Δεν ήταν όμως όνειρο, δεν ήταν δημιούργημα της φαντασίας μας, δεν ήταν ΕΝΑ ΧΑΡΤΙ- ΜΙΑ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ, ηταν μια καταγραφή των πόθων-των ελπίδων ενός ολόκληρου Λαού.
Ένα βήμα παραπέρα, ήταν αυτό που πρόσμεναν πολλοί Λαοί στον πλανήτη, ήταν ένα σχεδόν πανανθρώπινο κάλεσμα, κάλεσμα ΟΛΩΝ ΤΗΣ ΓΗΣ ΤΩΝ ΚΟΛΑΣΜΕΝΩΝ.
Κάλεσμα να πάρουν τις τύχες τους στα χέρια τους, να πιστέψουν στον εαυτό τους και στις δικές τους δυνάμεις, δεν ήταν κάλεσμα μόνο εσωτερικής -Εθνικής αφύπνισης, ήταν κάλεσμα για ξεσηκωμό, κάλεσμα αντίδρασης, στην απάθεια και την αποδοχή της σκλαβιάς τους.
Κάλεσμα να σπάσουν τις αλυσίδες που άλλοι έφτιαξαν για αυτούς, αλυσίδες αόρατες μα πιο βαριές και πιο σκληρές από τις αλυσίδες των σκλάβων.
Δεν ήταν όνειρο για όλους αυτούς που με πάθος-πείσμα-ελπίδα περπάτησαν την ΣΤΡΑΤΑ που μας άνοιξε εκείνος, ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΕΘΝΟΓΕΡΤΗΣ, ο μεγάλος δάσκαλος , ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ.
Δεν άνοιξε και δεν έδειξε μόνο δρόμους, ανάγκασε να ανοίξουμε τα μάτια μας και να δούμε κατάφατσα την πραγματικότητα, να νιώσουμε την σκλαβιά μας, να στραφούμε στο μέσα μας, να ανακαλύψουμε τον εαυτό μας και τις δυνάμεις μας που με χίλιους τρόπους και μεθόδους οι δουλοκτήτες μας, κρατούσαν φυλακισμένες.
Περπατήσαμε μαζί του, γευτήκαμε ένα άλλο Ήλιο να λάμπει, είδαμε το φως, ισιώσαμε το κορμί και μάθαμε σιγά-σιγά να περπατάμε περήφανοι.
Μάθαμε να αγαπάμε τον εαυτό μας, να του έχουμε εμπιστοσύνη, να νοιαζόμαστε για τον διπλανό μας, να αγαπάμε την ευλογημένη πατρίδα μας, να πιστεύουμε στις δυνατότητες της χώρας και του Λαού της.
Δείξαμε και σε άλλους τον δρόμο της αξιοπρέπειας, δείξαμε την στοργή και το ενδιαφέρον μας σε όλους της επί ΓΗΣ καταπιεσμένους και αυτοί μας το ανταπέδωσαν με την εκτίμηση τους και τη φιλία τους.
Φωνάξαμε με όλη την δύναμη της ψυχής μας Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ, παλαιψαμε για Κοινωνικη Δικαιοσύνη, για Ελευθερία, για Δημοκρατία, για ισοπολιτεία και ισονομία.
Παλεψαμε για το δικαίωμα μας στη μόρφωση, στην Υγεία, στο Κοινωνικό Κράτος, στην προστασία των δημόσιων αγαθών και του Δημόσιου πλούτου.
Πέρασαν τα χρονιά, μια αχλή, ένα σύννεφο σκέπασε σιγά-σιγά την φωτεινότητα εκείνου του ΟΝΕΙΡΟΥ και στροβιλίζει περίεργα και παράνομα η σκέψη ήταν μήπως ένα όνειρο.
ΟΧΙ. Για όσους τότε πίστεψαν και περπάτησαν εκείνα τα φωτεινά μονοπάτια, δεν ήταν όνειρο, δεν ηταν μια άπιαστη φαντασίωση, ηταν το ταξίδι μιας ζωής ανεπανάληπτης, μιας ζωής που για όσους δεν την βίωσαν δεν κατάλαβαν, τι είναι η ζωη και τι όμορφο είναι ονειρεύεσαι.
Έχουμε δικαίωμα στο ΟΝΕΙΡΟ, είναι και σήμερα η ώρα, οι στιγμές των μεγάλων αποφάσεων, να πούμε ένα μεγάλο ΟΧΙ, να πούμε ότι δεν επιτρέπουμε σε κανένα να μας απαγορεύσει να ονειρευόμαστε.
Τρεις του Σεπτέμβρη δεν είναι μια ημερομηνία του χρόνου, είναι η αφετηρία της πίστης των δικών μας δυνατοτήτων, της πίστης στο δικαίωμα του ΟΝΕΙΡΟΥ.
*Πρώην νομάρχης και βουλευτής του ΠΑΣΟΚ
