Ποντάροντας στο θαύμα

Επιμένει ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Ο κεντρικός στόχος του κόμματός του είναι η πρώτη θέση στις εθνικές εκλογές έστω και με μία ψήφο διαφορά. Είναι αυτό πιθανό; Καταφατικά απαντά ο κ. Ανδρουλάκης. Οι πολιτικοί αντίπαλοί του δείχνουν τις δημοσκοπήσεις και του λένε ότι ματαιοπονεί. Δεν γίνεται, επισημαίνουν, να αλλάξουν τόσο ριζικά οι συσχετισμοί, εκτός αν έχουμε κάποιο θαύμα. Αυτός μιλάει για τις μεγάλες εκπλήξεις που επιφυλάσσει η πολιτική οι οποίες αναγκάζουν όσους παραμένουν κολλημένοι στα στοιχεία που δίνει η συγκυρία να αναδιπλωθούν. «Υπάρχει προηγούμενο;», τον ρωτούν. Δυσκολεύεται να βρει κάτι, ωστόσο δεν το βάζει κάτω. Σε τι ελπίζει; Στα σκάνδαλα και στην αδυναμία του συστήματος Μητσοτάκη να τιθασεύσει την ακρίβεια. Η διαφθορά και η ακρίβεια είναι στις πρώτες θέσεις στον κατάλογο των προβλημάτων για τους πολίτες που δεν φαίνεται να ικανοποιήθηκαν από τις γλίσχρες παροχές του πρωθυπουργού.

Στις παρεμβάσεις του στη ΔΕΘ κατέθεσε το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ, ισχυρίστηκε ότι είναι πλήρες, έχει ορίζοντα πενταετίας για ορισμένους στόχους, ορίζοντα δεκαετίας για τα πιο σοβαρά ζητήματα και είναι κοστολογημένο, απαντώντας έτσι στην κριτική της κυβέρνησης ότι υιοθετεί τη λογική του Γιώργου Παπανδρέου το 2009 που έλεγε ότι «λεφτά υπάρχουν» και στη συνέχεια, αναφέρουν από το μέγαρο Μαξίμου, προσγειώθηκε ανώμαλα στην πραγματικότητα και υπέγραψε το πρώτο Μνημόνιο. Θύμισε φυσικά ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ ότι τη χώρα στη χρεοκοπία την οδήγησε η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, η οποία είχε δεσμευτεί ότι θα επανιδρύσει το κράτος και η κατάληξη της πολιτικής της ήταν η κατάρρευση της οικονομίας και η Ελλάδα έγινε ο παρίας της Ευρώπης.

Ζήτησε εκλογές για να φύγει ο Μητσοτάκης που λειτουργεί με καθεστωτικές πρακτικές και έχει βυθίσει τη χώρα στη διαφθορά, υποσχέθηκε πολιτική αλλαγή (η μαγική λέξη που έφερε το ΠΑΣΟΚ στη διακυβέρνηση της χώρας το 1981) και επανέλαβε ότι δεν πρόκειται να συνεργαστεί με τη Δεξιά. Στο ερώτημα με ποιους θα συνεργαστεί αν το ΠΑΣΟΚ τερματίσει πρώτο, δεν απάντησε. Δεν θα μπορούσε πάντως να απαντήσει αφού δεν ξέρει με τι θα έχει να κάνει. Το θέμα προσφέρεται για υποθέσεις εργασίας.

Ο κ. Ανδρουλάκης έχει απορρίψει διαρρήδην τη συνεργασία με τη Δεξιά (ο εφιάλτης των εκλογών του 2015 δεν τον αφήνει να ησυχάσει), προφανώς δεν θα επιχειρήσει να βρει συνομιλητή από την περιοχή που είναι δεξιότερα της Νέας Δημοκρατίας, έχει πει όχι στις πιέσεις κομμάτων της δημοκρατικής αντιπολίτευσης για δημιουργία Λαϊκού Μετώπου κατά το παράδειγμα της Γαλλίας. Υπέρ του στην παρούσα φάση είναι η κατάσταση που επικρατεί στο γαλλικό Λαϊκό Μέτωπο. Οι σοσιαλιστές (το αδελφό κόμμα) φλερτάρουν με τον μακρονισμό στο όνομα της πολιτικής σταθερότητας (η μαγική φράση των συστημικών δυνάμεων), ο Μελανσόν έχει επιλέξει αδιάλλακτη γραμμή και η συνύπαρξη των δύο χώρων (ούτε στη μαχητική εκδοχή της) στο ίδιο εκλογικό σχήμα θεωρείται αδύνατη. Η Λεπέν τρίβει τα χέρια της.

Σημείωσε ωστόσο ο κ. Ανδρουλάκης ότι συμφωνία μπορεί να γίνει στο προσκήνιο και όχι στο παρασκήνιο στη βάση του προγράμματος του ΠΑΣΟΚ. Δηλαδή κάποιος κακοπροαίρετος θα μπορούσε να διαβάσει τη συγκεκριμένη αναφορά ως εξής: «Οποιος θέλει ας με ακολουθήσει, το κόμμα μου θα έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων, το κόμμα μου θα βάλει τους όρους, το κόμμα μου θα είναι ο κορμός της κυβέρνησης συνεργασίας, οι άλλοι θα βολευτούν σε επικουρικούς ρόλους». Καθόλου ελκυστικό μοντέλο για τα άλλα κόμματα της δημοκρατικής αντιπολίτευσης, τα οποία στην προκειμένη περίπτωση θα κληθούν να αναμετρηθούν με το πιεστικό δίλημμα «τσόντα σε μια κυβέρνηση συνεργασίας ή νέες εκλογές με τον κίνδυνο της περιθωριοποίησής τους να καραδοκεί;». Ολα αυτά βεβαίως εφόσον το ΠΑΣΟΚ κόψει πρώτο το νήμα των εκλογών. Κάτι που με τα σημερινά δεδομένα είναι εξαιρετικά δύσκολο. Εκτός αν γίνει κάποιο θαύμα.

Ανάγωγα

Θύμωσε ο Τραμπ επειδή ο κολλητός του, Μπολσονάρο, καταδικάστηκε από τη Δικαιοσύνη της Βραζίλίας σε 27 χρόνια. Απειλεί τον Λούλα ότι θα τον τιμωρήσει. Η απάντηση του Λούλα; Με άρθρο του στους New York Times έστειλε το μήνυμα: «Η δημοκρατία της Βραζιλίας δεν είναι διαπραγματεύσιμη». Τι θα κάνει ο Τραμπ; Θα βάλει δασμούς; Χαμηλή ποινή για ένα τόσο σοβαρό «αδίκημα». Ιδέα: Να επικηρύξει τον Λούλα όπως το έκανε με τον Μαδούρο της Βενεζουέλας. Οχι μόνο με 50 εκατομμύρια δολάρια. Μεγαλύτερη χώρα η Βραζιλία. Ας βάλει κάτι παραπάνω.