Οι ευθύνες στο Μάτι για τους 104 νεκρούς ήταν των πολιτικών προϊσταμένων που είχαν τις αρμοδιότητες, των δημάρχων, καθώς και των επικεφαλής της αστυνομίας, του λιμενικού και του στρατού που ανέλαβαν τον συντονισμό για την ομαλή απομάκρυνση των κατοίκων της περιοχής και τη σωτηρία τους. Ολως «παραδόξως» κανείς από όλους αυτούς τους αρμόδιους δεν καταδικάστηκε, μάλιστα, πολλοί από αυτούς δεν έφτασαν ούτε καν ενώπιον της Δικαιοσύνης, ενώ μερικοί πήραν προαγωγή και επιβραβεύτηκαν από την κυβέρνηση της Ν.Δ. που ουδέποτε εξήγησε το πώς και το γιατί αυτής της επιλογής.
Η επιταγή να τιμωρηθούν οι ως άνω ένοχοι δεν υλοποιήθηκε. Αντίθετα, η Δικαιοσύνη κινήθηκε με τη λογική να μην πειραχτούν οι κατ’ εξοχήν υπεύθυνοι και ως αντίβαρο να καταδικαστούν κάποιοι άλλοι, ακόμα και αν δεν είχαν την ευθύνη, όπως είναι ο Γιάννης Καπάκης, γ.γ. του υπουργείου ΠΡΟ.ΠΟ., ο οποίος δεν είχε καμιά αρμοδιότητα για όσα συνέβηκαν στο Μάτι, ιδιαίτερα επί του πεδίου. Η Δικαιοσύνη φαίνεται να ξεκίνησε από τη θέση ότι αφού σίγουρα κάποιοι είχαν ευθύνη για ό,τι έγινε στο Μάτι, και είχαν, υπήρχε το ελεύθερο της καταδίκης του οποιουδήποτε.
Η απόφαση του δικαστηρίου που βγήκε μόλις πριν από λίγες ημέρες αποδίδει στον Καπάκη όλα τα αμαρτήματα που διαπράχθηκαν στο Μάτι, χωρίς, όμως, να είναι σε θέση να κάνει συγκεκριμένο και προσωποποιημένο καταλογισμό ευθυνών. Με αυτόν τον τρόπο, όμως, μπορεί κανείς, πρώτον, να καταδικάσει τον καθένα και ταυτόχρονα κανέναν και, δεύτερον, εισάγεται στην ελληνική Δικαιοσύνη η αρχής της «συλλογικής ευθύνης», αγαπημένη μέθοδος των αυταρχικών καθεστώτων, όπου αρκεί να αποδειχτεί ότι υπήρχαν σε ένα ζήτημα ευθύνες των αρμοδίων και κατόπιν μπορεί το δικαστήριο να τις χρεώσει σε όποιον και όπως εκείνο νομίζει, ακόμα και σε έναν αναρμόδιο, σε έναν Αθώο.
Ετσι το δικαστήριο αποδίδει στον Καπάκη την κατηγορία της παράλειψης για δράσεις για τις οποίες δεν είχε αρμοδιότητα, ενώ, επιπλέον, διατυπώνει τη νομικά πρωτοφανή θέση ότι ακόμα και αν δεν είχε την «καταλογιζομένη» αρμοδιότητα, θα μπορούσε «να βοηθήσει περισσότερο». Δηλαδή, οποιοσδήποτε πολίτης μπορεί να βρεθεί στο μέλλον ενώπιον αυτής της «νέας αρχής» ότι έχει ευθύνη, ακόμα και ας μην έχει αρμοδιότητα.
Η απόφαση του δικαστηρίου για το Μάτι διακρίνεται για αοριστολογίες, ανικανότητα ή και έλλειψη πρόθεσης καταλογισμού συγκεκριμένων ευθυνών, αποφεύγει να διακρίνει ποιος είχε ποια αρμοδιότητα, πώς την εξάσκησε ώστε να κάνει αυστηρή αξιολόγηση και να αποφύγει να καταδικάσει έναν αθώο.
Και επειδή στο κοινό έπρεπε να δοθεί «πολιτικό αίμα», ο μη υπεύθυνος και μη αρμόδιος, όχι μόνο καταδικάστηκε σε φυλάκιση, αλλά όφειλε και να μπει στη φυλακή κατά παράβαση του πνεύματος του νόμου και της ανθρώπινης ηθικής. Το δικαστήριο όχι απλά καταδίκασε τον Γιάννη Καπάκη σε φυλάκιση, αλλά αποφάσισε ότι όφειλε να την εκτίσει καθότι, ως υποστήριξε η εισαγγελέας, αν και συνταξιούχος στα 69 του, ήταν «ύποπτος τέλεσης του ίδιου εγκλήματος και στο μέλλον». Μόνο η κυρία εισαγγελέας δεν εξήγησε από ποια θέση και με ποια αρμοδιότητα «ήταν έτοιμος ο κ. Καπάκης να επαναλάβει το έγκλημά του»;
Ακόμα το δικαστήριο έκρινε ότι δεν μπορούσε να προσμετρήσει στον Καπάκη την αρχή του πρότερου έντιμου βίου του, καθότι αυτός «δεν επέδειξε» τάχα «την απαιτούμενη μεταμέλεια». Τι εννοούσε το δικαστήριο ως «μεταμέλεια» δεν το εξηγεί. Αλλά από την απόφαση φαίνεται ότι απαιτούσε να παραδεχτεί ο αθώος Καπάκης «ενοχή». Και αυτό, παρά το γεγονός ότι πρωτοδίκως είχε αθωωθεί πανηγυρικά. Με άλλα λόγια ο φυλακισμένος σήμερα Γιάννης Καπάκης όφειλε να αμφισβητήσει ο ίδιος την αθώωσή του από το πρωτοδικείο, να μην υπερασπιστεί στο εφετείο τον εαυτό του και να προβλέψει έγκαιρα ότι το δικαστήριο θα λειτουργήσει, ως φάνηκε, με πολιτικά κριτήρια που επέτρεπαν την καταδίκη ενός Αθώου ως νέας Ιφιγένειας.
