Απόγευμα 22 Ιανουαρίου του 2001 στο κέντρο του Μπουένος Αϊρες. «Πάμε»… Ναι, αλλά πριν ο Αλμπέρτο, ο μεσήλικας οδηγός ταξί, βάλει το κλειδί για να ξεκινήσουμε από το κέντρο της πρωτεύουσας της Αργεντινής, είπε στον υπογράφοντα πως «στο Λανούς θα πάμε με φως. Θα σε πάω να δεις όσα θέλεις, αλλά όταν αρχίσει να σκοτεινιάζει θα κλείσεις το παράθυρο… Οταν σταματήσουμε σε φανάρι, αλλά και όταν κινούμαστε θα έχεις κλειστό το παράθυρο. Εντάξει; Πάμε!».
Ο υπογράφων έκανε πως δεν… κατάλαβε, αν και ήξερε. Ρώτησα «γιατί;». Η απάντηση ήταν ξεκάθαρη: «Στο Λανούς, οι πονηροί καιροφυλακτούν. Απλώνουν χέρι ή ανοίγουν πόρτες και όταν θα χάσεις το πορτοφόλι και την τσάντα σου θα είναι αργά»… Είχε δίκιο. Οταν μου έδειχνε τα απομεινάρια από το πατρικό σπίτι του Ντιέγκο Μαραντόνα, το πρώτο σχολείο του, την αλάνα όπου στο γνωστό βίντεο ο 5χρονος Μαραντόνα κάνει ό,τι θέλει την μπάλα με το αριστερό πόδι, τα σκοτεινά πρόσωπα με το διερευνητικό βλέμμα ήταν σε πεζοδρόμια και μικρές πλατείες. Εψαχναν για… δουλειά, μόλις είχε πέσει ο ήλιος! Στο ίδιο προάστιο γεννήθηκε στις 30 Οκτωβρίου του 1960 ο έρωτάς μας…
Μία ώρα ξενάγησης, με προσοχή λοιπόν. Περιήγηση εκεί που άφησε τα πρώτα του χνάρια ο Ντιέγκο ώστε να πνίξουμε και τη λύπη μας. Βλέπετε, το ραντεβού με τον Μαραντόνα είχε κλειστεί μέσω του Χουάν Ρότσα για μια συζήτηση (όχι συνέντευξη) και ήδη στο αεροπλάνο από την Αθήνα πλάθαμε με τρυφερότητα την εικόνα της συνάντησης μαζί του…
Αλλά όταν φτάσαμε στην πρωτεύουσα της Αργεντινής, έπειτα από ταξίδι 30 ωρών μέσω Μαδρίτης, ο Λουίς Αντρεούτσι που μας περίμενε (ναι, ο άλλοτε παίκτης του Παναθηναϊκού, εκείνος που είχε δείξει τα γεννητικά όργανα στους οπαδούς που τον αποδοκίμαζαν στη Λεωφόρο, σε παιχνίδι πρωταθλήματος με την Καβάλα το 1982) μετά το καλωσόρισμα πέταξε τη βόμβα: «Οχι. δεν θα τον δεις! Χθες βράδυ, ο Ντιέγκο ο μαλάκας ήπιε πάλι φαρμάκι. Είναι νοσοκομείο από χθες το βράδυ»! Λόγια που ακούστηκαν σαν έκρηξη…
«Να το σπίτι του στη Βίγια Φιορίτο. Εγώ μεγάλωσα 500 μέτρα από εδώ. Δεν είχε κάθε μέρα φαγητό να μαγειρέψει η νόνα του (σ.σ.: μητέρα). Εδώ έπαιζε μπάλα, τον θυμόμαστε όλοι της περιοχής επειδή έκανε τρελά πράγματα με την μπάλα». Την επόμενη μέρα, σε καφέ της λεωφόρου Ανεξαρτησίας στο Μπουένος Αϊρες, η συνέντευξη με τον Ντανιέλ Μπερτόνι («Ελευθεροτυπία», Φεβρουάριος 2001) είχε σαφείς όρους από τον συνομιλητή-μεγάλο παίκτη-κάτοχο του Παγκοσμίου Κυπέλλου, το 1978: «Θα πούμε ό,τι θέλεις. Για τον Μαραντόνα μη με ρωτήσεις! Δεν θα σου πω ούτε λέξη… Μας κούρασε. Τον αγάπησε ο κόσμος, αλλά κούρασε. Ούτε λέξη»!
Ηταν η εποχή που μπαινόβγαινε, εξαρτημένος, στα νοσοκομεία. Αλλοτε χρήση εφεδρίνης, άλλοτε κοκαΐνης. Βούρκωσε ο αντιδήμαρχος μπροστά μας μία μέρα μετά: «Κρίμα επειδή ο Μαραντόνα είναι πιο… Αργεντινός κι από τη σημαία μας». Σώζεται στο διαδίκτυο η εικόνα απ’ την παράταξη των ενδεκάδων Αργεντινής-Αγγλίας πριν από τον ιστορικό προημιτελικό στο Μεξικό (Παγκόσμιο Κύπελλο 1986). Δεν κοιτάζει μπροστά του, αλλά δίπλα, εκδικητικά τους Αγγλους παίκτες. Ηταν τότε ένα έθνος που ζητούσε απαντήσεις γα την κατάληψη των νήσων Φόκλαντς. Γιατρεύτηκε η λαϊκή απαίτηση: Πρώτα το γκολ με το χέρι (51’), τέσσερα λεπτά μετά σλάλομ 51 μέτρων σε 10.8 δευτερόλεπτα με την μπάλα στα πόδια, ανήμποροι πέντε αντίπαλοι αμυντικοί και ο τερματοφύλακας Πίτερ Σίλτον. Το γνωστό «γκολ του αιώνα». Από το χέρι κράτησε μισή χώρα, μια εμβληματική πόλη (Νάπολη) που έψαχνε απάντηση-ανάπτυξη στην καταπίεση από τον πλουσιότερο ιταλικό Βορρά. Ταλαντούχος, αυτοκαταστροφικός, ατόφιος! Γεννημένος πριν από δύο ημέρες (30/10) το 1960… Ζήσαμε στην εποχή της μοναδικότητάς του!
