Μόνη ελπίδα ότι αυτή η εμφάνιση μάλλον θα είναι η τελευταία

Κανονικά δεν έπρεπε να ανέβει στη Θεσσαλονίκη ο πρωθυπουργός για τη ΔΕΘ. Από υποχρέωση; Ας έμενε. Δεν έχει τίποτα να πει για την αναπτυξιακή πορεία της Ελλάδας, δεν έχει προγράμματα, δεν αναβάθμισε την παραγωγική ταυτότητα της χώρας.

Η Εκθεση της Θεσσαλονίκης με την εμφάνισή της στη νέα Ελλάδα του 1926 είχε άλλο χαρακτήρα. Παρουσίαζε την προσπάθεια της πολιτείας για οικονομική ανασύνταξη μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή με την είσοδο στον εθνικό κορμό επιχειρηματικών καινοτομιών από την Ιωνία. Πρώτος που την εγκαινίασε ήταν ο πρωθυπουργός της τότε οικουμενικής κυβέρνησης Αλ. Ζαΐμης και δύο χρόνια αργότερα ήταν που ο επανακάμψας Ελ. Βενιζέλος έμεινε στην Ιστορία με την παρουσίαση του οικονομικού του προγράμματος, το οποίο προέβλεπε: επενδύσεις για τη δημιουργία ή την αναβάθμιση οδικού δικτύου, λιμανιών, σιδηροδρομικού δικτύου και της ύδρευσης, εκσυγχρονισμό της βιομηχανίας και της γεωργίας, καθώς και την οικοδόμηση διεθνών σχέσεων που θα διασφάλιζαν την ακεραιότητα της χώρας. Αρκετά έγιναν, άλλα όχι. Ομως, καμιά σχέση με τη σημερινή μιζέρια και την αίσθηση μιας εμποροπανήγυρης∙ πολυτελούς έστω.

Είναι αλήθεια ότι έκτοτε δεν πέρναγε πάντα ευτυχισμένες στιγμές η ΔΕΘ. Η σημερινή όμως μοιάζει να είναι η χειρότερη. Ο επικεφαλής του ένοχου κυβερνητικού σχήματος απλώς κατά το συνήθειό του μοιράζει υποσχέσεις και «πουλάει» σταθερότητα. Οι υποσχέσεις του ωστόσο μακράν απέχουν από έναν έντιμο στόχο για την αξιοπρεπή διαβίωση του μέσου Ελληνα. Ούτε καν άρτον παρέχει. Μόνο τα ψίχουλά του. Οσο για τη σταθερότητα, ζητούμενο αποτελεί και όχι δεδομένο, καθώς επί θητείας του έχει διαρραγεί ανεπανόρθωτα η σχέση εμπιστοσύνης του πολίτη με το κράτος, αρχής γενομένης από την περίοδο των υποκλοπών και της τραγωδίας των Τεμπών (συνηγορούσης της δοτής Δικαιοσύνης) μέχρι την κολοσσιαίων διαστάσεων ρεμούλα με τα κονδύλια του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Μέχρι τώρα ο πρωθυπουργός, από το 2019 και τούδε, έχει εξαγγείλει πλειάδα μέτρων σε επιδόματα, παροχές και ελαφρύνσεις δοκιμαζόμενων κοινωνικών στρωμάτων, τα οποία βεβαίως έχουν εξανεμιστεί στην ακρίβεια, στα ενοίκια, στην αποπληρωμή δανείων, στη βαριά φορολογία κ.λπ. Πρόγραμμα βιομηχανικής και τεχνολογικής ανασυγκρότησης, το οποίο φάνταζε εκ των ων ουκ άνευ μετά την καταστροφική επέλαση της μνημονιακής τρόικας, κανένα. Γι’ αυτό και αυξάνονται οι εισαγωγές την ώρα που μειώνονται οι εξαγωγές και το ισοζύγιο πληρωμών παρουσιάζει ανησυχητικό έλλειμμα (1,2 δισ. ευρώ, όπως διαπιστώνει η Τράπεζα της Ελλάδας στην τελευταία έκθεσή της). Αντιθέτως, έχει στηθεί και λειτουργεί εξευτελιστικά για τη χώρα ένα μεγάλο παζάρι, στο οποίο έχουν διατεθεί και διατίθενται σε τιμές ευκαιρίας επιχειρήσεις στρατηγικής σημασίας τόσο για την ανάπτυξη όσο και για την εθνική ασφάλεια. Αυτό ακριβώς όριζαν τα μνημόνια (από τα οποία υποτίθεται ότι η χώρα έχει εξέλθει), αυτά τηρεί με ευλάβεια το επικρατούν πολιτικό σύστημα, για να αναπαράγεται μέσα στην τρυφηλή και αδιέξοδη ζωή του.

Αυτή η μακαριότητά του είναι και ο λόγος που ένα μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος του έχει γυρίσει την πλάτη, αφού όλα τα πραγματικά οικονομικά στοιχεία είναι σε βάρος του μέσου Ελληνα: ο μέσος καθαρός μισθός κυμαίνεται γύρω από τα 1.100 ευρώ, ο αριθμός των ανέργων έχει ανεβεί (κατά τη Δημόσια Υπηρεσία Απασχόλησης) στους 850.000, ενώ γίνεται όλο και πιο δύσκολη η υπόθεση της στέγης.

Η πραγματικότητα της καθημερινότητας του πολίτη είναι αυτή. Η εικόνα του πρωθυπουργού στη Θεσσαλονίκη είναι άλλη και αφορά μόνον αυτόν. Κατά τα φαινόμενα για τελευταία φορά.