Όταν ο πρωθυπουργός μιλά για τη γενιά μου, μιλά σαν να πρόκειται για μια αφηρημένη έννοια· για «νέους που πρέπει να μορφωθούν, να εργαστούν, να προοδεύσουν». Όμως στην πραγματικότητα δεν έχει ακούσει ποτέ τις πραγματικές φωνές μας. Γιατί αν άκουγε, θα ήξερε ότι η δική μας γενιά δεν ζητά τίποτα λιγότερο από αυτό που είχαν οι προηγούμενες: δικαίωμα σε μια αξιοπρεπή ζωή, προοπτική για το αύριο, χώρο να χτίσουμε το δικό μας μέλλον.
Η πραγματικότητα πίσω από τις λέξεις
Η αλήθεια είναι σκληρή. Σήμερα, χιλιάδες νέοι και νέες βλέπουν μπροστά τους ένα αδιέξοδο. Μισθοί που δεν φτάνουν για ενοίκιο και λογαριασμούς. Συμβάσεις ορισμένου χρόνου, καθεστώς ανασφάλειας, εξαντλητικά ωράρια.
Το 13ωρο που φέρνει η κυβέρνηση δεν είναι «ευκαιρία» να δουλέψεις παραπάνω για περισσότερα· είναι η απόδειξη ότι θεωρεί φυσιολογικό να εξαντλείται η ζωή μας στη δουλειά για τα απολύτως βασικά.
Όταν μιλά για πολιτικές υπέρ των νέων, ο πρωθυπουργός δεν λέει λέξη για το brain drain. Για εκείνους που φεύγουν στο εξωτερικό γιατί εδώ δεν μπορούν να σταθούν. Ούτε για εκείνους που μένουν, αλλά αναγκάζονται να συμβιβαστούν με όλο και λιγότερα. Μιλά για «ευκαιρίες», αλλά στην πράξη βλέπουμε κλειστές πόρτες και αδιέξοδα.
Παραδείγματα που δεν χωρούν σε λόγια
Στον Βόλο, μια παρέα φίλων μου –απόφοιτοι Πολυτεχνείου– δουλεύουν σε δύο και τρεις δουλειές για να στηρίξουν τον εαυτό τους. Τους ρωτάς γιατί δεν φεύγουν στο εξωτερικό και σου λένε: «Αντέχουμε γιατί εδώ είναι η οικογένειά μας, εδώ είναι η ζωή μας». Κι όμως, η ίδια η κυβέρνηση τους ωθεί στην έξοδο.
Σε μια άλλη συζήτηση με φοιτητές στην Αθήνα, μου είπαν ότι δουλεύουν delivery και σε καφετέριες για να πληρώνουν τις σπουδές τους. Όταν ακούνε τον πρωθυπουργό να μιλά για «αριστεία», γελάνε πικρά. Γιατί ξέρουν ότι η αριστεία χωρίς ίσες ευκαιρίες είναι κενό σύνθημα.
Και πιο πέρα, στα νησιά, οι νέοι βλέπουν τον τουρισμό να απογειώνεται, αλλά τα σπίτια να γίνονται Airbnb και τα νοίκια να εκτοξεύονται. «Πώς να μείνω εδώ;» λένε. «Η δουλειά είναι εποχική, το ενοίκιο είναι μισός μισθός, η προοπτική μηδενική».
Το χάσμα ανάμεσα στην εξουσία και τη γενιά μας
Αυτό είναι το χάσμα που χωρίζει τον πρωθυπουργό από εμάς. Εκείνος βλέπει τη γενιά μας ως στατιστικά μεγέθη: ποσοστά ανεργίας, δείκτες παραγωγικότητας, μέσο όρο ηλικίας στο πρώτο παιδί. Εμείς βλέπουμε τις ζωές μας να μετριούνται με καθυστέρηση ενοικίων, με βάρδιες, με ερωτήσεις του τύπου «μέχρι πότε θα μένουμε στο παιδικό δωμάτιο;».
Δεν είναι ότι δεν καταλαβαίνει. Είναι ότι δεν θέλει να καταλάβει. Γιατί αν άκουγε στ’ αλήθεια τη νέα γενιά, θα έπρεπε να αλλάξει τις πολιτικές του. Θα έπρεπε να παραδεχτεί ότι το σημερινό μοντέλο ανάπτυξης αφήνει έξω τους περισσότερους, ότι το μέλλον δεν χτίζεται με μεροκάματα εξαντλητικά και μισθούς που δεν φτάνουν.
Τι λέμε εμείς
Η δική μας απάντηση είναι καθαρή: δεν θέλουμε επιδόματα για να σωθούμε· θέλουμε μισθούς που να μας επιτρέπουν να ζούμε. Δεν θέλουμε «ευκαιρίες στο εξωτερικό»· θέλουμε δικαίωμα να μείνουμε και να δημιουργήσουμε εδώ. Δεν θέλουμε κηδεμόνες που θα μας πουν τι είναι «καλό για εμάς»· θέλουμε να μας εμπιστευτούν να το ορίσουμε εμείς.
Κάλεσμα
Η γενιά μας δεν χρειάζεται άλλους μονόλογους από το Μέγαρο Μαξίμου. Χρειάζεται διάλογο, συμμετοχή, σεβασμό. Κι αυτό δεν θα μας το χαρίσουν· θα το κερδίσουμε.
Θα το κερδίσουμε όταν υψώνουμε τη φωνή μας στις σχολές, στις δουλειές, στις πλατείες. Όταν οργανωνόμαστε, όταν δεν αποδεχόμαστε ότι η αξιοπρέπεια είναι «πολυτέλεια». Όταν δείχνουμε με πράξεις ότι δεν θα γίνουμε «η γενιά των χαμένων ευκαιριών», αλλά η γενιά που θα πάρει τον λόγο και θα τον κάνει δύναμη.
Γιατί το μέλλον της χώρας δεν θα το καθορίσουν εκείνοι που μας βλέπουν σαν αριθμούς. Θα το καθορίσουμε εμείς, με τη φωνή, την πράξη και την αλληλεγγύη μας.
*Γραμματέας Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ, Μέλος ΚΕ/ΠΓ ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ
