Σκεφτόμουν χθες, βλέποντας στη «Συντακτών» πρώτο θέμα τα αιματηρά επεισόδια, τις συλλήψεις και όλα τα περί την ισραηλινή πρεσβεία, σε διαμαρτυρία υπέρ των Παλαιστινίων, διαδραματισθέντα: «Το όργιο καταστολής της αστυνομίας – “Δώρο” στον Νετανιάχου», ότι, κατά το κλασικό δημοσιογραφικό, είδηση δεν είναι όταν σκύλος δαγκώνει άνθρωπο (το σύνηθες), αλλά όταν άνθρωπος δαγκώνει σκύλο (το ασύνηθες). Ο εστί μεθερμηνευόμενο: είδηση δεν είναι όταν αστυνομικοί χτυπούν διαδηλωτές, αλλά όταν διαδηλωτές χτυπούν αστυνομικούς.
Διότι αλλιώς με την εικόνα του ρεπορτάζ: «σπασμένα πόδια, ανοιγμένα κεφάλια, χέρια σε γύψο, σπασμένα πλευρά…» και 18 συλλήψεις, με την ΕΛ.ΑΣ. να ανακοινώνει ότι: «αναμένεται να ανακοινωθούν τυχόν ποινικές και πειθαρχικές ευθύνες αστυνομικών», δεν εξηγείται –παρά μόνο με την εκδοχή ότι δεν αποτελεί είδηση– η παρασιώπηση, από τις πρώτες σελίδες (ούτε καν αναφορά) όλων των αθηναϊκών εφημερίδων, πλην της «Συντακτών».
Θυμήθηκα λοιπόν εκείνη την πορεία του Πολυτεχνείου, 45 χρόνια πριν, 16 Νοεμβρίου 1980, Κυριακή. Δολοφονήθηκαν, τότε, από αστυνομικούς, ο Κύπριος φοιτητής Ιάκωβος Κουμής, 24 ετών και η εργάτρια από το Περιστέρι Σταματίνα Κανελλοπούλου, 21 ετών. Τον Κουμή, άγρια επίθεση ΜΑΤ, τον άφησε επιτόπου βαριά τραυματισμένο. Στο νοσοκομείο που διακομίστηκε ήταν ήδη κλινικά νεκρός. Μάρτυρες δε υποστήριξαν, πως δεν είχε λάβει καν μέρος στα επεισόδια, αλλά καθόταν σε παρακείμενο καφενείο. Για την Κανελλοπούλου, το πόρισμα του ιατροδικαστή αποκάλυπτε: 18 χτυπήματα στο κρανίο, πολλαπλά κατάγματα και βαριά κρανιοεγκεφαλική κάκωση.
Μία εβδομάδα αργότερα ο τότε πρωθυπουργός Γεώργιος Ράλλης δήλωσε στη Βουλή το… ιστορικόν: «Και ο Αρχάγγελος Μιχαήλ σπάθην κρατεί στα χέρια για να αμυνθεί εναντίον των δαιμόνων. Δεν κρατεί άνθη». Οσο για τις «διοικητικές ανακρίσεις» που «διετάχθησαν»… Τα ονόματα Κουμής και Κανελλοπούλου, άγνωστα πια σε πολλούς, εναποτέθηκαν στον μακρύ κατάλογο νεκρών αγωνιστών για τους οποίους δεν αποδόθηκε ποτέ δικαιοσύνη. Η αστυνομική βιαιότητα της 16ης Νοεμβρίου 1980 θεωρείται… ισάξια εκείνης της 15ης Ιουλίου 1965! Ποιος τα θυμάται, ε, κ.κ. Μητσοτάκη και Χρυσοχοΐδη;..
