Κρατάω στα χέρια μου το βιβλίο «Επί ξυρού ακμής» του Ηλία Τσιμπλή και διαβάζω στο οπισθόφυλλο: «Πώς λοιπόν και με ποια κριτήρια είμαι ελεύθερος; Πώς δεν έχω δεσμό και γεννήθηκα λελυμένος, αυτάρκης και αυτοδύναμος; Και πού η σταθερή θέση, η ανύποπτη νομοτέλεια, η αυθύπαρκτη ηθική και οι κανόνες που τη διέπουν;». Το βιβλίο είναι μικρό, μόλις 120 σελίδες, και διαβάζεται μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο. Και αναφέρεται στην ελευθερία του ανθρώπου με την ευρεία έννοια, όπως την ορίζει ο καθένας: «Οργισμένος ροβολάω τις κατηφόρες και δεν μετράω τις πατημασιές μου, αγρυπνώντας την πέτρινη θέληση να συναντήσω τόπο με βράχια, τόπο με φαράγγια, τόπο δύσβατο, τόπο ισχνό, καχεκτικό, με περίσσεια ομορφιά, γόνιμο για τη σκέψη και την περισυλλογή».
Πιάνω στα χέρια μου κι ακόμα ένα βιβλίο του Ηλία Τσιμπλή, παλιότερο, «Ταξίδι ο δρόμος». Με ποιήματα. «Τι να ζητήσεις το λοιπόν από νεκρούς θεούς; Μήπως δικαιοσύνη; Αφού ως απελεύθεροι απ’ όλους φθονηθήκαμε». Και: «Εως τώρα το καθήκον μας πράττοντες / αποζητούμε τα όρια της αποτυχίας. Επιστρέφουμε άπρακτοι / υποδεχτείτε μας!». Εχει γράψει κι άλλα βιβλία. «Το λυκαυγές του Σίσυφου», «Ανάβαση», «Η μπαλάντα των βαρβάρων», και πολλά ακόμα.
Τώρα θα μου πείτε γιατί σας τα λέω όλα αυτά; Ετσι, χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Γιατί θέλω να σας μιλήσω για τον ίδιο τον Ηλία Τσιμπλή. Εναν αξιοθαύμαστο άνθρωπο που γεννήθηκε και ζει στην Κυπαρισσία Μεσσηνίας, συνταξιούχος πλέον. Συνταξιούχος γιατρός παρακαλώ και διδάκτορας του Πανεπιστημίου Αθηνών. «Ο γιατρός των φτωχών», μου έλεγε ένας που τον γνωρίζει καλά, «πήγαινε σε όλα τα χωριά και κοίταζε τους ασθενείς δωρεάν, χωρίς να παίρνει χρήματα, δεν τον ενδιέφεραν τα χρήματα». Ασχολήθηκε και με τα συνδικαλιστικά τα περασμένα χρόνια αλλά και με τα πολιτικά, κατέβηκε υποψήφιος και στις βουλευτικές αλλά και στις δημοτικές εκλογές. Πάντοτε στον προοδευτικό χώρο, δεν νομίζω ότι χρειάζεται διευκρίιηση αυτό, θα το περιμένατε να είναι έτσι. Αλλά η συγγραφή είναι και παραμένει η μεγάλη του αγάπη. Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών δεν σταματάει ούτε τώρα το γράψιμο. Και πολλά από τα βιβλία του μάλιστα τα εκδίδει μόνος του.
Τώρα θα μου (ξανα)πείτε γιατί σας τα λέω όλα αυτά; Οχι πάντως επειδή πέρασα το τελευταίο Σαββατοκύριακο με το «Επί ξυρού ακμής», αυτό ήταν απλώς η αφορμή και η δικαιολογία. Τα λέω γιατί έχω την εικόνα του Ηλία Τσιμπλή στο μυαλό μου, παλιότερα να βγάζει πύρινους λόγους και πολύ πιο μετά να κάθεται σιωπηλός, μόνος του στο καφενείο και να διαβάζει εφημερίδα. Ενας άνθρωπος μόνος του σε καφενείο να διαβάζει εφημερίδα είναι (ολόκληρη) ιστορία, έτσι; Αναζητήστε τα βιβλία του, αξίζει να μπείτε στον κόσμο του.
