Ο παγκοσμίως άγνωστος -ωστόσο, όχι περισσότερο άγνωστος από τον Κυριάκο- Βέλγος πρωθυπουργός Μπαρτ ντε Βέβερ, ένας Φλαμανδός εθνικιστής που ανέλαβε το τιμόνι μιας χώρας που εδώ και δεκαετίες ακροβατεί μεταξύ διάσπασης και ακυβερνησίας, από την οποία διαφεύγει κυρίως επειδή είναι έδρα της Ε.Ε., εξακολουθεί να είναι πέτρα του σκανδάλου στην Ε.Ε. Απροσδόκητα, από εκεί που κανείς δεν το περίμενε.
Ο Ντε Βέβερ θεωρεί αδιανόητη, με βάση τους όρους ίδρυσης της Ε.Ε., την κατάσχεση ρωσικών περιουσιακών στοιχείων εντός της επικράτειας της Ενωσης, γιατί πολύ απλά στο πλαίσιό της εμφανίζονται ως ιδιωτικά κεφάλαια, επομένως εξ ορισμού απαραβίαστα. Τυπικά έχει τα χίλια δίκια, έστω κι αν η στάση του εγείρει υποψίες ιδιοτέλειας και οικονομικού «πατριωτισμού».
Εξάλλου, στον περίπλοκο κόσμο των ευρωπαϊκών θεσμών, μπορεί να δεσμεύονται περιουσιακά στοιχεία μιας χώρας-μέλους της Ε.Ε. για να εξοφλήσει χρέη στους εταίρους-πιστωτές της, όπως συνέβη στην Ελλάδα με το ΤΑΙΠΕΔ και το Υπερταμείο, στα οποία μεταβιβάστηκε όλη η «ιδιωτική» περιουσία του Δημοσίου, αλλά με βάση το νομοθετικό πλαίσιο της Ε.Ε. είναι αδιανόητο ή εξαιρετικά δύσκολο να κάνεις το ίδιο εις βάρος τρίτων χωρών, όπως το Ισραήλ.
Το Ισραήλ επικρίνεται για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, για καθαρή γενοκτονία εις βάρος της Παλαιστίνης, όχι απλά για «παρεκκλίσεις» από το δίκαιο του πολέμου. Τα κεφάλαια του Ισραήλ έχουν διεισδύσει σε κάθε οικονομική πτυχή της Ε.Ε., αλλά κανείς δεν τολμά να ψελλίσει αντίρρηση στη διάχυτη παρουσία τους.
Πώς λοιπόν να υποστηρίξει κανείς ότι ο πρωθυπουργός του Βελγίου έχει άδικο όταν αρνείται να κάνει «γιούργια» στα ρωσικά κεφάλαια; Αραγε, ξέρει η ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ενωσης σε ποια και πόσα ρωσικά κεφάλαια οφείλει την επιβίωσή της μετά το 1989;
