Από τη συνάντησή του με τον ηγέτη της Βόρειας Κορέας Κιμ Γιονγκ Ουν μέχρι την υποδοχή του Πούτιν στην Αλάσκα και των Ερντογάν-Νετανιάχου στον Λευκό Οίκο προβάλλει αθροιστικά ένας κοινός παρονομαστής που θα μπορούσε να ονομαστεί τραμπική διπλωματία.
Μέχρι στιγμής ξέραμε ότι οι συναντήσεις κορυφής επικυρώνουν με επισημότητα δεδομένες και ευκρινείς τακτικές ή και στρατηγικές συγκλίσεις δύο ή και περισσότερων Δυνάμεων.
Η διπλωματία Τραμπ κινείται στους αντίποδες των παραπάνω.
Ο Τραμπ επιχειρεί με τις διμερείς συναντήσεις να δημιουργήσει σοκ στις πολιτικές ελίτ και την κοινή γνώμη με στόχο μια επιτάχυνση, το μομέντουμ της οποίας δεν θα μπορεί να ανατραπεί.
Πρόκειται για μια προεξόφληση των μελλοντικών εξελίξεων, μια τακτική η οποία, όπως όλες οι επιλογές, παρουσιάζει κινδύνους και ευκαιρίες.
Ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι η δημιουργία μεγάλων προσδοκιών χωρίς να συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την υλοποίησή τους.
Η παραδοσιακή συνταγή της κλασικής διπλωματικής προσέγγισης εμπεριέχει τον κίνδυνο σε κάθε σύγκρουση να αναζητείται λύση του ελάχιστου κοινού παρονομαστή.
Η Ουκρανία είναι ένα ξεκάθαρο παράδειγμα των δύο προσεγγίσεων. Τραμπ και Πούτιν είχαν συμφωνήσει ότι η διευθέτηση της σύγκρουσης στην Ουκρανία θα πρέπει να είναι συνολική και να εγγράφεται στο πλαίσιο μιας νέας αρχιτεκτονικής ασφαλείας της Ευρώπης.
Απέναντι σε αυτήν τη μαξιμαλιστική προσέγγιση βρίσκεται ο ακραίος μινιμαλισμός των Μεγάλων της Ε.Ε που θέλουν το πάγωμα της σύγκρουσης, μια λύση που περιορίζεται στην κατάπαυση του πυρός χωρίς συμφωνίες για αλλαγές συνόρων και αναγνώριση τετελεσμένων.
Σε αντίθεση με τα παραπάνω η Μέση Ανατολή είναι μια πολυπαραμετρική εξίσωση με αναρίθμητες μεταβλητές μια σκληρή πραγματικότητα, η οποία εκ των πραγμάτων περιορίζει τη δυνατότητα αποτελεσματικής εφαρμογής της διπλωματίας Blitzkrieg του Τραμπ.
Η απορρύθμιση των εγγυήσεων που δόθηκαν το 1990 στην ΕΣΣΔ για να δεχθεί την ένταξη της Ενιαίας Γερμανίας στο ΝΑΤΟ γέννησαν τη σύγκρουση στην Ουκρανία και μόνον η υιοθέτηση νέων θα μπορούσε να εγγυηθεί μακροπρόθεσμη σταθερότητα.
Η διπλωματία Τραμπ σε κάθε περίπτωση είναι προτιμότερη από την ακινησία.
