Υπάρχει μια παρέα ταπεινών συλλόγων -έτσι τις αποκαλούμε εμείς οι Ελληνες, λες και στο πρωτάθλημά μας παίζει η Λίβερπουλ ή η Ρεάλ Μαδρίτης…- που φέτος χτύπησε την πόρτα του Τσάμπιονς Λιγκ. Τη χτύπησε όχι διστακτικά ή φοβισμένα, αλλά θαρρετά και με αυτοπεποίθηση.
Στην κλήρωση της διοργάνωσης, όσοι ζευγάρωσαν με την Πάφο, την Μπόντο/Γκλιμτ, την Καραμπάγκ ή την Καϊράτ Αλμάτι σημείωσαν στα χαρτιά τους τους αγώνες αυτούς ως εξασφαλισμένα «τρίποντα». Προβλέψεις άστοχες, όπως ήδη απέδειξε η 1η αγωνιστική. Οι «μικροί» φώναξαν ότι δικαίως… επέκτειναν τα σύνορα του Τσάμπιονς Λιγκ. Η Μπόντο/Γκλιμτ, που πήγε τη διοργάνωση στον Αρκτικό Κύκλο, αιφνιδίασε τη Σλάβια στην Πράγα και διασκέδασε με τα σενάρια που την ήθελαν να παίρνει βαθμούς μόνο στην έδρα της επειδή ευνοείται από τον πλαστικό χλοοτάπητα. Η Πάφος έπαιξε επί μία ώρα με παίκτη λιγότερο, έφυγε από το «Γ. Καραϊσκάκης» αλώβητη και ετοιμάζεται να υποδεχθεί την Μπάγερν Μονάχου στο ανατολικό άκρο της Μεσογείου.
Ο ύμνος του Τσάμπιονς Λιγκ θα ακουστεί και στην Κασπία Θάλασσα για την Καραμπάγκ, η οποία νίκησε στη Λισαβόνα την Μπενφίκα και την ανάγκασε σε αλλαγή προπονητή. Οσο για τη 15 φορές πρωταθλήτρια Ρεάλ Μαδρίτης, την επόμενη αγωνιστική θα κάνει ταξίδι 11 ωρών για να φτάσει στο Αλμάτι, κοντά στα σύνορα του Καζακστάν με την Κίνα, όπου την περιμένει η Καϊράτ.
Πιθανότατα στο business end του Τσάμπιονς Λιγκ, μετά τον Μάρτιο δηλαδή, θα έχουν μείνει πάλι οι γνωστές ομάδες στο ταμπλό. Ομως οι μικροί αξίζουν και με το παραπάνω την παρουσία τους στη league phase. Οχι μόνο επειδή απέκλεισαν πρώην πρωταθλήτριες Ευρώπης για να προκριθούν (Σέλτικ, Ερ. Αστέρας…), αλλά επειδή σε κάθε αγώνα ξεπερνούν τον εαυτό τους. Κάτι που ανέκαθεν ήταν ο κινητήριος μοχλός του αθλητισμού.
