Xylouris White: Η σχέση μας με τη μουσική δεν είναι διανοητική, είναι βιωματική

Ο Αύγουστος μπήκε για τα καλά, όμως, για όσους έχουμε μείνει στην πρωτεύουσα το συναυλιακό καλοκαίρι δεν τελειώνει. Αντιθέτως, την Τετάρτη 6 Αυγούστου, στον λόφο Φιλοπάππου θα απογειωθούμε για ακόμη μια φορά παρέα με ένα μοναδικό ντουέτο. 

Ο ένας είναι ο Γιώργης Ξυλούρης και ο άλλος ο Jim White. Είναι οι Xylouris White, δύο καλλιτέχνες με μοναδική πορεία στην μουσική σκηνή, που έχουν καταφέρει να «μεταφράσουν» την προσωπική τους φιλία και μουσική αλληλοεκτίμηση σε μια διονυσιακή εμπειρία. 

Λίγο πριν ανέβουν στη σκηνή του θεάτρου «Δόρα Στράτου», στο πλαίσιο του Φ Hill Sessions (INFO ΕΔΩ) οι δύο σπουδαίοι μουσικοί μας μιλούν για τον δικό τους μουσικό διάλογο και την καλλιτεχνική δημιουργία χωρίς όρια και σύνορα.

Και για όσους δεν βρίσκονται στην Αθήνα και βρίσκονται κάπου στις Κυκλάδες, προλαβαίνουν να πεταχτούν στην Τήνο, εκεί όπου οι Xylouris White θα εμφανιστούν την Πέμπτη 7 Αυγούστου, στο μυσταγωγικό θέατρο στον Κουμάρο (INFO ΕΔΩ)

Κρατάει χρόνια αυτή η φιλία, ε; 

Γιώργης Ξυλούρης: Με τον Τζίμ γνωριζόμαστε από το ’90. Ήταν πάντα σαν να γνωριζόμασταν από παιδιά — δεν χρειάστηκε καμία προσπάθεια. Όταν αρχίσαμε να παίζουμε μαζί, ήταν σαν τελετουργία. Και όταν παίζεις με κάποιον και ακούγεστε πραγματικά, αυτό το δέσιμο γίνεται πολύ βαθύ. Έχουμε γυρίσει τον κόσμο μαζί, ταξίδια, συναυλίες… έχουμε μοιραστεί πολλά. Και συνεχίζουμε. 

Jim White: Είμαστε φίλοι εδώ και πολλά χρόνια, πολύ καιρό πριν αρχίσουμε να παίζουμε μαζί. Αυτό σημαίνει ότι συναντιόμασταν και παίζαμε, εγώ άκουγα τον Γιώργο να παίζει στη Μελβούρνη και δίσκους του ιδίου και του πατέρα του, αλλά και να τον ακούω να παίζει με τους Xylouris Ensemble. Ο Γιώργος είχε δει την παλιά μου μπάντα και μετά ήταν παρών όταν δημιουργήθηκαν οι Dirty Three. Dirty Three και Xylouris Ensemble έπαιζαν μαζί. Ο Γιώργος γύρισε πίσω στη Μελβούρνη και συναντηθήκαμε στα All Tomorrow’s Parties όταν έπαιζε με τον πατέρα του σε αυτά υπό την αιγίδα των Dirty Three και όταν ο πατέρας του μας ζήτησε να παίξουμε μαζί σε ένα All Tomorrow’s Parties υπό την αιγίδα του Nick Cave.

Πόσο εύκολη είναι μια τέτοια συνεργασία από απόσταση; Βοηθάει η τεχνολογία;

Γιώργης Ξυλούρης: Βοηθάει σίγουρα. Έχουμε δουλέψει έτσι αρκετές φορές — ο τελευταίος μας δίσκος, The Forest In Me, δημιουργήθηκε σχεδόν εξ ολοκλήρου εξ αποστάσεως, μέσα στην περίοδο του lockdown. Η τεχνολογία μας επιτρέπει να επικοινωνούμε, να μοιραζόμαστε ιδέες… Αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι ξέρουμε ποιος είναι ο ήχος μας. Όταν ξανασυναντιόμαστε, όλα επανέρχονται σαν να μην πέρασε μέρα. 

Jim White:Τα αεροπλάνα βοηθούν αρκετά. Πιθανότατα εννοείς το να μοιραζόμαστε μουσική. Δεν το έχουμε κάνει και πάρα πολύ, αλλά το email είναι αρκετά χρήσιμο για να διαμοιραζόμαστε μουσική. Η συνεργασία μας βασίζεται αρκετά στο να είμαστε στο ίδιο μέρος μαζί, είτε ταξιδεύοντας για να παίξουμε συναυλίες, είτε όταν εγώ περνάω χρόνο στην Κρήτη που είναι μια σπουδαία εμπειρία για εμένα. Ο Γιώργος έρχεται και στη Νέα Υόρκη, συνήθως στο στούντιο του Γκάι (σ σ Πιτσιότο)  

Τι εκτιμάτε ο ένας στην καλλιτεχνική ταυτότητα του άλλου ή στην προσωπικότητα; 

Γιώργης Ξυλούρης: Ο Jim έχει έναν τρόπο να δίνει ρυθμό χωρίς να “μπαίνει μπροστά”. Δημιουργεί χώρο. Παίζει σαν να ακούει το μέλλον του κομματιού. 

Jim White:Ο Γιώργος έχει την Κρήτη στα κόκαλά του και αυτό του επιτρέπει να είναι ανοιχτός, αλλά και ταυτόχρονα Κρητικός εάν αυτό βγάζει νόημα. Μου αρέσει πολύ.

Η μουσική σας είναι μυσταγωγική και επιβλητική. Δένει αυτό εύκολα με τον χώρο που θα παίξετε στην Αθήνα; Ένα θέατρο σε έναν λόφο με μεγάλη ιστορία;

Γιώργης Ξυλούρης: Αυτοί οι χώροι έχουν ενέργεια. Δεν παίζεις μόνο για τους ανθρώπους. Παίζεις με το τοπίο, με το παρελθόν του. Συνομιλείς μαζί του. 

Jim White:Ευχαριστώ πολύ μου αρέσει αυτό «μυσταγωγική και επιβλητική», έτσι αισθάνομαι κι εγώ τη μουσική. Οι τοποθεσίες είναι σημαντικές για εμάς, ένας μέρος, ιδιαίτερα σαν αυτό που περιγράφεις, έχει μια ουσιώδη σημασία, μας βοηθά να τον νιώσουμε και ανεβάζει τη μουσική.

Θα παραμείνετε ντουέτο επί σκηνής ή σκέφτεστε να συνεργαστείτε και με άλλους μουσικούς; 

Γιώργης Ξυλούρης: Το σχήμα έχει τη δύναμή του ακριβώς επειδή είναι τόσο λιτό. Είμαστε δύο, αλλά γεμίζουμε τον ήχο. 

Jim White:Μας αρέσουν οι συνεργασίες πολύ,  αλλά νομίζω ότι παραμένουμε ντουέτο ναι. Το μόνο εκτός σκηνής μέλος είναι ο Guy Picciotto (Fugazi).

Και ο Guy Picciotto; Τι φέρνει στο σχήμα και στις παραγωγές; 

Γιώργης Ξυλούρης: Ο Guy είναι σαν ένα επιπλέον αυτί. Ξέρει να περιμένει, να προσέχει τις λεπτομέρειες. Δεν παρεμβαίνει — φανερώνει. 

Jim White: Μας δίνει πράγματα σε όλα τα σημεία της διαδικασίας. Από το να είναι παρών και να ακούει, να επισημαίνει λεπτομέρειες, να ηχογραφεί, να μιξάρει και να οραματίζεται τα albums, το artwork. Είναι μέλος της μπάντας περισσότερο με τα χέρια του στην κονσόλα και όχι σε όργανο, αλλά είναι απόλυτα παρών στη σύλληψη και την ολοκλήρωση.

Παρότι γνωρίζεστε χρόνια, πού βρίσκεται τελικά το κοινό σημείο ανάμεσα σε μουσικούς από τόσο διαφορετικά backgrounds; 

Γιώργης Ξυλούρης: Το κοινό σημείο είναι το βίωμα. Η σχέση μας με τη μουσική δεν είναι διανοητική — είναι βιωματική.

Jim White: Καλή ερώτηση. Πού είναι το κοινό σημείο ανάμεσα σε οποιουσδήποτε μουσικούς; Το νιώθεις και το βρίσκεις, το βρίσκεις και μετά το διώχνεις και το βρίσκεις ξανά. Δείχνεις εμπιστοσύνη ή όχι. Το κοινό έδαφος είναι μια μεγάλη συζήτηση. Στη δική μας περίπτωση από τη στιγμή που προερχόμαστε από διαφορετικό background και κουλτούρα είναι πιο εμφανές εάν βρεις το κοινό έδαφος. Έμαθα πολλά από τον εαυτό μου και από πού προέρχομαι παίζοντας με τον Γιώργο κάτι στυλιζαρισμένο ή κάτι πιο ωμό. Για τον Γιώργο πιθανόν να είναι διαφορετικό. Μίλησα στον για αυτό και μου έφτιαξε ένα περίγραμμα από την κρητική μουσική στην Μικρά Ασία, επιρροές που ακούμε και στους Velvet Underground που ακούγαμε πολύ όταν ξεκινάγαμε.

Είχα διαβάσει ότι ηχογραφείτε ακόμη και τα soundchecks. Συνεχίζετε να το κάνετε; Υπάρχει αυτή η συνεχής αναζήτηση της βελτίωσης, του ξεχωριστού;

Γιώργης Ξυλούρης: Ναι, συνεχίζουμε να τα ηχογραφούμε όλα. Πολλές φορές το πιο αυθεντικό πράγμα συμβαίνει όταν δεν “παίζεις επίσημα” — στα soundcheck, στους διαδρόμους. Δεν αναζητούμε το πρωτοποριακό. Ψάχνουμε αυτό που μας συγκινεί και μας μοιάζει. Την ειλικρίνεια ψάχνουμε — κι αυτή δεν είναι ποτέ “καινούργια”. Μοιάζει με όλες τις άλλες αλήθειες. 

Jim White:  Ο Γιώργος ηχογραφεί τα πάντα και τα ακούει και μετά που επισημαίνει σημεία. Εγώ δεν έχω αυτή την ικανότητα δυστυχώς.

Υπάρχει νέο υλικό; Θα ακούσουμε κάτι καινούργιο στις 6 Αυγούστου;

Γιώργης Ξυλούρης: Έχουμε κάνει κάποιες πολύ ενδιαφέρουσες ηχογραφήσεις, και ο Guy έχει ήδη δουλέψει πάνω τους. Δεν έχουμε ολοκληρώσει ακόμη αυτόν τον κύκλο. Όμως, είναι όμορφα πράγματα στα σκαριά — και συνεχίζουμε να ηχογραφούμε. Αφήνουμε τον ήχο να μας δείξει τον δρόμο. Ίσως παίξουμε και κάτι… 

Jim White:  Περιμένουμε με ανυπομονησία να σας δούμε στις συναυλίες. Θα εργαστούμε μαζί στην Αθήνα τις επόμενες ημέρες για να παρουσιάσουμε κάτι νέο και παλιό και πολύ ενδιαφέρον!