Υποτίθεται ότι στην Ελλάδα έχουμε δωρεάν Παιδεία. Αλλά δεν έχουμε. Και αυτό είναι γνωστό. Οι γονείς πληρώνουν για την εκπαίδευση των παιδιών τους από τότε που αυτά βρίσκονται στη βρεφική ηλικία. Πληρώνουν τους παιδικούς σταθμούς και τα νηπιαγωγεία, πληρώνουν τη βασική εκπαίδευση και τη δευτεροβάθμια, πληρώνουν για να μπορέσουν τα παιδιά τους να μπουν σε μια πανεπιστημιακή σχολή. Και όταν αυτό συμβεί, καλούνται να πληρώσουν ακόμα περισσότερα μέχρι το πολυπόθητο πτυχίο.
Τα τελευταία χρόνια τα ενοίκια ανεβαίνουν διαρκώς. Κι αν αυτό πλήττει το λαϊκό εισόδημα μία φορά, ειδικά για τα νοικοκυριά που χρησιμοποιούν μισθωμένη κατοικία, το πλήγμα είναι δέκα φορές ισχυρότερο για τη φοιτητική στέγαση. Στις περιοχές που γειτονεύουν με πανεπιστήμια και με σχολές τριτοβάθμιας εκπαίδευσης η φοιτητική κατοικία -που συνήθως είναι ελάχιστα ποιοτική- στοιχίζει πανάκριβα. Το σημερινό θέμα της εφημερίδας μας έχει τις αποδείξεις.
Τι σημαίνει αυτό στην πραγματικότητα; Πολύ απλά ότι οι σπουδές είναι απαγορευτικές για τα παιδιά των λαϊκών οικογενειών που πέρασαν σε μια σχολή μακριά από τον τόπο διαμονής τους. Ή αλλιώς ότι αυτές οι οικογένειες πρέπει να περάσουν οι ίδιες στην απόλυτη οικονομική εξαθλίωση με την ελπίδα ότι το πτυχίο θα δώσει τη δυνατότητα στα παιδιά τους για ένα καλύτερο μέλλον.
Είναι αλήθεια ότι κανένας γονιός δεν θα αφήσει αβοήθητο το παιδί του. Αντιθέτως θα κάνει τα πάντα για να το σπουδάσει ακόμα κι αν ο ίδιος θα χρειαστεί να πεινάσει. Εξίσου αλήθεια όμως είναι ότι η σημερινή κυβέρνηση αξιοποιεί αυτήν την πατροπαράδοτη στάση ευθύνης των γονιών προς τα παιδιά τους αδιαφορώντας για τη λύση του προβλήματος.
Δεν είναι τυχαίο ότι τα τελευταία χρόνια μειώνεται ο αριθμός των υποψήφιων φοιτητών που δηλώνουν προτίμηση σε σχολές που βρίσκονται μακριά από τον τόπο διαμονής τους. Οχι γιατί δεν θέλουν αλλά γιατί δεν μπορούν. Κι αυτό έχει αντίκτυπο σε βάρος των πανεπιστημίων της περιφέρειας.
Οι φοιτητικές εστίες, όπου υπάρχουν, δεν επαρκούν παρά μόνο για λίγους. Και τα όποια μέτρα ενίσχυσης της φοιτητικής στέγασης σε ιδιωτικούς χώρους εξανεμίζονται γρήγορα από μια αγορά που λειτουργεί ασύδοτη και ανεξέλεγκτη. Κατά συνέπεια ή η φοιτητική στέγαση θα αντιμετωπιστεί δραστικά ως ειδικό κοινωνικό πρόβλημα ή το πρόβλημα αυτό θα λυθεί καθώς θα εκλείψουν οι φοιτητές που την έχουν ανάγκη.
-320x213.png)
