Αν υπάρχουν, χονδρικά, δύο βραχίονες -χερούκλες- που χαρακτηρίζουν την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη, η μία είναι οι επιδοτήσεις και η άλλη οι απευθείας αναθέσεις. Και οι δύο -εξ ου και «χερούκλες»- απλώνονται πρωτίστως στα κοινοτικά κονδύλια που προορίζονται -άλλο τι κάνουν- για την ανάπτυξη της χώρας (απευθείας αναθέσεις) και την ανασυγκρότηση του γεωργοκτηνοτροφικού δυναμικού της (επιδοτήσεις).
Ομως, οι καθ’ ημάς επιδοτήσεις στην Ε.Ε. αποκαλούνται ενισχύσεις. Οχι τυχαία βέβαια. Διότι οι επιδοτήσεις δίνονται οσάκις παραστεί έκτακτη ανάγκη· σε περιπτώσεις π.χ. φυσικών καταστροφών, ασθενειών που προσβάλλουν σοδειές ή ζωοασθενειών, όπως τώρα, κακιά ώρα, η ευλογιά των προβάτων· οι επιδοτήσεις είναι βοήθεια επανορθωτική. Ενώ οι ενισχύσεις είναι βοήθεια σταθερή, συνήθως ετήσια, που δίνεται στο πλαίσιο μιας κοινής πολιτικής, της γνωστής ΚΑΠ (Κοινή Αγροτική Πολιτική). Διότι -ξηγημένα πράγματα!- άλλο το επιδοτώ και άλλο το ενισχύω. Καθόσον η επιδότηση μπορεί, υπό μία έννοια, να είναι ενίσχυση, αλλά ό,τι επιδοτείται δεν σημαίνει αυτομάτως ότι και ενισχύεται.
Εδώ, λοιπόν, στην ΚΑΠ, στη διαχείριση των κοινοτικών κονδυλίων, είναι που έχωσε την ουρά του και μετά μπήκε με όλο του το σώμα ο διαβόητος πλέον, αλλά και, κατόπιν τούτου, διαγραφείς, ΟΠΕΚΕΠΕ, που ως αρκτικόλεξο δεν περιέχει, καθόλου τυχαία, τη λέξη επιδοτήσεις, ενώ περιέχει, ορθότατα (γιατί στα λόγια μια χαρά τα πάμε!), τη λέξη ενισχύσεις! Οργανισμός Πληρωμών και Ελέγχου Κοινοτικών Ενισχύσεων Προσανατολισμού και Εγγυήσεων είναι το βαφτιστικό του ολογράφως. Μόνο που κατά τη διαδρομή (μετά το 2019, διασαφηνίζω) έχασε (ή μάλλον… άλλαξε) τον προσανατολισμό του, έγινε και αφερέγγυος από… υπέγγυος, προτού τον περάσουν, άρον άρον, στην ανυπαρξία.
Εξ αυτών όλων και άλλων πολλών (κάθε μέρα πια σκάνε νάρκες) ο αρμόδιος υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων διαβεβαίωσε προσφάτως στη Βουλή εκπροσώπους κομμάτων της αντιπολίτευσης (ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, Νέα Αριστερά) επί σχετικού θέματος: «Πληρωμές επιδοτήσεων δεν μπορεί να γίνουν χωρίς ενδελεχείς και συστηματικούς ελέγχους». Φαντάσου, λέει, να έλεγε το αντίθετο!
