Ο καφές και η φαυλοκρατία

Ο σημερινός τίτλος είναι παραλλαγή από την παλιά συλλογή διηγημάτων του Τούρκου συγγραφέα Αζίς Νεσίν «Ο Καφές και η Δημοκρατία». Οπου ανάμεσα στον καφέ και τη δημοκρατία ο συγγραφέας «ξεναγεί» τον αναγνώστη στη φαυλότητα της χώρας του. Με τη διαπίστωση (περίπου το προλογίζει ο Νεσίν στην ελληνική έκδοση) ότι σε όλες τις χώρες του κόσμου, οι φαύλοι, πάνω-κάτω, έχουν την ίδια μούρη και τους παίρνεις χαμπάρι από τη μυρουδιά (χαλασμένου μπακαλιάρου) και τη γλίτσα στις παλάμες. Στο τελευταίο, κυριολεκτώ· μου έχει τύχει δύο φορές με υπουργούς σε χειραψία. Δεν θα φοβόμουν να πω και ονόματα, αλλά η αίσθηση γλίτσας σε χειραψία φοβάμαι πως είναι υπόθεση πολύ προσωπική· δεν τη συλλαμβάνει ούτε το πρέντατορ· υπόθεση και αυτό, αλλά ξεχασμένη…

Αναρωτιόμουν λοιπόν, τις προάλλες, στο σουπερμάρκετ, ότι, αν τον Ιούνιο, που πέτυχα τον καφέ σε καλή έκπτωση και πήρα, λόγω επικείμενων διακοπών, τρία πακέτα, δεν έπαιρνα τρία πακέτα μόνο, αλλά έπαιρνα έξι, ίσως και παραπάνω… κιβώτια. Τώρα που είδα τη νέα τιμή τον Αύγουστο… θα έριχνα στην αγορά τα κιβώτια, θα αγόραζα ένα αγροτεμάχιο π.χ. στην Κρήτη, κατά προτίμηση στον νομό Χανίων, εγγύς της μονής Αγίας Τριάδος Τζαγκαρόλων (δεν ζει, αλίμονο, ο αξέχαστος Νίκος Ψιλάκης με τα βραβευμένα του «Μοναστήρια της Κρήτης» να με διαφώτιζε…). Θα φύτευα, που λέει ο λόγος, και πέντε ρίζες ελιές που με τον καιρό θα τις έκανα δεκαπέντε και θα έπαιρνα επιδότηση για εκατόν δεκαπέντε. Θα έριχνα μέσα και καμιά δεκαριά αμνοερίφια, σερνικά-θηλυκά, έτσι που να πολλαπλασιάζονται, απ’ αυτά που περισσέψανε από τις επιδοτήσεις στους Θεσσαλούς πληγέντες από τον Ντάνιελ. Και τώρα μια χαρά θα τον είχα δεμένο τον (επιδοτημένο) γάιδαρό μου…

ΥΓ. Αλήθεια τα 1.036 «μαγειρεμένα» ΑΦΜ οπεκεπέ και η «εγκληματική οργάνωση» στα Χανιά –διπλό χτύπημα του Χρυσοχοΐδη· ομοβροντία!– τυχαία σκάσανε παραμονές ΔΕΘ; Ή… συμπτωματικά; Να ξέρουμε, βρε αδερφέ…