Η Πυρσόγιαννη της Κόνιτσας δέχθηκε πριν από λίγες μέρες στα χώματά της το άξιο τέκνο της, τον Βασίλη Παπαγεωργίου, πρωτοπόρο και προοδευτικό διανοούμενο, που με τις πράξεις του έκανε πράξη τις ιδέες της Αριστεράς για την τοπική ανάπτυξη, τον πολιτισμό και τις ανθρώπινες σχέσεις, μέσα από την καλλιέργεια της γνώσης και τη συνεχή επιδίωξη της αλληλεγγύης. Ο ίδιος, όπως μας έλεγε η άοκνη σύντροφος και σύζυγος της ζωής του, Φανή Σαρρή, ήθελε την καύση, όμως εκείνη προτίμησε να τον μεταφέρει από τη Θεσσαλονίκη στη γενέτειρά του «γιατί έτσι θα έχει κάπου να τον βρίσκει και να συζητά μαζί του».
Ο Βασίλης, που γεννήθηκε στα χρόνια του Εμφυλίου, μαζί με τους νικημένους αντάρτες του Δημοκρατικού Στρατού και συντροφευμένος από τη γιαγιά του και τη μικρή αδελφή του βρέθηκε να «βγάζει» το Δημοτικό Σχολείο στο χωριό Μπελογιάννης της Ουγγαρίας, το χωριό των Ελλήνων πολιτικών προσφύγων. Ξαναγύρισε στην Πυρσόγιαννη με τη βοήθεια του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού και μετακόμισε αναγκαστικά στην Καρδίτσα, όπου ζούσε ένας αδελφός του πατέρα του, για να βγάλει το Γυμνάσιο και… να βρει την τύχη του.
Βιοπαλαιστής από τα μικράτα του, δούλεψε στα τότε έργα του Μέγδοβα και στο φράγμα της λίμνης Πλαστήρα. Εκεί μυήθηκε από έναν οικοδόμο στα της Αριστεράς και εντάχθηκε στη Νεολαία Λαμπράκη. Αυτό του στοίχισε την αποβολή από όλα τα Γυμνάσια του νομού Καρδίτσας. Με εράνους συμμαθητών του και προοδευτικών πολιτών κάθε πρωί έπαιρνε το λεωφορείο για τα Τρίκαλα όπου -και με τη στήριξη του συμμαθητή του, Φώτη Κουβέλη- έβγαλε τη Β’ Λυκείου και ξαναγύρισε στην Γ’ Λυκείου στην Καρδίτσα. Εκεί η φιλία μας γιγαντώθηκε. Ταιριάξαμε απόλυτα και στα ιδεολογικά. Εξού και αργότερα έγινε κουμπάρος στον γάμο μου. Αριστος μαθητής ο Βασίλης, με έντονο το πάθος για γνώση, πετυχαίνει στη Νομική Θεσσαλονίκης. Χωρίζουμε γιατί ο γράφων περνά στη Νομική Αθήνας, αλλά παραμείναμε πάντα στενοί φίλοι.
Στη δικτατορία ο Βασίλης είναι μεταξύ των 30 φοιτητών που δημοσιοποιώντας την αντίθεσή τους στη χούντα κάνουν ουσιαστικά έναρξη στον αντιδικτατορικό αγώνα της πόλης, συνεπαίρνοντας και τους διανοούμενους της συμπρωτεύουσας. Οι διώξεις και οι φυλακίσεις δεν τον κλονίζουν, αντίθετα τον δυναμώνουν και με την πτώση της χούντας, πτυχιούχος και δικηγόρος γεμάτος όρεξη και δύναμη, παίρνει μέρος στη ζωή της πόλης (που την φτιάχνουν οι «παρέες») αλλά και αρχίζει να πραγματοποιεί τα σχέδιά του για το «ξύπνημα» της Πυρσόγιαννης. Ενστερνίζεται τα όνειρά του και ακολουθεί και τον συντρέχει παντού η Ηγερία του, η Φανή Σαρρή, πτυχιούχος της Φαρμακευτικής, καταγόμενη από μεγάλη αστική οικογένεια της Θεσσαλονίκης, που ανάλωσε τη ζωή της στην καλλιτεχνική φωτογραφία.
Ο Βασίλης κάνει το ταξίδι προς την Ηπειρο, αναζωογονώντας της Προοδευτική Ενωση Πυρσόγιαννης (ιδρύθηκε το 1926) και η Φανή του αναλαμβάνει να φωτίσει τους τόπους, τις θάλασσες και τα νησιά απ’ όπου πέρασε ο μυθικός Οδυσσέας. Φτάνει στη Μασσαλία και στο Γιβραλτάρ. Αλλά και οι δύο βρίσκουν την Ιθάκη τους στην Πυρσόγιαννη. Κάθε βδομάδα βρίσκονται εκεί και μελετούν την ιστορία των μαστόρων της πέτρας, οι οποίοι φτάνουν με τα μπουλούκια τους μέχρι την Περσία, χτίζοντας τοξωτά γεφύρια, στηρίζοντας δρόμους και μονοπάτια, στολίζοντας εξώπορτες σπιτιών.
Καρπός της αισθαντικότητάς της είναι το τριμηνιαίο περιοδικό «Αρμολόι» που γνωρίζει διθυραμβικές κριτικές. Ψυχή του ο Βασίλης, με τις τέλειες φωτογραφίες της Φανής. Κάποτε έρχεται η αναγνώριση. Ο Βασίλης εκλέγεται πρόεδρος της Κοινότητας Πυρσόγιαννης. Και κινητοποιώντας θεούς και δαίμονες, καταφέρνει να δημιουργήσει στη γενέτειρά του Μουσείο Μαστόρων και Σχολή Μαστόρων της Πέτρας, αλλάζοντας και με άλλα έργα υποδομής την όψη του χωριού του. Είναι από τους τελευταίους κοινοτάρχες, αφού έρχονται μετά οι «καποδιστριακοί» δήμοι.
Ακούραστος ο Βασίλης συνεχίζει να εντρυφεί στις παραδόσεις και στην ιστορία του τόπου του, του σημερινού Δήμου Μαστοροχωρίων. Ανακαλύπτει τους λαϊκούς ζωγράφους της περιοχής των Χιονιάδων, τους περίφημους Χιονιαδίτες, που στολίζουν τις εκκλησίες με τις αγιογραφίες τους και κοσμούν αρχοντικά της περιοχής. Τους «τοποθετεί» και αυτούς στο Μουσείο, που πλέον φιλοξενεί και περίτεχνα λαϊκά σκεύη, τα οποία βρήκε στα σπίτια του χωριού του. Ο Βασίλης Παπαγεωργίου άφησε το στίγμα του ως διανοούμενος και ερευνητής του Λαϊκού Πολιτισμού στην Πυρσόγιαννη, στην Καρδίτσα και στη Θεσσαλονίκη. Αλλά και για λίγο στην Αθήνα, όπου ως φοιτητής ήρθε να «εξαντλήσει» το πάθος του για τη δημοκρατία βοηθώντας τους φίλους του ηθοποιούς του Ελεύθερου Θεάτρου να φέρουν σε πέρας την ανατρεπτική για την εποχή της «Ιστορία του Αλή Ρέτζο».
