Παρακολούθησα την τριτολογία του πρωθυπουργού στη Βουλή την Πέμπτη· όση μπόρεσα (δεν είναι κι από τους πιο χαρισματικούς ρήτορες να κρέμεσαι κι από τα χείλη του). Την υπόλοιπη τη διάβασα –ολόκληρη– την επομένη στο Διαδίκτυο. Αν είναι κοινό μυστικό ότι ο κ. Μητσοτάκης εκπέμπει από ένα άλλο μήκος κύματος, πέραν του καλού και του κακού, της αλήθειας και του ψεύδους, της φαντασίας και του αυτοσχεδιασμού, θεωρώ πως η συγκεκριμένη τριτολογία ήταν η επιτομή της μαγικής εικόνας Μητσοτάκη: Η Ελλάδα άρχισε να παίρνει χαρακτηριστικά κράτους, με δομές και λειτουργίες, μετά τον Ιούλιο του 2019.
Τα χρόνια που προηγήθηκαν –και μην πάμε στα αμέσως μετά το ’21 και την Επανάσταση, ας περιοριστούμε ενδεικτικά στη μεταπολίτευση του ’74– κάτι έκαναν ο πρώτος Καραμανλής, κάτι και ο Σημίτης –αν και αυτός «παγίωσε τις γκρίζες ζώνες με τα Ιμια»– κι από κει και μετά: τα «λεφτά (που) υπάρχουν», οι «υπερπατριώτες» (αν θυμάμαι καλά, είναι νέα εκδοχή του παλαιότερου «παλικάρια της φακής»), η… νευρωσική στοχοπροσήλωση στην προηγούμενη κυβέρνηση (ΣΥΡΙΖΑ) και τον πρωθυπουργό της (…) που τους «άφησε στα κρύα του λουτρού». Και το (αυτό πιστεύω θα μείνει) ηχηρό «ρεντίκολο» εν τη ρύμη του λόγου και εν αγανακτήσει: «Φροντίζω να μην είναι πια αυτή η χώρα το ρεντίκολο της Ευρώπης».
Αυτά όλα βέβαια συμποσούνται στη λέξη της πιάτσας «καρακατιναριό», που δεν ταιριάζει βέβαια στο κόσμιο και διαλεκτικό ήθος ενός Κοινοβουλίου. Που όμως, ο ίδιος, επιθυμεί να αναβαθμίσει. Εννοώντας αναβάθμιση την… καταστολή, με νέο κανονισμό της Βουλής, της φλυαρίας (αναλώνουν διπλάσιο χρόνο του επιτρεπόμενου) που τη θεωρεί «βαθύτατη περιφρόνηση» «θεσμών και Κοινοβουλίου». Διότι «πρέπει να αντιληφθούμε ότι η κοινοβουλευτική δημοκρατία έχει τους κανόνες της» που «πρέπει να γίνονται σεβαστοί». Είπαμε: εκπέμπει από άλλο μήκος κύματος. Από άλλη πραγματικότητα. Με εκφράσεις που υποδηλούν… ευγενή καταγωγή και όχι αναθυμιάσεις καταγωγίων…
