Στις 10/8 σε όλη την Ελλάδα πραγματοποιήθηκαν συγκεντρώσεις συμπαράστασης στον παλαιστινιακό λαό απαιτώντας τον τερματισμό της γενοκτονίας που συμβαίνει στη Γάζα και στη Δυτική Οχθη και τη λήψη μέτρων ενάντια στο Ισραήλ ώστε να μπορέσει να δοθεί μια δίκαιη λύση που θα επιτρέψει και στους δύο λαούς να ζήσουν και να μεγαλώσουν τα παιδιά τους ειρηνικά και με ασφάλεια.
Στο νησί μας, τη Λέσβο, πραγματοποιήθηκαν δύο μεγάλες συγκεντρώσεις, στη Μυτιλήνη και στην Ερεσό. Στην Κλειώ που δεν υπήρξε τέτοια δυνατότητα πάρθηκε η πρωτοβουλία να γραφεί ένα σύνθημα στον δρόμο προς τα Τσόνια (παρεμπιπτόντως η παραλία είναι από τις καλύτερες του νησιού) που να εκφράζει αυτή τη διάθεση. Ετσι ζωγραφίστηκε μια παλαιστινιακή σημαία, γράφηκε στα αγγλικά να σταματήσει η γενοκτονία (STOP GENOCIDE) και από κάτω «Λευτεριά στην Παλαιστίνη». Αυτό όμως ενόχλησε κάποιους που το ίδιο βράδυ πέταξαν μπλε μπογιές και προβοκάροντας έγραψαν μέσα στην παλαιστινιακή σημαία: Χαμάς.
Την επόμενη το πρωί το σύνθημα και η σημαία είχαν αποκατασταθεί. Οχι για πολύ όμως. Το ίδιο απόγευμα το σύνθημα και η σημαία είχαν σβηστεί και στη θέση τους είχαν γραφεί άλλα.
Υστερα από δύο μέρες όμως και πάλι ο τοίχος είχε αλλάξει θέση και βρέθηκε στη σωστή μεριά της ιστορίας.
Είναι δυνατόν να σιωπούμε όταν δίπλα μας πεθαίνουν παιδιά από ασιτία, όταν δολοφονείται και ξεριζώνεται ένας λαός, όταν ο πρωθυπουργός του κράτους-δολοφόνου έχει ήδη καταδικαστεί από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για εγκλήματα πολέμου και έχει εκδοθεί εναντίον του διεθνές ένταλμα σύλληψης;
Οταν δημοσιοποιήθηκαν τα εγκλήματα που συνέβαιναν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των ναζιστών, οι κάτοικοι των γύρω περιοχών ισχυρίζονταν ότι δεν είχαν καταλάβει τι γινόταν εκεί. Εμείς, που παρακολουθούμε την εξόντωση ενός λαού σε ζωντανή μετάδοση, τι θα ισχυριστούμε στα παιδιά μας;
Η ιστορία όμως του τοίχου δεν τελειώνει, δυστυχώς, εδώ. Γιατί το αυγό του φιδιού έχει ήδη σπάσει. Γιατί κάποιοι μπορούν να περηφανεύονται(!) ότι έκαναν κακό σε έναν άλλο άνθρωπό, σε έναν άλλο συγχωριανό τους. Κατέστρεψαν την περιουσία του «γιατί άμα θες να γράφεις, να πας να τα κάνεις στο σπίτι σου». Το «ανθρωπιά και αλληλεγγύη» μάλλον δεν τους αγγίζει. Αλλά να θυμούνται ότι αργά ή γρήγορα η Ιστορία βρίσκει τη σωστή μεριά της.
«Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν’ αγωνίζεσαι για την ειρήνη και για το δίκιο»
Τάσος Λειβαδίτης
*Κάτοικος Λέσβου
