Η πολυφήμειος οξυδέρκεια του Μαξίμου και η Σκύλλα που ετοιμάζεται για γεύμα

Ο Μητσοτάκης μπορεί να λέει ό,τι θέλει. Να κάνει ό,τι θέλει δεν μπορεί σχετικά με το μέλλον της χώρας, την οποία κλήθηκε να υπηρετεί ως πρωθυπουργός -όχι ως αρχηγός οικογένειας- και μάλιστα με το ιστορικά χαμηλό ποσοστό συμμετοχής στις εκλογές του 2023. Ούτε στα θέματα εσωτερικής ούτε βεβαίως στα θέματα εξωτερικής πολιτικής, κυρίως εκείνα που θεωρούνται εξαιρετικά κρίσιμα.

Ο,τι χρειάζεται ο τόπος, δεν υπάρχει στα σχέδια των επιτελών του. Αδυνατούν να χαράξουν γραμμές άμυνας και ανασύνταξης της Ελλάδας σε μια εποχή, που όχι μόνο είναι ρευστή αλλά καθημερινά γίνεται ακόμα περισσότερο αβέβαιη, ενώ μπροστά βρίσκονται τα ακόμα πιο επικίνδυνα. Αντιθέτως σπαταλούν εξαιρετικά πολύτιμο χρόνο και ιδέες για την καταστολή κοινωνικών αντιδράσεων, οι οποίες οφείλονται αποκλειστικά στη δική τους πολυφήμειο (να πάλι η Οδύσσεια) πολιτική: είτε αφορούν την υπόθεση των Τεμπών είτε το νέο εργασιακό καθεστώς είτε το θέμα των αγροτικών επιδοτήσεων τις οποίες φάγανε τα ευνοούμενα γίδια του καθεστώτος. Και δεν δείχνουν τίποτε άλλο από το άγχος τους να κρατήσουν τον κόσμο όσο το δυνατόν μακρύτερα από τον δικό τους ζωτικό χώρο. Τον οποίο ίσως έχουν περισσότερο ανάγκη για την ασφαλή διαφυγή τους την ώρα που δεν θα έχουν άλλη επιλογή.

Το ψέμα της οικονομικής ανάπτυξης και θωράκισης της χώρας απέναντι στη διεθνή οικονομική αστάθεια οδεύει προς το τέλος του. Το δημόσιο χρέος πετάει σε υψηλότερα επίπεδα από αυτά που βρισκόταν το 2010 και μπήκε η χώρα στον μαγικό κόσμο των μνημονίων. Αυτή τη φορά όμως χρήματα δεν υπάρχουν ούτε μέσα ούτε έξω. Το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας μέσα στην επόμενη χρονιά ξεμένει από χρήματα, ενώ ακόμη και για το απαίσιο ΔΝΤ δεν μπορεί να γίνεται κανένας λόγος. Μα ακόμα κι αν γινόταν, ποιον θα «σώσει» πρώτα; Τις ΗΠΑ, τη Γαλλία, τη Γερμανία ή την Ελλάδα;

Η διεθνής οικονομική αστάθεια εξάλλου είναι ένας από τους λόγους της μεγάλης αβεβαιότητας στο γεωπολιτικό σκηνικό. Αποτελεί θέμα επιβίωσης για τις μεγάλες ή τις λιγότερο μεγάλες δυνάμεις να εξασφαλίσουν ενεργειακούς πόρους, που θα τους επιτρέψουν να κρατήσουν δεσπόζουσα θέση στον κόσμο. Η κατάσταση στη Μέση Ανατολή κάθε άλλο παρά ευνοεί αισιόδοξες σκέψεις για μακροχρόνια ειρήνευση, ενώ στην Ανατολική Ευρώπη η επιδίωξη της αμερικανικής πολιτικής να κλείσει το ουκρανικό μέτωπο, χάριν των δικών της αναγκών βεβαίως, εξακολουθεί να σκοντάφτει στην αιματηρή βουλιμία των χρεοκοπημένων Ευρωπαίων ηγετών.

Απόλυτα λογικό μέσα σ’ αυτή τη χαώδη κατάσταση ο «γκρίζος λύκος» να… χαίρεται και να απλώνει τις αξιώσεις του απέναντι στο γενναιόδωρο επιτελείο του (ακόμα) πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη. Εκμεταλλευόμενος τη σημερινή διεθνή συγκυρία, κατά την οποία κανένα δίκαιο δεν ισχύει, ζητάει ό,τι του χρειάζεται για να στήσει εκ νέου την Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Δεν έχει καθόλου άδικο ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας και ακαδημαϊκός Προκόπης Παυλόπουλος, όταν στην παρέμβασή του (μέσω του Dnews και του Βασ. Σκουρή) επισημαίνει ότι σε ένα ενδεχόμενο μεσογειακό φόρουμ, σαν κι αυτό που συζητεί η Αθήνα με την Αγκυρα κατόπιν αμερικανικής προτροπής, δεν πρέπει να θιγεί η βασική ελληνική θέση από το 1975 και μετά, σύμφωνα με την οποία η μόνη διαφορά που υφίσταται είναι η οριοθέτηση της νησιωτικής υφαλοκρηπίδας και της αντίστοιχης ΑΟΖ σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας του ΟΗΕ.

Αλλιώς θα μας φάει η Σκύλλα.