Ευχαριστούμε, κύριε Ρέντφορντ

«Δεν χρειάζεσαι μετεωρολόγο (weatherman) για να μάθεις προς τα πού φυσάει ο άνεμος»: ένας στίχος από το τραγούδι (Subterranean Homesick Blues – 1965) του -νομπελίστα πλέον- Μπομπ Ντίλαν «βαφτίζει» την πιο ριζοσπαστική έκφραση του αμερικανικού κινήματος αμφισβήτησης των ’60ς, τους Weather Underground.

Tο 2012 ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ σκηνοθετεί μια ταινία, το «The company you keep» («Ο κανόνας της σιωπής» ο ελληνικός τίτλος – προβάλλεται στο ΕRTFLIX). Δεν είναι απλά ένα πολιτικό θρίλερ αλλά ένας ολόκληρος κόσμος: ο κόσμος της ανυπότακτης νεολαίας του ’60 στις ΗΠΑ. Μέσα σε δύο ώρες ανοίγει χαραμάδες για να φωτιστούν οι ιδέες και οι λόγοι που αυτοί οι νέοι άνθρωποι διακινδύνευσαν τα πάντα επειδή ήθελαν να αλλάξουν τον κόσμο σταματώντας τον πόλεμο στο Βιετνάμ και εξαγριωμένοι από τις άκαρπες αντιπολεμικές διαδηλώσεις «έφεραν τον πόλεμο στις ΗΠΑ» τοποθετώντας βόμβες.

«Η κυβέρνησή μας δολοφονούσε εκατομμύρια ανθρώπους, βλέπαμε τη φρίκη σε εικόνες, είχαμε τρελαθεί, δεν ξέραμε πώς να αντιδράσουμε. Mας χτυπούσε στις καθιστικές διαμαρτυρίες, μας δολοφονούσε στα πανεπιστήμια, μας στρατολογούσε. Oλοι μας ξέραμε κάποιον συνομήλικο που δεν γύρισε…» λέει ένα μέλος τους που συνελήφθη 30 χρόνια αργότερα. «Δεν πιστεύω ότι η μόνη επιλογή ήταν η βία» της λέει ο δημοσιογράφος που της παίρνει συνέντευξη. «Το να καθόμαστε άπραγοι ενώ η κυβέρνησή μας έκανε γενοκτονία, το θεωρούσαμε κι αυτό βία. Κάναμε λάθη, αλλά είχαμε δίκιο».

«Οι τρομοκράτες δικαιολογούν την τρομοκρατία» είναι η γνώμη του FBI. «Δεν υποστηρίζω καμία πλευρά» λέει ο δημοσιογράφος σε έναν σύντροφό της. «Κι αυτό σε κάνει δίκαιο και αντικειμενικό;» του απαντά αυτός. «Ποια είναι τα κίνητρά σου; Τι θα διακινδύνευες γι’ αυτά;» είναι τα ερωτήματα που του βάζει…

Σήμερα, στην εποχή του απλουστευτικού μανιχαϊσμού, που χαρακτηρίζει γραφικούς έως εγκληματίες όσους υπερασπίζονται το δίκιο και τα δικαιώματα των αδυνάτων, ίσως δύσκολα γίνεται αντιληπτή μια ταινία ώριμων νοημάτων υψηλόφρονης ηθικής. Ο Ρέντφορντ μας παρέδωσε πολλές ταινίες που κοιτούν λοξά ξεσκεπάζοντας ένα σύστημα αδικίας και καταπίεσης. Μόνο ευγνωμοσύνη…