-980x957.jpeg)
<Αγαπημένη μου Suki, σε ευχαριστώ για το αστείρευτο γέλιο σου, τη ζεστασιά και τη φιλία σου — σε παρακαλώ διάβασε αυτό το τηλεγράφημα· μόλις προσγειωθώ τα ξημερώματα, ας συναντηθούμε για Galbitang.>
—Oscar Murillo, αφιέρωση στην Suki Seokyeong Kang (1977–2025)
Με αυτές τις λέξεις, ο Κολομβιανός καλλιτέχνης Oscar Murillo, προλογίζει την παρουσίαση των έργων του στην γκαλερί Gagosian της Αθήνας, υπό τον τίτλο <Ένα Τηλεγράφημα στην αγαπημένη μου Suki>, η οποία θα διαρκέσει μέχρι τις 30 Αυγούστου.
Έκθεση που συνεχίζει μια ακολουθία πρόσφατων εκθέσεων του Oscar Murillo, όπως η ‘The flooded garden’ στην Tate Modern του Λονδίνου (2024) και η ‘Espíritus en el Pantano’, που εκτίθεται παράλληλα στο Museo de Arte Contemporáneo de Monterrey, στο Μεξικό έως τις 10 Αυγούστου 2025.
Η παγκοσμιοποίηση, η διασύνδεση οικονομιών, πολιτισμών και ανθρώπων, η μετανάστευση και η ταυτότητα, ο εκτοπισμός, οι διαπολιτισμικές ανταλλαγές, ο αντίκτυπος της μετακίνησης μεταξύ γεωγραφικών χώρων, πλάι στην σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ εργασίας και κοινωνικής διαστρωμάτωσης, αποτελούν τα κύρια θέματα που απασχολούν τον καλλιτέχνη και αποτυπώνονται με διαφορετικά μέσα άλλοτε σε χαρτί, γλυπτά, εγκαταστάσεις, live events, συλλογική τέχνη, performance και βίντεο.
Ανάμεσα στα ζωγραφικά έργα τα οποία ανήκουν στην σειρά ‘Telegram’ (2013–), καμβάδες που τοποθετήθηκαν σε σχολικά θρανία ανά τον κόσμο, ώστε να συγκεντρώσουν τα ίχνη μαθητών, δημιουργώντας έναν γόνιμο διάλογο με την παρέμβαση του ίδιου του καλλιτέχνη, και τους λαδοπαστέλ σχηματισμούς ‘surge’ (social cataracts) (2018–), κύματα μπλε, που πλημμυρίζουν την οπτική επιφάνεια για να συνδέσουν την ικανότητα του νερού να αφανίζει, να σβήνει τα πάντα στο πέρασμά του, η προσοχή μας στρέφεται αβίαστα στα ‘Flight drawings’ (2012–).
Χειροποίητα σχέδια που ο Oscar Murillo δημιουργεί ενώ ταξιδεύει αεροπορικώς, επάνω σε μικρά, είτε σε μεγαλύτερα φύλλα χαρτιού, που έχουν διπλωθεί ξανά και ξανά. Αυτή τη φορά, ο καλλιτέχνης ζητά από τους θεατές να σκεφτούν τι τους κάνει να νιώθουν παρόντες και, τελικά, απελευθερωμένοι σε αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή, στην οποία μπορούμε να κάνουμε παύση, επανεκκίνηση και επαναφορά.
Δίχως να γνωρίζω εκ των προτέρων το εννοιολογικό πλαίσιο αυτής της ενότητας, στέκομαι μπροστά στο σχέδιο flight #75 και αντιλαμβάνομαι άμεσα πως η αλληλεπίδραση με το έργο είναι σχεδόν καταλυτική.
Επόμενη κίνηση, ανοίγω την κάμερα του κινητού για να αποτυπώσω την στιγμή που τα δυο σιδερένια πουλιά πετούν στον αέρα. Χαμηλώνω το βλέμμα, κοιτάζω την φωτογραφία που μόλις έχω τραβήξει και έκπληκτη αντικρίζω ένα παράθυρο λουσμένο στο φως να καθρεφτίζεται θολά στο σχέδιο επάνω.
Συνειδητοποιώ, πως ασυναίσθητα βρίσκομαι πλήρως συγχρονισμένη με την ιδέα του καλλιτέχνη, να προσκαλέσει τους επισκέπτες στις δυο εκθέσεις που προηγήθηκαν της Αθήνας, να κάνουν τις δικές τους καλλιτεχνικές παρεμβάσεις, εγγραφές και επικαλύψεις, στους καμβάδες που ήταν τοποθετημένοι σε όλο τον χώρο, ώστε να καταστούν ορατές οι δυνατότητες και οι προκλήσεις της συλλογικότητας, της επικοινωνίας και της κοινής κουλτούρας των ανθρώπων.
Αθήνα, Λονδίνο, βορειοανατολικό Μεξικό.
*Εικαστικός
