Ανθρωποι και σκουλήκια

Η Ελλάδα παρά τα περί του αντιθέτου κυβερνητικά αφηγήματα, που τα βλέπουν όλα ιάσιμα και επιδιορθώσιμα, δεν βρίσκεται σε επιθανάτια διαδικασία όπως ισχυρίζονται όσοι διαπιστώνουν τα συμπτώματα σηψαιμίας, που φανερώνουν ότι ο οργανισμός της χώρας νοσεί σοβαρά. Και τα δύο μέρη πλανώνται, διότι αν παρατηρήσουμε το άρρωστο σώμα προσεκτικότερα και κυρίως μελετώντας την αδυναμία εκδήλωσης όλων των ζωτικών λειτουργιών του, όπως και την απόλυτη καταστολή του ανοσοποιητικού του συστήματος, που υπό κανονικές συνθήκες δείγματα ότι μπορεί και να λειτουργούσε θα ήταν η ισχυρή λαϊκή αντίδραση και η αμερόληπτη και ακέραιη Δικαιοσύνη, πρέπει να μας πείσουν ότι η χώρα έχει πεθάνει ήδη. Τρανή απόδειξη γι’ αυτό το γεγονός είναι το άπειρο πλήθος σκουληκιών που βγήκαν από το εσωτερικό του σώματος στην επιδερμίδα του πλέον και με βουλιμία κατατρώγουν το όζον πτώμα. Παντού σκουλήκια, τα οποία έρπουν ασύδοτα πάνω σε κάθε όργανο, πάνω σε κάθε μέλος του ανίκανου ν’ αντιδράσει άκαμπτου σώματος.

Βλέποντας λοιπόν τα σκουλήκια να σέρνονται ανενόχλητα και με θράσος στις πόλεις και στα χωριά μας, αξίζει να εξετάσουμε τη σχέση που συνδέει τους ανθρώπους με αυτά. Ο Τζον Στάινμπεκ στο βιβλίο του «Ανθρωποι και ποντίκια» απέδιδε την αγάπη του ήρωά του για τα αηδιαστικά κατά τα άλλα τρωκτικά στην απαλότητα του τριχώματός τους. Με τα σκουλήκια, όμως, τι συμβαίνει; Ανατρέχοντας, λόγω του ότι δεν είμαι ειδικός σκουληκολόγος, στη Wikipedia βρήκα ότι: «Το σκουλήκι είναι ατελές ασπόνδυλο ζώο, με μακρύ κυλινδρικό και γυμνό σώμα, που αποτελείται από δακτυλίους. Δεν έχει κεφάλι, ούτε εσωτερικό σκελετό. Το στόμα του βρίσκεται στον πρώτο δακτύλιο και αναπνέει από το δέρμα του.

Ζει σε υπόγειες στοές, μέσα στο νερό ή σε λασπώδεις εκτάσεις. Τη νύχτα βγαίνει στην επιφάνεια έρποντας για να βρει τροφή». Βρήκα επίσης ότι υπάρχει ένα είδος σκουληκιού, το Lineus longissimus, που θεωρείται από τα μακρύτερα πλάσματα στον πλανήτη επειδή φτάνει μέχρι και τα 55 μέτρα σε μήκος, η δε βλένη του είναι πολύ τοξική. Σας θυμίζει κάτι αυτή η περιγραφή; Αυτό το ακέφαλο και μόνο με στόμα έρπον ασπόνδυλο ζώο που ζει σε υπόγειες στοές και σε λασπώδεις εκτάσεις και βγαίνει τη νύχτα έρποντας να βρει τροφή; Το είδος δε αυτό που εκκρίνει τοξική βλένη δεν φέρνει στον νου κάποιες φυσιογνωμίες που ευδοκιμούν σε πολλούς χώρους της πολιτικής και οικονομικής ζωής του τόπου;

Υπάρχει όμως και μία άλλη διάκριση του είδους που προσιδιάζει και στους ανθρώπους. Τα σκουλήκια που ζουν για να τρώνε και φτάνουν μέχρι και πενήντα μέτρα και τα σκουλήκια που τρώγονται, τα σκουλήκια δολώματα, αυτά που εργάζονται αδιάκοπα, μέχρι και δεκατρείς ώρες την ημέρα, ακόμα και τα Σαββατοκύριακα. Τα σκουλήκια που θα συντελέσουν με την εργασία τους στη δημιουργία της ευεργετικής κομπόστας, του απαραίτητου λιπάσματος για την ανάπτυξη και την ευημερία όλων. Ισως εδώ βρίσκεται και η απάντηση στο ερώτημα τι μας συνδέει με το αρχέγονο είδος των σκωλήκων. Βίοι παράλληλοι. Κάποιοι να τρώνε τις επιδοτήσεις της Ευρωπαϊκής Ενωσης αραχτοί στα καφενεία ακόμα και στα βουλευτικά έδρανα και κάποιοι άλλοι να ξημεροβραδιάζονται μοχθώντας στις στάνες και στα χωράφια.

Και γιατί τα αδηφάγα σκουλήκια δρούσαν και δρουν ανενόχλητα και με θράσος; Μα γιατί η Δικαιοσύνη αδιαφορεί για την εγκληματικότητα των μεγαλοσκώληκων, ιδιαίτερα γι’ αυτήν των σκουληκιών του λευκού κολάρου, και εξαντλεί την αυστηρότητά της στην τιμωρία όσων ο χύδην όχλος απαιτεί να σταυρωθούν, γιατί η Διανόηση αεροβατεί πάνω σε μεταμοντέρνα και ακραιοκεντρώα νέφη, οι άνθρωποι της Τέχνης και των Γραμμάτων άλλοι σιωπούν και άλλοι λιβανίζουν τον Νετανιάχου βαφτίζοντάς τον θεματοφύλακα των αξιών του λεγόμενου δυτικού πολιτισμού που «κινδυνεύει», κατ’ αυτούς, να αφανιστεί από ξυπόλητα πεινασμένα παιδιά και χαροκαμένες μάνες. Και από κοντά, ένας λαός διπλά και τριπλά νικημένος από τον εξωτερικό και εσωτερικό εχθρό του, συμβιβασμένος και υπάκουος, αρκείται στο «τι είπες τώρα;» και στο «τι τα θες, έτσι ήταν πάντα». Αξιολύπητος πλέον.

Για την κυβέρνηση τι μπορεί να πει κάποιος; Αυτή δεν είναι που θάβει μπροστά στα μάτια μας, όπως η γάτα, τις ακαθαρσίες της; Αυτή δεν είναι τελικά πίσω από τον ανεξέλεγκτο πολλαπλασιασμό των σκουληκιών και την πολυδάπανη διατροφική φροντίδα τους σαν να τα θεωρεί είδος προς εξαφάνιση; Αυτή δεν είναι άμεσα ή έμμεσα ο κατ’ εξοχήν εκτροφέας σκουληκιών όπως τα είδη «φραπέους» και «χασάπιους»; Είδη που ευδοκιμούν, αν είναι δυνατόν, στην κάποτε λεβεντογέννα Κρήτη. Τι να πει κανείς; Τα μεγάλα μεγέθη της Ελλάδας γίναν ίσκιοι, όπως έλεγε ο Κωστής Παλαμάς: «…ίσκιοι μιας Ελλάδας και είδωλα, μα η Ελλάδα μια και αγύριστη, πάει και να την κλαις!»