Με δεδομένες τις δύο διαφορετικές στρατηγικές για το κόμμα και τις συμμαχίες, ο πρόεδρος της Νέας Αριστεράς πρότεινε, από το βήμα της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος, την προσφυγή στη βάση. Ταυτόχρονα, ο Αλέξης Χαρίτσης τάχθηκε υπέρ της δημιουργίας πόλου ριζοσπαστικών και προοδευτικών δυνάμεων -κι αυτό ήταν από τα πιο εμφατικά σημεία της ομιλίας του.
Όπως χαρακτηριστικά είπε, «σκεφτείτε τη χαρά που θα νοιώσει η ελληνική κοινωνία αν εμφανιστεί ένας ισχυρός πόλος συνεργασίας Αριστερών, ριζοσπαστικών και προοδευτικών δυνάμεων, απέναντι στη Δεξιά.
Και κυρίως σκεφτείτε, τι μπορούμε να κάνουμε την επόμενη μέρα:
- Τη μέρα που θα υπογράψουμε ότι ανοίγει η πλατεία του Άγνωστου Στρατιώτη στο λαό.
- Τη μέρα που θα θεσπίσουμε την 8ωρη εργασία, την καθολική εφαρμογή συλλογικών συμβάσεων, την επέκταση των εργατικών δικαιωμάτων.
- Τη μέρα που θα καταργήσουμε τη Golden Visa, θα βάλουμε φραγμό στην κερδοσκοπία των ενοικίων, θα εξαγγείλουμε προγράμματα συνεταιριστικής κατοικίας.
- Τη μέρα που θα επιβάλουμε πλαφόν στα είδη πρώτης ανάγκης, θα μειώσουμε τον ΦΠΑ, θα τιμωρήσουμε τα καρτέλ.
- Τη μέρα που θα αποδώσουμε ιθαγένεια στους μετανάστες, που θα καταργήσουμε τους νόμους Φλωρίδη, που θα ξεκινήσουμε τη μεγάλη μεταρρύθμιση στη δικαιοσύνη.
- Τη μέρα που θα εγκαινιάζουμε νοσοκομεία και σχολεία, που θα ανακοινώνουμε μέτρα για τους εργαζόμενους φοιτητές, που θα ανοίγουμε νέες θεματικές ισότητας που μέχρι τώρα θεωρούνται ταμπού.
- Τη μέρα που θα απελευθερώσουμε τις ενεργειακές κοινότητες, που θα καταργήσουμε την καύση απορριμμάτων, που θα νομοθετήσουμε για ελεύθερες παραλίες για όλες και όλους.
- Τη μέρα που θα ακυρώσουμε τις εξορύξεις και τους υπέρογκους εξοπλισμούς, που θα αναγνωρίσουμε δίχως αστερίσκους την Παλαιστίνη, που θα ψηφίσουμε κυρώσεις στο κράτος του Ισραήλ.
Αυτό είναι το δικό μας πρόγραμμα. Θα τα καταφέρουμε; Δεν θα το μάθουμε, αν δεν δοκιμάσουμε», υπογράμμισε.
Με τα λόγια αυτά κατέστησε σαφή την αντίθεσή του με την αντίληψη, όπως ανέφερε, «ότι δεν μπορούμε να κάνουμε πολλά», μια αντίληψη, συνέχισε, που, συν τοις άλλοις, «υποτιμά δύο πράγματα: την κρισιμότητα της κατάστασης και τις δυνατότητες της εποχής».
Σύμφωνα με την προσέγγιση του Αλ. Χαρίτση, «η Αριστερά μπορεί και πρέπει να είναι όχι μόνο το αντίβαρο, αλλά αυτή που θα έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων στις σημερινές ζοφερές συνθήκες», σημείωσε επικαλούμενος, και εκείνος, το παράδειγμα του Μαμντάνι.
Επιστρέφοντας στα δικά μας, επεσήμανε τρεις ενθαρρυντικούς παράγοντες: Πρώτον, «το εξαιρετικά έντονο αίσθημα δυσαρέσκειας για το καθεστώς Μητσοτάκη που μέχρι τώρα δεν έχει βρει θετική διέξοδο». Δεύτερον, «παρά την κρίση της Αριστεράς, σε επίπεδο ιδεολογικό και κοινωνικό οι αξίες της, οι ιστορικές και πολιτισμικές της αναφορές, παραμένουν ισχυρές στη χώρα μας. Η επιρροή των αριστερών ιδεών -το λέω σχηματικά- είναι μεγαλύτερη από την εκλογική επιρροή των κομμάτων της Αριστεράς». Τρίτον, υπάρχει ένας νέος πολιτικός ριζοσπαστισμός. Ο κόσμος των κινημάτων και των πρωτοβουλιών […] Αυτός είναι ο κόσμος που εμφανίζεται στις κάλπες, όταν νιώθει ότι εκεί παίζεται κάτι σημαντικό: όχι η διαμαρτυρία, αλλά η μεταβολή, η αλλαγή».
Ακολούθως, ο Αλ. Χαρίτσης μίλησε ευθέως για το κεντρικό αίτημα: «την αλλαγή της κυβέρνησης της χώρας. Την ανατροπή της Δεξιάς. Τη νίκη της Αριστεράς της ευθύνης και του ριζοσπαστικού ρεαλισμού». Και, «σήμερα, υπάρχει ένας και μόνος τρόπος να γίνει αυτό. Η Νέα Αριστερά να πρωταγωνιστήσει στη δημιουργία της προοπτικής της αλλαγής».
Άποψή του είναι ότι «η Νέα Αριστερά πρέπει να εργαστεί για την συγκρότηση ενός προοδευτικού μετώπου και ενός κοινού ψηφοδελτίου με όλες τις πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που αναγνωρίζουν τον εαυτό τους στον χώρο της Αριστεράς, της αριστερής Σοσιαλδημοκρατίας και της πολιτικής οικολογίας».
Επέμεινε δε, ότι «δεν μας αναλογεί η απομόνωση, ο βολικός αναχωρητισμός και ο ναρκισσισμός των μικρών διαφορών […] Όχι μόνο γιατί η δική μας Αριστερά δεν ήταν ποτέ αυτή, αλλά γιατί ξέρουμε ότι σήμερα η κοινωνία αδιαφορεί για όλα αυτά».
Εξ άλλου, πρόσθεσε, «θέλουμε να είμαστε το ριζοσπαστικό, προχωρημένο, δυναμικό ρεύμα της Αριστεράς που όχι μόνο θα συνομιλήσει ισότιμα, αλλά θα παίξει καταλυτικό ρόλο στη συζήτηση και τη διαμόρφωση θέσεων». Ενώ διευκρίνισε πως «το να μπούμε στη μεγάλη συζήτηση δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι εγκαταλείπουμε ή αποδυναμώνουμε το κόμμα μας. Υποστηρίζω το εντελώς αντίθετο. Και υπηρετώ το εντελώς αντίθετο».
Με αφορμή, όμως, τη διαπίστωση ότι σε Πολιτικό Γραφείο και Κεντρική Επιτροπή υπάρχουν δύο αποκλίνουσες απόψεις, αφού δήλωσε υπερήφανος για το δημοκρατικό πλούτο της Νέας Αριστεράς, ζήτησε ειλικρίνεια μεταξύ ομοϊδεατών. Γι’ αυτό και εφόσον «υπάρχει ριζική διαφωνία, οφείλουμε να οργανώσουμε τον πολιτικό διάλογο στις τάξεις του κόμματός μας και στο κοινωνικό δυναμικό που μας περιβάλλει και να προχωρήσουμε σε μια διαδικασία που να εμπλέκει όλα – ανεξαιρέτως – τα μέλη του κόμματος στη λήψη της απόφασης», πρότεινε περιγράφοντας έτσι την προσφυγή στην κομματική βάση μέσω δημοψηφίσματος.
Η ομιλία του προέδρου της Νέας Αριστεράς ξεκίνησε «από κάτι φαινομενικά “μικρό”. Μια είδηση που δεν έγινε πρωτοσέλιδο. Την καταδίκη ενός φοιτητή σε 14 μήνες φυλάκιση επειδή έγραψε σε έναν τοίχο συνθήματα για τον αγώνα του λαού της Παλαιστίνης. Σε αυτό το επεισόδιο συμπυκνώνεται η σημερινή κατάσταση της χώρας. Μιας χώρας που η κυβέρνησή της ενθαρρύνει και οργανώνει την ανομία, την ασυδοσία, τη διαφθορά και δαιμονοποιεί, συκοφαντεί, ποινικοποιεί την πολιτική δράση», σημείωσε χαρακτηριστικά.
