Σχολιάστηκε ποικιλοτρόπως η αναβολή της συνάντησης Μητσοτάκη – Ερντογάν στο περιθώριο της συνέλευσης του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη. Σχόλια βέβαια, τα πιο πολλά (δεν παίρνω την ευθύνη όλων· αδύνατον να τα διαβάσει κανείς όλα!), αν όχι επικριτικά, τουλάχιστον όχι επαινετικά για την κυβέρνηση. Ακόμα και η κυβερνητική πλευρά ήταν κάπως κουμπωμένη. Αν και τουλάχιστον ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης δεν παρέλειψε, ως συνήθως, και δυο λογάκια προς αντιπολίτευση:
«Αν η αναβολή είναι για τα μάτια του κόσμου και τελικά είναι ακύρωση», είπε. «Αν το δεχτούμε αυτό για την οικονομία της συζήτησης, υπάρχει τέτοιο ενδεχόμενο. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι η αντιπολίτευση σε μια κίνηση που θα συνιστά απρεπέστατη ενέργεια κατά της χώρας, πάει να πάρει μέρος κατά της χώρας και να επιτεθεί πριν μάθει τι συνέβη. Εστω λοιπόν ότι η Τουρκία αποφάσισε να ακυρώσει τη συνάντηση. Σημαίνει αυτό ότι είναι κάτι που θα πρέπει να απολογηθεί η κυβέρνηση; Είναι διπλωματική ήττα της κυβέρνησης; Ή σημαίνει ότι οι θέσεις και η στάση μας ενοχλούν;»
Ας αφήσουμε την αντιπολίτευση με την (δυνητικά, κατά τον κυβερνητικό εκπρόσωπο) «απρεπέστατη ενέργεια κατά της χώρας»· αυτά του είπαν, αυτά λέει, αυτά μπορεί· αν και πολλές φορές τον έχω συλλάβει, από κεκτημένη… ευφράδεια, να λέει και παραπανίσια. Ομως αν «θα πρέπει να απολογηθεί η κυβέρνηση» (για την αναβολή) και αν (η αναβολή) «είναι διπλωματική ήττα της». Θεωρώ πως και πρέπει να απολογηθεί και είναι όχι απλώς διπλωματική ήττα αλλά διπλωματικό χαστούκι. Ασχέτως αν «οι θέσεις και η στάση μας ενοχλούν», την Τουρκία.
Διπλωματικό χαστούκι και μόνον για τον λόγο της αναβολής: ίδια ώρα, που είχε προγραμματιστεί η συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν, ο Τραμπ είχε συγκαλέσει σύσκεψη (την οποία προφανώς η ελληνική πλευρά αγνοούσε) με μουσουλμάνους και Αραβες ηγέτες, με θέμα τη… Γάζα και τον Ερντογάν… πρώτο μεταξύ ίσων. Ποιος, αλήθεια, είναι ο ορισμός της διπλωματικής απομόνωσης!
