Οταν η κυβέρνηση μιας χώρας (καλή ώρα, η δική μας) υποστηρίζει ότι η οικονομία πετάει, ότι έχει γίνει παράδειγμα προς μίμηση για τις περισσότερες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, ότι η Δημοκρατία μας πορεύεται σωστά, ότι οι θεσμοί λειτουργούν άψογα, ότι τα αντίβαρα ενεργοποιούνται κάθε φορά που οι εξουσίες παρεκτρέπονται (σπανίως κατά την κρίση της), ότι η Δικαιοσύνη είναι ανεξάρτητη και γρήγορη στις αποφάσεις της, ότι υπάρχει πολιτική σταθερότητα την οποία εγγυάται μόνο το κόμμα που κυβερνά, ότι οι νόμοι εφαρμόζονται χωρίς εκπτώσεις και το Σύνταγμα τηρείται χωρίς αστερίσκους, ότι η διαφθορά είναι υπό έλεγχο, ότι η εγκληματικότητα έχει περιοριστεί θεαματικά, αλλά οι πολίτες της ίδιας χώρας σε πολύ μεγάλο ποσοστό έχουν τελείως διαφορετική γνώμη και την καταθέτουν συνεχώς, τότε κάτι τρέχει.
Οι πολίτες πιστεύουν ότι πηγαίνουμε σε λάθος κατεύθυνση, ότι η ακρίβεια είναι ασύδοτη και τρώει τα εισοδήματα των εργαζομένων, ότι οι ανισότητες μεγαλώνουν, οι πολύ πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι, ότι το πολιτικό σύστημα έχει πολλά προβλήματα, ότι η Δικαιοσύνη χειραγωγείται, προστατεύει τους ισχυρούς και εξαντλεί την αυστηρότητά της στους αδύναμους, ότι κυβέρνηση, Βουλή, κόμματα και μέσα μαζικής ενημέρωσης βρίσκονται στον πάτο, ότι η διαφθορά έχει απλωθεί παντού, ότι υστερούμε έναντι των άλλων ευρωπαϊκών χωρών σε όλα τα επίπεδα και μας έχουν ξεπεράσει κράτη που μπήκαν αργότερα από εμάς στην Ευρωπαϊκή Ενωση και ξεκίνησαν από πολύ χαμηλότερα. Η διαφορά στην ανάγνωση της κατάστασης είναι προφανής. Τι πραγματικά συμβαίνει; Είτε η κυβέρνηση είναι σε άλλη χώρα, είτε οι πολίτες βρίσκονται σε παράκρουση και δεν μπορούν να συλλάβουν την πραγματικότητα ως έχει.
Οταν κόμματα που ανήκουν στη λεγόμενη δημοκρατική παράταξη υποστηρίζουν ότι τούτη η κυβέρνηση είναι η χειρότερη της Μεταπολίτευσης, ότι έχει στήσει ένα διεφθαρμένο καθεστώς, ότι μετέρχεται όλα τα μέσα προκειμένου να μην απειληθεί, ότι καθοδηγεί την ηγεσία της Δικαιοσύνης, ότι προστατεύει τα στελέχη της που έχουν εμπλακεί σε μεγάλα σκάνδαλα, ότι παρακολουθεί ακόμα και τους υπουργούς της, ότι πρέπει να φύγει και να έχουμε πολιτική αλλαγή, αλλά, ενώ συμφωνούν στην περιγραφή, δεν μπορούν να συνεννοηθούν, να ενώσουν τις δυνάμεις τους για να πετύχουν τον στόχο τους που είναι κοινός.
Σύμφωνα με τις περισσότερες δημοσκοπήσεις, οι πολίτες που τοποθετούν τους εαυτούς τους στην προοδευτική παράταξη καλούν τις ηγεσίες των κομμάτων να παραμερίσουν τις διαφορές τους, να συζητήσουν σοβαρά, να εγκαταλείψουν ηγεμονισμούς, αλαζονεία, μικρότητες, καχυποψία, να σταματήσουν τις δίκες προθέσεων και να καταλήξουν σε ένα πρόγραμμα που θα πείσει και θα κινητοποιήσει. Και στην περίπτωση αυτή κάτι τρέχει. Είτε οι ηγεσίες των κομμάτων είναι κλεισμένες σε γυάλινους πύργους και δεν τις ακουμπάει τίποτα από τον έξω κόσμο, είτε οι προοδευτικοί ψηφοφόροι είναι τόσο απελπισμένοι που κατασκευάζουν ειδυλλιακή εικόνα για τα σχήματα της Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς, μετατρέποντας την επιθυμία τους σε πραγματικότητα. Ο υποψιασμένος αριστερός πολίτης έζησε την περιπέτεια του παπανδρεϊσμού, είδε την εκκωφαντική κατάρρευση του υπαρκτού «σοσιαλισμού», βίωσε το εγχείρημα του «εκσυγχρονισμού», συνομίλησε με τις αυταπάτες της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Σήμερα ζητάει μια πειστική αναπαράσταση του μέλλοντός του, διαφορετικά θα πριμοδοτήσει το κόμμα της αποχής.
Ανάγωγα
Επαναλαμβάνω για να μην ξεχνιόμαστε. Οταν θα παραλάβουμε τα F-35 από τις ΗΠΑ, μπορεί να έχουν βγει στην αγορά τα F-45 ή δεν ξέρω ποιο άλλο πολεμικό αεροσκάφος. Τι θα κάνουμε; Θα αγοράσουμε κι απ’ αυτά; Η κούρσα των εξοπλισμών δεν είναι «κατοστάρι», είναι «μαραθώνιος». Θα αντέξουμε;
-320x213.jpg)
