skountianellis
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Τεράστια είναι η συγκίνηση του καλλιτεχνικού -ειδικά κινηματογραφικού- κόσμου των Ηνωμένων Πολιτειών για την απώλεια του μεγάλου ηθοποιού Ρόμπερτ Ρέντφορντ, ο οποίος έφυγε από τη ζωή την Τρίτη σε ηλικία 89 ετών.

Η Μέριλ Στριπ, συμπρωταγωνίστριά του στην επιτυχημένη ταινία «Out of Africa»(1985), σε ανακοίνωσή της προς το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων (AFP), αποχαιρέτισε τον μεγάλο καλλιτέχνη με τη φράση: «Έφυγε ένα από τα λιοντάρια». Η διακεκριμένη Αμερικανίδα ηθοποιός συμπλήρωσε συγκινημένη: «Αναπαύσου εν ειρήνη, αγαπημένε μου φίλε».

Ο μεγάλος σκηνοθέτης Μάρτιν Σκορτσέζε δήλωσε: «Ο Μπομπ δεν ήταν μόνο σταρ· ήταν ένας αληθινός καλλιτέχνης που έδωσε τα πάντα για τον κινηματογράφο».

Η Τζέιν Φόντα απέτισε φόρο τιμής στη μνήμη του κάνοντας λόγο για «έναν θαυμάσιο άνθρωπο από κάθε άποψη». Η ίδια υπογράμμισε τον συμβολισμό που είχε η μορφή του ηθοποιού, σημειώνοντας πως «ενσάρκωνε μια Αμερική, για την οποία εμείς πρέπει να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε». Εμφανώς συγκινημένη, προσέθεσε: «Ήταν σαν κεραυνός εν αιθρία σήμερα το πρωί μόλις διάβασα ότι ο Μπομπ “έφυγε”. Δεν μπορώ να σταματήσω να κλαίω», φράση που μαρτυρά τη βαθιά προσωπική σχέση και τους κοινούς προοδευτικούς αγώνες που μοιράστηκαν.

Η βραβευμένη με Όσκαρ ηθοποιός Μάρλι Μάτλιν συνέδεσε την παρακαταθήκη του Ρέντφορντ με το Sundance, το φεστιβάλ που ο ίδιος ίδρυσε: «Η ταινία μας Coda έγινε γνωστή χάρη στο Sundance. Και το Sundance υπάρχει χάρη στον Ρόμπερτ Ρέντφορντ. Ένας ιδιοφυής άνθρωπος έφυγε».

Η είδηση της απώλειας του Ρέντφορντ δεν συγκίνησε μόνο τον καλλιτεχνικό χώρο, αλλά και την αμερικανική πολιτική σκηνή. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ απέδωσε τιμή στη μνήμη του αποκαλώντας τον «μεγάλο» του κινηματογράφου. Σε δηλώσεις του, πριν αναχωρήσει για επίσημη επίσκεψη στο Ηνωμένο Βασίλειο, τόνισε: «Υπήρξαν χρόνια που δεν υπήρχε κανένας καλύτερος», αναγνωρίζοντας την επιρροή του Ρέντφορντ στην πολιτιστική ταυτότητα των Ηνωμένων Πολιτειών.

Οι ταινίες που άφησαν εποχή

Ως ηθοποιός, ο Ρέντφορντ πρωταγωνίστησε σε μερικές από τις σημαντικότερες ταινίες των δεκαετιών του ’60 και του ’70. Ανάμεσά τους:

  • «Οι δυο ληστές» (1969), γουέστερν σε σκηνοθεσία Τζορτζ Ρόι Χιλ που προτάθηκε για 7 βραβεία Όσκαρ μεταξύ των οποίων και για Καλύτερης Ταινίας και τιμήθηκε με 4, μεταξύ των οποίων και για όσκαρ πρωτότυπου σεναρίου. Βραβεύτηκε επίσης με Βραβείο BAFTA Καλύτερης σκηνοθεσίας. Το 2003 η ταινία χαρακτηρίστηκε από την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου ως «πολιτιστικά, αισθητικά και ιστορικά σημαντική» και επιλέχθηκε να ενταχθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου. Περιγράφει την αληθινή ιστορία του ληστή Μπουτς Κάσιντι και του συνεργάτη του Σάντανς Κιντ, που έδρασαν κατα τα τέλη του 1800 στην Αμερική.
  • «Το κεντρί» (1973), γκανγκστερική περιπέτεια σε σκηνοθεσία Τζορτζ Ρόι Χιλ που ο τίτλος του έχει να κάνει με τη στιγμή-κεντρί, όπου ο κομπιναδόρος τελειώνει το παιχνίδι και μαζεύει τα χρήματα από τους υπόλοιπους χαρτοπαίκτες. Προτάθηκε για 10 βραβεία Όσκαρ και κέρδισε 7, μεταξύ των οποίων Καλύτερης Ταινίας και Σκηνοθεσίας. Στην οθόνη το 1936, εν μέσω της Μεγάλης Ύφεσης, ο μικροαπατεώνας Τζόνι Χούκερ και οι συνεργάτες του Λούθερ Κόλμαν και Τζο Έρι αποσπούν 11.000 δολάρια σε μετρητά από ένα ανυποψίαστο θύμα στην Τζολιέτ του Ιλινόι.
  • «Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου» (1976), αναμφισβήτητα μεγαλύτερη επιτυχία στην καριέρα του Ρεντφορντ, πολιτικό θρίλερ σε σκηνοθεσία Άλαν Τζέι Πάκουλα βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο των δημοσιογράφων Καρλ Μπέρνσταϊν και Μπομπ Γούντγουορντ που πραγματεύεται τις έρευνες πάνω στο σκάνδαλο Γουότεργκεϊ. Εκεί παραμονές της εκλογής του Νίξον μια ομάδα ανδρών εισβάλλει στα γραφεία των Δημοκρατικών, συλλαμβάνονται από την αστυνομία και περνά από δίκη, αλλά χωρίς να δώσει εξηγήσεις και αφήνοντας πολλά ερωτηματικά στην κοινή γνώμη. Λίγες μέρες αργότερα ο Νίξον εκλέγεται ξανά. Οι δύο ρεπόρτερς της εφημερίδας Washington Post αρχίζουν τις έρευνες πάνω στην υπόθεση και πολύ γρήγορα ανακαλύπτουν ότι πίσω από την υπόθεση κρύβονταν η επιτροπή υπεύθυνη για την προεκλογική εκστρατεία του Νίξον. Τα θεμέλια της νεοσύστατης κυβέρνησης αρχίζουν να τρίζουν καθώς βγαίνουν στην επιφάνεια κι άλλα σκάνδαλα, ενώ οι δύο ρεπόρτερς συνεχίζουν τις έρευνες βάζοντας σε κίνδυνο την ίδια τους τη ζωή.
  • «Οι τρεις μέρες του κόνδορα» (1975), πολιτικό θρίλερ σε σκηνοθεσία του Σίντνεϊ Πόλακ βασισμένο στη νουβέλα του 1097 «Έξι μέρες του Κόνδορα» του Τζέιμς Γκρέιντι. Στην ταινία ο Τζο Τέρνερ είναι ένας βιβλιοφάγος αναλυτής της CIA, με την κωδική ονομασία «Κόνδορας», ο οποίος εργάζεται στην Αμερικανική Λογοτεχνική Ιστορική Εταιρεία στη Νέα Υόρκη, η οποία στην πραγματικότητα είναι ένα μυστικό γραφείο της CIA. Τα μέλη του προσωπικού εξετάζουν βιβλία, εφημερίδες και περιοδικά από όλο τον κόσμο για να τα συγκρίνουν με πραγματικές επιχειρήσεις ή για να βρουν ιδέες. Ο Τέρνερ υποβάλλει μια αναφορά στα κεντρικά γραφεία της CIA για ένα θρίλερ με παράξενα στοιχεία πλοκής που έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες παρά τις κακές πωλήσεις.

Υπήρξε επίσης ένας ανήσυχος άνθρωπος με σημαντική ακτιβιστική δράση, ενώ χρησιμοποίησε την αναγνωρισιμότητά του για να τοποθετηθεί δημοσίως για κρίσιμα θέματα περί διαφθοράς, δικαιωμάτων, αλλά και για περιβαλλοντικούς σκοπούς. Φρόντισε στην πορεία του και ιδιαίτερα όποτε περνούσε πίσω από τις κάμερες να κάνει ταινίες που είχαν απόσταση από την ελαφρότητα του Χόλιγουντ αναδεικνύοντας συχνά πυκνά βαριά θέματα όπως η πολιτική διαφθορά, το πένθος, τα περιβαλλοντικά ζητήματα. Προτιμούσε να μένει μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας και δεν ενστερνιζόταν την εικόνα του σταρ. Δεν του άρεσε να αυτοαποκαλείται ακτιβιστής, όμως, η δράση του ήταν τέτοια.

Υπήρξε και ένας από τους ανθρώπους που στήριξαν το πρωτοποριακό ανεξάρτητο φεστιβάλ του Sundance. Ήταν όπως σημειώνουν οι New York Times, ίσως η μεγαλύτερη επίδρασή του στον πολιτισμό των ΗΠΑ και όχι μόνο. Το φεστιβάλ έδωσε βήμα στον ανεξάρτητο αμερικανικό κινηματογράφο και, πλέον, λογίζεται ως ένας παγκόσμιος θεσμός για την 7η τέχνη. Ο ίδιος εξέφρασε στην πορεία την ενόχλησή του για την εμπορικότητα που απέκτησε μέσα στα χρόνια το φεστιβάλ.