Από λάθος μου, αντί να κατεβώ με το τρόλεϊ στην Καλλιφρονά, κατέβηκα στον Αγιο Λουκά. Ρωτώντας για την οδό Αμοργού –ήθελα να πάω στο θέατρο «Χώρα»–, σε καφέ, μικρά πολυκαταστήματα, ακόμα και προποτζίδικα ή «Γερμανούς», δεν συνάντησα έναν Ελληνα. Σαββατόβραδο! Ομως, ελάχιστοι δεν καταλάβαιναν λέξη ελληνικά. Ενας μόνον, ήταν αγενής. Αρκετοί, τέσσερις-πέντε, ανάμεσα και μια γυναίκα, κορίτσι, με μωρό (κοριτσάκι, αν κρίνω από το ροζ κουβερτάκι) στο καρότσι, συμβουλεύτηκαν τους οδηγούς στα κινητά τους, για να με διευκολύνουν!
«Μέχρι να σβήσουν τ’ άστρα», της Μπεθ Στιλ. Νέα. Περσινό βραβείο Λώρενς Ολίβιε. Εχει ζήσει στην Κρήτη τρία χρόνια, 18άρες, με τη δίδυμη αδελφή της, ζωγράφο· κράτησαν μαγαζί! Αργότερα, όταν θέλησε να μελετήσει αρχαία τραγωδία και Αριστοφάνη, έζησε για διάστημα στα Εξάρχεια. Μιλάει ελληνικά. Εργατική οικογένεια μικρής εργατούπολης της Αγγλίας. Θέμα της, αντίστοιχη οικογένεια ανθρακωρύχων –με θύματα της λαίλαπας του θατσερισμού!– σε μέρα γάμου της μικρής από τρεις αδελφές· απόηχος, μακρινός, από Τσέχωφ.
Πήγαμε με τη μεγάλη ανιψιά μου· έχω τρεις! Ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος είναι, πιστεύω, ο πιο στρωτός και λιτός Ελληνας σκηνοθέτης που ξέρω. Ανάλογα και τα σκηνικά, οι φωτισμοί και η μουσική· τόσο όσο! Αν και τα αγγλικά μου είναι από… μαζέματα, τα ελληνικά της μετάφρασης (δύσκολο εγχείρημα μεταφοράς… λαϊκών αγγλικών με αθυροστομίες, Αντώνης Γαλέος – Κοραλία Σωτηριάδου) υπηρέτησαν την παράσταση. Οι ηθοποιοί –πολυπρόσωπος θίασος– δεν έπαιζαν μόνο, ήταν το corpus του έργου. Ενσωματώθηκαν! Και δεν είμαι και κριτικός θεάτρου στο κάτω της γραφής!
Είχα χρόνια να κινηθώ κατά κει. Ψάχναμε, μετά, για μπαράκι. Το μόνο που βρήκαμε, στην πλατεία Αμερικής, ήταν κατάμεστο από… γαλλόφωνη Αφρική. Σαββατόβραδο! Καθίσαμε έξω, ευτυχώς δεν έκανε κρύο. Στην ίδια πόλη ζούμε, σκέφτηκα! Η Αγγλίδα κόρη του έργου παντρευόταν Πολωνό! Στην πρόποση, ο πατέρας… προφήτεψε: Ολα αυτά, τα ρατσιστικά, στην επόμενη γενιά θα είναι μια κακή ανάμνηση…
