Από την παγωμένη Αλάσκα στη θερμή Μεσόγειο 40 κύματα δρόμος

Ούτε τα πικρόχολα σχόλια των Ευρωπαίων ηγετίσκων ούτε οι γκρίνιες του ιδιότροπου και ακραία διεφθαρμένου Ουκρανού προέδρου μπορούν να αλλάξουν τον ρου των γεγονότων με την προσέγγιση Ουάσινγκτον-Μόσχας. Από τη στιγμή που ο Κόκκινος Στρατός διέλυσε τις χιτλερικές φιλοδοξίες στις διαδοχικές μάχες του Στάλινγκραντ και του Κουρσκ και από την ώρα που οι Αμερικανοί πεζοναύτες πάτησαν το πόδι τους στην γκρίζα Νορμανδία για να περικυκλώσουν, μαζί με τους Ρώσους, τις γερμανικές ορδές στη φωλιά τους, τα πράγματα έχουν αλλάξει στην Ευρώπη.

Κουμάντο δεν κάνουν οι πρωτεύουσες που είχαν για συνήθειο κάθε λίγα χρόνια να καταστρέφουν υποδομές, πόλεις, παραγωγές και ανθρώπινες υπάρξεις στη γηραιά ήπειρο. Κάνουν οι δύο μεγάλες δυνάμεις, που με την παρέμβασή τους κατανίκησαν τον ναζισμό και συνακόλουθα έβαζαν τέρμα στους μακρόχρονους ευρωπαϊκούς αιματηρούς ανταγωνισμούς. Ολες οι εντάσεις που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, αποδείχτηκαν διαχειρίσιμες.

Οι ισορροπίες χάλασαν με την πτώση του σοβιετικού καθεστώτος, αρχής γενομένης από τη Γιουγκοσλαβία που τη διέλυσε το ΝΑΤΟ χάριν του γερμανικού ρεβανσισμού, αλλά με την παράλογη και αδιέξοδη παρέμβαση της Δύσης σύσσωμης στην Ουκρανία, φαίνεται να αποκαθίστανται. Η Ρωσία έγινε ξανά υπολογίσιμη δύναμη κι αυτό μπορεί να οδηγήσει σε θετικές εξελίξεις. Και οι δύο αυτοί μεγάλοι παίκτες έχουν τα κουσούρια τους, θανάσιμα μερικές φορές, όχι για τους ίδιους αλλά για τους άλλους (με πρωτεύοντα τον ρόλο των Αμερικανών). Ελέγχονται για πολλά και θα ελεγχθούν στο μέλλον για περισσότερα. Ωστόσο η μεταξύ τους συνεννόηση μπορεί να συμβάλει στην κατάσβεση των πυρκαγιών που έχουν ξεσπάσει στη γειτονιά μας. Ηδη ο Βλ. Πούτιν έχει αφήσει ανοιχτό το παράθυρο να διαμεσολαβήσει στη διευθέτηση του Μεσανατολικού, ένα περισσότερο περίπλοκο πρόβλημα, αφού σχετίζεται με δρόμους ενεργειακούς, διακλαδώσεις συμφερόντων και φιλοδοξιών, εθνικισμούς, ρατσισμούς και «οράματα» αναζωογόνησης παλιών αυτοκρατοριών, όπως αυτό του «πολλά βαρύ» ταραξία Τ. Ερντογάν.

Η καταστροφική εμμονή τού υπό τον Μπ. Νετανιάχου Ισραήλ να ισοπεδώσει την Παλαιστίνη και να στείλει σε τόπους αναγκαστικής εξορίας τους κατοίκους της, απειλεί να απλώσει τη φωτιά σε ολόκληρη την περιοχή. Ηδη οι ΗΠΑ έχουν επωμιστεί μεγάλο μερίδιο ευθυνών για τις ενέργειές του. Αν ο Ντ. Τραμπ θέλει να φανεί πειστικός στην προσδοκία του να «συνετίσει» τον Βλ. Πούτιν στο θέμα της Ουκρανίας, καλό θα ήταν να ακούσει τις παρατηρήσεις του Ρώσου ομολόγου του για τη διευθέτηση του Παλαιστινιακού και εν γένει του μεσανατολικού προβλήματος. Δεν είναι λύση η δημιουργία Ριβιέρας στη Γάζα προς τέρψιν των νεόπλουτων της παγκοσμιοποίησης. Είναι εγκληματική ανοησία. Δεν αποτελεί ευγενή στόχο η ταπείνωση του Ιράν, μιας χώρας με μακρά Ιστορία και πλούσιο πολιτισμό. Μοιάζει με διάθεση πυροδότησης ατομικής βόμβας.

Ετσι όπως είναι διαμορφωμένη η κατάσταση χρειάζονται πολλά βήματα από όλες τις πλευρές για αποκλιμάκωση της έντασης και αποτροπή περαιτέρω εμπλοκών. Στην περίπτωση του Μεσανατολικού δεν αρκεί μια συνάντηση κορυφής μεταξύ δύο ηγετών. Απαιτείται μια διεθνής σύνοδος, που θα καταλήξει σε συμφωνία για το μέλλον μιας χρυσοφόρας για τον κόσμο όλο περιοχής. Σημαίνοντα ρόλο, εξισορροπητικό, θα μπορούσε να διαδραματίσει η Ελλάδα στην παρούσα φάση, αν δεν είχε την ατυχία να βρίσκεται υπό την ηγεσία του Κυρ. Μητσοτάκη, του πρωθυπουργού που έχει βυθίσει τη χώρα στο έσχατο επίπεδο της ανυποληψίας. Αλλά έχει αφήσει έδαφος σ’ αυτόν που φαντασιώνεται τον «πορθητή».