αλλά να το καταλάβω δεν, λέμε! Προσωπικά δεν έχω κλείσει ακόμα με τις αποφάσεις για το 2024. Τόσο που σκέφτομαι να βάζω απλώς ένα καρμπόν και να τελειώσει η υπόθεση «νέα χρονιά – νέα όνειρα». Βέβαια, τώρα που το καλοβλέπω, ας μείνει και κάτι σταθερό φέτος. Ακόμα κι αν είναι οι «νέες» παμπάλαιες αποφάσεις για τη «νέα» παμπάλαιη χρονιά που αχνοφάνηκε. Γιατί όλα τ’ άλλα θ’ αλλάξουν – βασικά δεν θα μείνει λαμπόγυαλο για λαμπόγυαλο όρθιο ανά την υφήλιο.
Δεν χρειάζεται να είσαι Νοστράδαμος, ούτε απαιτείται οξεία αίσθηση της όσφρησης, τουτέστιν μια μύτη σαν αεροδιάδρομος, για να το μυριστείς: όταν οι παγκόσμιες εξουσίες επιλέγουν μια οικονομία πολέμου, για να στηριχτεί αυτή η οικονομία χρειάζεται ένας (τουλάχιστον) πόλεμος. Κι από αυτό δεν μπορεί να μας γλιτώσει μήτε ο Χριστούλης. Ούτως ή άλλως ακόμα και η γέννησή του (ή Του τελοσπάντων) δεν έφτανε. Επρεπε να περάσουν κάποια χρόνια για ν’ «αγιαστεί» ο κόσμος. Οταν βαφτίστηκε, άγιασε (τρομάρα του!). Κι αυτό έγινε μόλις τριάντα χρόνια μετά το γεννοβόλι. Περίεργο δεν είναι; Εμάς να μας βαφτίζουν στις φασκιές σχεδόν στο όνομα Εκείνου που βαφτίστηκε υπερενήλικος;
Σύμφωνα με την ελληνική παράδοση, αυτή πάνω στην οποία έχουν βασιστεί τόσες δικτατορίες και πολλαπλάσια αυταρχικά «δημοκρατικά» καθεστώτα (όπως της Αγίας Οικογένειας του κυβερνάρχη μας), αυτή που βγάζει τα «καλύτερα παιδιά», τα οποία όμως κουράστηκαν και πήγαν σπίτι, αυτή που διατηρεί τα σωστά χαρακτηριστικά ενός έθνους που συγκεντρώνονται στο τρίπτυχο «Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια» ή, στην πιο σύγχρονη εκδοχή του, «Είμαστε μαχητές. Είμαστε Ελληνες» που είπε ο ελληνομαχητής Τσιτσιπάς τις προάλλες, ο οποίος τα ξέρει καλά αυτά, καθώς έχει στενές (έως στενότατες) επαφές με την Αγία Αψογοτάτη Οικογένεια, σύμφωνα λοιπόν με αυτή την ελληνική παράδοση που βγάζει λειτουργούς, σαργούς, μαγειριούς και παλικάρια, από παιδιά που βαφτίστηκαν αργά γεννιούνται τα καρκαντζέλια. Συνδυάζοντας τα Φώτα, τη βάφτιση του 30χρονου Ιησούλη δηλαδή, με την ελληνική παράδοση, τα μικρά αυτά σκοτεινά και πανάθλια δαιμόνια δεν μπορεί παρά να είναι θεϊκής καταγωγής. Αρα αν θες να λέγεσαι διαβολάκι πρέπει να εκπορεύεσαι από έναν θεούλη – θεϊκό;
Αυτούς τους μικρούς φτωχοδιάβολους δεν τους έχουμε και πολύ περιωπής. Κακώς βέβαια: γιατί τη μεγαλύτερη ζημιά, οι μικρότεροι την κάνουν. Οσοι δεν καλοφαίνονται, αλλά κάνουν ακούραστα τη δουλειά τους: ροκανίζουν. Το δέντρο της ζωής; Τη ζωή του κόσμου; Χρούτσου χρούτσου, όλο τον χρόνο. Στα σκοτεινά, εκεί που δεν τούς βλέπουν, υπόηχα, αφανέρωτα. Λένε πως είναι η οπτικοποίηση του λαϊκού φόβου για το σκοτάδι, τον χειμώνα, το μεταίχμιο ζωής – θανάτου. Πως δεν σκοτώνουν μαζικά, αλλά διαβρώνουν την καθημερινότητα και πως ακριβώς αυτό τους κάνει επικίνδυνους.
Ροκανίζουν και διαβρώνουν οι καλικάντζαροι. Αυτά τα θεϊκοπλασμένα δημιουργήματα του σκότους, που εν τέλει δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας μηχανισμός διαχείρισης του φόβου. Η θρησκεία προσπάθησε να τους σταματήσει, λες και μια αγιαστούρα αρκούσε να τους ξεπαστρέψει. Ωρέ, δεν είστε μόνο τρισάθλιοι οι παπάδες, είστε και πανίβλακες: πώς μπορείς να βάλεις ημερομηνία λήξης σε κάτι θεογεννημένο; Κι επειδή κι ο θεός ο ίδιος ανθρώπου δημιούργημα είναι, κατ’ εικόνα και παρομοίωσή του, δικά μας παιδιά είν’ τα καλικαντζάρια. Απ’ τα σπλάχνα μας βγαλμένα.
«Οταν κοιτάμε στους καθρέφτες μας, ένα πράγμα βλέπουμε όλο κι όλο: το φίδι που τραβάει κατά τον σβέρκο μας» έγραφε ο εθνικός ποιητής της Παλαιστίνης, Μαχμούντ Νταρουίς. Πάει και η Παλαιστίνη – αγιαστήκαμε, ξεχαστήκαμε. Κι ας είμαστε εμείς οι εγκληματίες αυτού του πολέμου. Αυτού που σκοτείνιασε το 2025 μας και που ακόμα έναν πόλεμο θα φέρει, με εμάς ως θύματα πλέον, το 2026. Απ’ το δικό μας ροκάνισμα του κόσμου. Από την εσωτερική μας, οικειοθελή μάλιστα, διάβρωση.
Ελα όμως που είπε και κάτι ακόμα ο Νταρουίς: «Σ’ αυτή τη γη υπάρχει κάτι που αξίζει να το ζήσεις: Τα γραπτά του Αισχύλου/Η αρχή του έρωτα/Το χορτάρι πάνω σε μια πέτρα/Μητέρες που ζουν με τον σκοπό της φλογέρας/Και ο φόβος των κατακτητών για τη μνήμη». Αρκούν.
