Το αντίδοτο στην ελληνική παρακμή

Μετά την ολοκλήρωση της καθιερωμένης «παρέλασης» της κυβερνητικής εξουσίας αλλά και της αντιπολίτευσης στη ΔΕΘ, η αντικειμενική κυρίαρχη αίσθηση οδηγεί ολοένα και περισσότερο στην υφιστάμενη πραγματικότητα της κυριαρχίας ενός σαθρού πολιτικού εποικοδομήματος και της απουσίας στοιχειώδους αντιμετώπισης των προβλημάτων της χώρας, ενώ την ίδια ώρα σε παγκόσμιο επίπεδο συντελούνται καθοριστικές, κορυφαίες μεταβολές από την ανάδυση του νέου πολυπολικού κόσμου, που θα καθορίσει την παγκόσμια τάξη για τον επόμενο αιώνα και άρα και τη θέση της χώρας μας. Συνθήκες που απαιτούν ισχυρές πολιτικές ηγεσίες με στρατηγική και όραμα για μια μικρή μεν χώρα σε πληθυσμό και ΑΕΠ, όπως είναι η Ελλάδα, πλην όμως σημαντική λόγω της γεωγραφικής θέσης στον αναδυόμενο νέο πολυπολικό κόσμο και εν δυνάμει παγκόσμιο πολιτιστικό «γίγαντα».

Δυστυχώς, όμως, για τη χώρα μας, αντί αυτού έχουμε πολιτικές ηγεσίες που περνούν πολύ κάτω από τον πήχη των αναγκών αυτής. Αυτό πρωτίστως, αφορά την κυβέρνηση της Ν.Δ., που πελαγοδρομεί μεταξύ των παραδοσιακών πελατειακών κανόνων και λογικών, τις οποίες μάλιστα έχει αναβαθμίσει σε ένα «οιονεί καθεστώς κλεπτοκρατίας», και της διεθνούς ανυπαρξίας της χώρας, αφού έχει επιλέξει να είναι ετερόφωτη και το «παρακολούθημα» των «δυτικών συμμάχων» της. Μάλιστα στην περίπτωση του ρωσο-ουκρανικού πολέμου, η στάση της έχει τον χαρακτήρα αυτού του χρήσιμου «ηλιθίου» της Ιστορίας. Οι πολιτικές αυτές οδηγούν σταδιακά και ανεπαισθήτως σε μια ιδιότυπη «φινλανδοποίηση» της χώρας απέναντι στον τουρκικό αναθεωρητισμό. Ευθύνες όμως υπάρχουν και στον χώρο της κατακερματισμένης αντιπολίτευσης που αδυνατεί, τουλάχιστον ο ευρύτερος χώρος των λεγόμενων προοδευτικών δυνάμεων, να παρουσιάσει τη δημιουργία ενός πολιτικού υποκειμένου με εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης έναντι του επικίνδυνου, ασθενούς μονοπολισμού της Ν.Δ. Είναι βέβαιον ότι δεν αρκούν κάποιες καλύτερες διαχειριστικές προτάσεις ή διάσπαρτες μαξιμαλιστικές θέσεις, αλλά απαιτείται ορθολογικός, ριζοσπαστικός και ολιστικός πολιτικός λόγος, που θα συνθέτει το εθνικό (υγιής πατριωτισμός) και το κοινωνικό (δημιουργία ισχυρών πολιτικών θεσμών κοινωνικής αλληλεγγύης και κοινωνικό κράτος-κράτος δικαίου).

Παρά την τραυματική χρεοκοπία της χώρας το 2010 και τον δεκαετή «μνημονιακό χειμώνα», επί της ουσίας τίποτα δεν άλλαξε ως προς το εύθραυστο της ελληνικής οικονομίας, με κίνδυνο στην πρώτη σοβαρή κρίση να πέσει η χώρα ξανά στα «βράχια». Ενώ η κεντρική στόχευση της πολιτικής εξουσίας, του κράτους και των ενδιάμεσων θεσμών θα έπρεπε να είναι η θεμελίωση με κάθε τρόπο μιας σοβαρής ενδογενούς ανάπτυξης και ενός ανταγωνιστικού παραγωγικού μοντέλου, ενισχύονται αδιάκοπα ο παρασιτικός χαρακτήρας της οικονομίας και η παρασιτική ολιγαρχία με τις μεγάλες ρίζες της διαπλοκής της με την εξουσία και το πελατειακό κράτος. Καθημερινά η χώρα συστηματικά μετατρέπεται σε μια ιδιότυπη «τουριστική αποικία», όπου ξένα συμφέροντα αγοράζουν αντί πινακίου φακής τις ελληνικές περιουσίες (βιομηχανίες, κατοικίες, ξενοδοχεία και μεγάλες δημόσιες επιχειρήσεις), ενώ την ίδια ώρα οι οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες μεγεθύνονται δραματικά υπέρ μιας μικρής κάστας συμφερόντων που απαρτίζουν την ελληνική παρασιτική οικονομική ολιγαρχία, η οποία συνεχίζει να αυξάνει προκλητικά τον πλούτο της.

Απουσιάζει έτσι στη σημερινή κρίσιμη εποχή η διαμόρφωση ενός νέου συλλογικού ορίζοντα μέσα στον οποίο το σύνολο του Ελληνισμού θα πρέπει να ενεργοποιηθεί προκειμένου να τεθούν οι βάσεις για τον ρόλο και τη θέση της Ελλάδας στον υπό διαμόρφωση πολυπολικό παγκόσμιο χώρο. Πρόκειται αναμφισβήτητα για ένα μακρόπνοο στρατηγικό όραμα. Μια νέα Μεγάλη Ιδέα με στόχευση η Ελλάδα, αξιοποιώντας τη γεωγραφική της θέση, την τεράστια ιστορική και πολιτισμική παράδοσή της, που την καθιστά εν δυνάμει πολιτισμική υπερδύναμη, καθώς και την ανεκμετάλλευτη δυναμική του απόδημου Ελληνισμού, να εξελιχθεί σε μία από τις σημαντικότερες χώρες παγκοσμίως τις επόμενες δεκαετίες.

Αφετηριακά σημεία ενός τέτοιου μεγάλου στόχου αποτελούν αφ’ ενός η αποφασιστική αντίσταση για την υπεράσπιση της γεωπολιτικής αξίας της στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο έναντι του τουρκικού ηγεμονισμού και αφ’ ετέρου η αλλαγή του παραγωγικού υποδείγματος με σημείο αναφοράς τον ενδογενή χαρακτήρα, το χτύπημα του παρασιτισμού και τη δόμηση σταθερών θεσμών κοινωνικής αλληλεγγύης για την υποστήριξη των ασθενέστερων οικονομικά κοινωνικών τάξεων.

Για την πραγματοποίηση ενός τέτοιου ισχυρού, ριζοσπαστικού προγράμματος εθνικής πνοής, απαιτείται η αλλαγή του σημερινού μυωπικού προσανατολισμού της χώρας. Η ενδογενής ανασυγκρότηση της ελληνικής οικονομίας, η ουσιαστική εμβάθυνση και ανάταξη της Παιδείας, η προστασία των μεσαίων και χαμηλότερων εισοδηματικών στρωμάτων, η ανακοπή της δημογραφικής κατάρρευσης, η εμβάθυνση και προστασία του δημοκρατικού πολιτεύματος και των ατομικών και συλλογικών εγγυήσεων κάθε Ελληνα πολίτη και η αντιμετώπιση του τουρκικού επεκτατισμού μέσω μιας νέας εθνικής στρατηγικής αποτροπής αποτελούν αναμφισβήτητα τους τίτλους ενός τέτοιου νέου ολιστικού πολιτικού προτάγματος. Θα μπορούσε μάλιστα κάποιος να πει ότι αυτό θα αντιστοιχούσε στο περιεχόμενο μιας ανάλογης διακήρυξης, όπως αυτή της 3ης Σεπτέμβρη του 1974 από τον Ανδρέα Παπανδρέου, για τη σημερινή συγκυρία. Αυτό όμως είναι η μία πλευρά του εκκρεμούς, καθώς απαιτείται η αντιστοίχησή της με τη δημιουργία ενός νέου πολιτικού υποκειμένου που θα αναλάβει να την εφαρμόσει.

Δηλαδή απαιτείται η δημιουργία ενός νέου δημοκρατικού πατριωτικού προοδευτικού πολιτικού κινήματος από τις υγιείς διάσπαρτες κοινωνικές δυνάμεις, που δεν είναι εγκλωβισμένες στην κυριαρχούσα νοσηρή κομματοκρατία και όσων εξ αυτών είναι καθηλωμένες από αυτήν, αλλά όχι διαβρωμένες και το οποίο θα θέσει προς επίλυση τα μεγάλα υπαρξιακά ζητήματα για την αναγέννηση της Ελλάδας.

*Δικηγόρος