Σταυροφόρος εναντίον μεταναστών και προσφύγων ο υπουργός Μετανάστευσης του Μητσοτάκη, Θάνος Πλεύρης, επιτίθεται και στις μη κυβερνητικές οργανώσεις-ΜΚΟ, που ενεργοποιούνται στον τομέα αυτόν με τη στήριξη και της Ε.Ε. Γιατί όμως το μένος Πλεύρη για τις ΜΚΟ; Μια πρώτη απάντηση είναι ότι ο ενεργός πολίτης δεν ανήκει στην κουλτούρα της Δεξιάς ούτε της Ακροδεξιάς. «Βασίλη, κάτσε φρόνιμα, να γίνεις νοικοκύρης», η συντηρητική παραίνεση επί τουρκοκρατίας.
Γενικότερα, τα αυταρχικά καθεστώτα δεν ανέχονται την κριτική των ΜΚΟ, όπως π.χ. η Διεθνής Αμνηστία, που έχει δρέψει δάφνες ως υπέρμαχος των ανθρώπινων δικαιωμάτων παντού στον κόσμο, μαζί και εναντίον της δικτατορίας στην Ελλάδα. Επισημαίνω ότι και η ακροδεξιά κυβέρνηση Ορμπαν στην Ουγγαρία έχει θέσει υπό διωγμόν τις ΜΚΟ, τις οποίες καταγγέλλει ως υποκινούμενες και χρηματοδοτούμενες από το Ιδρυμα Σόρος, κατηγορία που έχουν υποστεί και Ελληνες πανεπιστημιακοί, επειδή έλεγαν αλήθειες για το Μακεδονικό.
Προφανώς, δεν είναι όλα ρόδινα στον χώρο των ΜΚΟ, συμβαίνουν και εκεί σκάνδαλα, όχι όμως ίδιου μεγέθους με του ΟΠΕΚΕΠΕ. Ωστόσο, ο πόλεμος Πλεύρη εναντίον τους έχει ιδεολογικά και πολιτικά κίνητρα. Είναι πόλεμος κατά της διεθνούς αλληλεγγύης, θα έλεγα και κατά της αλήθειας, την οποία αποκαλύπτουν πολλές ΜΚΟ είτε για την άρνηση εξέτασης αιτήσεως ασύλου είτε, ακόμη χειρότερα, για πνιγμούς μεταναστών και προσφύγων με ευθύνη των ελληνικών αρχών, όπως συνέβη το 2023 στην Πύλο.
Μην ξεχνάμε τις συκοφαντίες για αντεθνική δράση κατά του εθελοντή διασώστη Ιάσονα Αποστολόπουλου, που άνθρωποι σαν τον Γεωργιάδη και τον «αδελφό» Πλεύρη έκαναν παρέμβαση στην Πρόεδρο της Δημοκρατίας ώστε να μην τιμηθεί για την αξιοθαύμαστη δράση του σε όλη τη Μεσόγειο.
Δυστυχώς, οι ΜΚΟ είναι ύποπτες για κάποιους και στην Αριστερά, ίσως διότι τις κατηγόρησε ο Πούτιν ότι στη Μόσχα στέγαζαν πράκτορες ξένων δυνάμεων. Αν και προσωπικά πιστεύω ότι ιδεολογικό είναι το πρόβλημα και γι’ αυτούς, διότι δεν πιστεύουν στον εθελοντισμό ούτε σε αυθόρμητα κινήματα, παρά μόνο σε αυτά που αποφασίζονται σε κομματικά γραφεία.
Με την ευκαιρία, υπενθυμίζω ότι πρώτη φορά στην Ελλάδα ψηφίστηκε νόμος για τις ΜΚΟ το 1999, ο δε ΟΗΕ, πρώτος από το 1948, θεσμοθέτησε τη συνεργασία του με τις ΜΚΟ, με τις διεθνείς εξ αυτών εκπροσωπούμενες στο ECOSOC, δηλαδή το Οικονομικό και Κοινωνικό Συμβούλιο. Επιπλέον, καμία παγκόσμια διάσκεψη του ΟΗΕ δεν συγκαλείται χωρίς παράλληλα να συνέρχεται NGO Forum, με κορύφωμα τη συμμετοχή είκοσι χιλιάδων στο Earth Summit του Ρίο για το περιβάλλον το 1992 και περίπου του ίδιου αριθμού στην παγκόσμια Διάσκεψη για την Κοινωνική Ανάπτυξη στην Κοπεγχάγη το 1995.
* Υπεύθυνος του Γραφείου Ειρήνης του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ.
