Εσφυζε το Ηρώδειο το περασμένο Σάββατο από την προσήλωση της Αρλέτας στον λυρισμό, από την πίκρα της απουσίας της, από την ανάγκη άλλα παρόμοια κενά –προσώπων ταγμένων στον πολιτισμό– να μην παραμένουν δυσαναπλήρωτα… Η βραδιά-αφιέρωμα στην εκπρόσωπο του Νέου Κύματος, υπό το φως της Ακρόπολης, ήταν ευκαιρία συνάντησης των φίλων της. Ολων όσοι είχαμε την τιμή να εμπνεύσουμε την εμπιστοσύνη της.
«Μας έδωσε σήμερα εδώ ραντεβού η ίδια για να μας πει πως χρειάζεται συσπείρωση για την προστασία ακριβής πολιτιστικής κληρονομιάς όπως η δική της», είπε ένας από εμάς και η συγκίνηση στα βλέμματα όσων τον άκουσαν ήταν συμφωνία της ίδιας θεώρησης.
Για να αποφορτίσω το κλίμα, θύμισα πως «η Αρλέτα μας ήταν πνευματώδης αλλά και γήινη. Την είχατε ακούσει να μιλά για ποδόσφαιρο;». Επανέφερα για λίγες στιγμές που γέννησαν τρυφερά χαμόγελα, αλλά και τώρα προς εσάς, τους αναγνώστες της «Εφ.Συν.», τις απαντήσεις της στη ραδιοφωνική εκπομπή «Dum Spiro Goal» της ΕΡΑ ΣΠΟΡ, παραμονή Χριστουγέννων του 2009. Μνημόνιο πάνω από τα κεφάλια μας, ορατή η πίεση στην καθημερινότητα…
«Εμείς είμαστε λαός προπονημένος στις δυσκολίες, δεν μας φοβάμαι. Πιο δυνατοί, πιο ώριμοι ως πολίτες να βγούμε και από αυτή τη δύσκολη περίοδο. Εξαρτάται βέβαια και από τον καθένα από εμάς», είχε πει. Για να πούμε «χρόνια πολλά» με άλλο ερέθισμα, την είχαμε ρωτήσει «Ποιους ποδοσφαιριστές ξεχωρίζεις;». Πρώτα γέλασε σαρκαστικά και ακολούθως είπε, σύμφωνα με την απομαγνητοφώνηση: «Οταν σκέφτομαι το ποδόσφαιρο, η πρώτη μορφή που έρχεται στο μυαλό μου είναι ο Πελέ. Η παρουσία του ανέδυε πληρότητα. Από τους σύγχρονους; Μ’ αρέσει πολύ ο άλλος ο Βραζιλιάνος, αυτός με τα μεγάλα δόντια και τις μπουκλίτσες. ο Ροναλντίνιο! Μ’ αρέσει πολύ το μαλλί του. Δεν χρειάζεται να είσαι ειδικός στο ποδόσφαιρο για να καταλάβεις πως το παιχνίδι του έχει φαντασία, ανεμίζουν και οι μπούκλες του, είναι θεαματικός. Εχουμε ανάγκη παρουσίες ικανές να προσφέρουν θέαμα, σε όλους τους χώρους…
»Επίσης, από τους σύγχρονους, μ’ αρέσει ο Κριστιάνο Ρονάλντο… Είναι όμορφος άντρας! Και είναι ευχάριστο να βλέπεις έναν όμορφο άντρα όπως αυτός να κινείται επιδέξια με ή χωρίς την μπάλα. Από τους παλιότερους θα έλεγα τον Μαραντόνα, αλλά αυτός ο τύπος με έχει εκνευρίσει πολύ! Δεν μπορεί να έχεις ταλέντο, να έχεις τα πάντα όπως αυτός και να κάνεις όλα αυτά τα αυτοκαταστροφικά. Δηλαδή κάποιος που δεν έχει τα δικά του προσόντα, τις δικές του ανέσεις τι πρέπει να κάνει; Να κλειστεί σε μια σπηλιά και να εξαφανιστεί;»
Φυσικά η κουβέντα πήγε και στους δικούς μας. Συνέχισε η Αρλέτα: «Από τους Ελληνες τώρα. Μου αρκούν οι φάσεις από την τηλεόραση ώστε να αναφέρω τον Χατζηπαναγή. Πηγαίο χάρισμα και, όπως έχω καταλάβει, αν πρόσεχε περισσότερο τον εαυτό του, θα είχε κάνει μεγάλη καριέρα στο εξωτερικό. Η φαντασία και η έμπνευσή του με εντυπωσίαζαν. Μη νομίζεις, καταλαβαίνω ποδόσφαιρο περισσότερο απ’ όσο πιστεύετε όλοι σας…»
● Τον αυτοσχεδιασμό του Χατζηπαναγή τον εκτιμά η… Αρλέτα επειδή και η ίδια αυτοσχεδιάζει με την κιθάρα της!
«O αυτοσχεδιασμός… Υπάρχει μια παρεξήγηση! Αυτοσχεδιασμός δεν σημαίνει “Κάνω ό,τι κατέβει στο κεφάλι μου”! Ο αυτοσχεδιασμός υπάγεται σε αυστηρούς νόμους και κανόνες, υπηρετεί την τέχνη! Στο τραγούδι αλλά και στο γήπεδο… Και το ποδόσφαιρο είναι τέχνη! Παρουσίες όπως του Χατζηπαναγή το απέδειξαν…»
