Ανακοινώθηκαν σχεδόν πανηγυρικά από το υπουργείο Παιδείας οι διαγραφές 308.605 «μη ενεργών φοιτητών». Αμα το σκεφτούμε, πρόκειται για τον πληθυσμό μιας μεγάλης πόλης που τίθεται εκτός της ακαδημαϊκής κοινότητας. «Τώρα τα πράγματα αλλάζουν και οι μόνοι πρωταγωνιστές της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, δηλαδή οι φοιτητές και οι καθηγητές, παίρνουν πίσω όσα αυτονόητα ζητούσαν για δεκαετίες», αναφέρει σε ανάρτησή του ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης. Ούτε η «Ομάδα Αλήθειας» έχασε την ευκαιρία να προχωρήσει σε ανάρτηση, τέρποντας τα ένστικτα κάποιων υπερσυντηρητικών ψηφοφόρων, που ζητούσαν αίμα μετά τις ήττες στις μάχες του «πολέμου χαρακωμάτων» με τους αγρότες. Μπορεί άλλωστε κάποια στιγμή το μέτρο να στραφεί και εναντίον «ενοχλητικών» αλλά όχι «αιώνιων» φοιτητών.
Τώρα υποτίθεται ότι θα προχωρήσει ο σχεδιασμός και θα εξορθολογιστεί η κουτσουρεμένη χρηματοδότηση στα ανώτατα ιδρύματα. Το μένος της κυβερνητικής «αριστείας» ξέσπασε σε κάποια ονόματα στις λίστες των φοιτητών που ουσιαστικά δεν επιβάρυναν πουθενά οικονομικά, άντε κάποιοι να εμφανίζονταν σε εξεταστικές ή σπανιότατα σε φοιτητικές εκλογές.
Να μιλήσουμε για τα πρόσωπα πίσω από τους αριθμούς; Εχω προσωπική περίπτωση αριστούχου ως εισακτέου και φοιτητή στο ΕΜΠ που λόγω σοβαρότατων οικογενειακών και ψυχολογικών προβλημάτων έγινε «αιώνιος». Αντί να κάνει 5-6 χρόνια για το πτυχίο έκανε… 12-13. Τα κατάφερε και μάλιστα όλη αυτή η επιστροφή λειτούργησε σαν σανίδα σωτηρίας. Δεκάδες εργαζόμενοι δημοσιογράφοι πήραν επίσης με καθυστέρηση το πτυχίο τους γιατί απλά δεν μπορούσαν να συνδυάσουν τις σπουδές με τον πολύ απαιτητικό ρυθμό της δουλειάς μας. Τέτοιες ιστορίες υπάρχουν αμέτρητες.
Αλλά για την κυβέρνηση προφανώς όποιος θέλει να ξαναπροσπαθήσει καλύτερα θα ήταν να πληρώσει αδρά σε ένα κολέγιο ή μια ιδιωτική σχολή. Από την άλλη, δεν θέλω καν να ανοίξω την αντίφαση της αμέριστης στήριξης των «αρίστων» που δεν μπήκαν στον κόπο να δοκιμαστούν ούτε στις πανελλαδικές λόγω γερού οικογενειακού πορτοφολιού.
Αριστοι αιώνιοι φοιτητές στην υποκρισία…
