Σίγουρα θα έχει συμβεί και σ’ εσάς να βρεθείτε στην ουρά σε μια δημόσια υπηρεσία, στο σουπερμάρκετ ή στα διόδια στην εθνική οδό και να έχετε την αίσθηση ότι αυτή που είναι παράλληλη με τη δική σας είναι πάντα πιο γρήγορη. Μια τυπική αντίδραση είναι να κάνετε ζιγκ-ζαγκ ανάμεσα στις ουρές, σε μια απελπισμένη προσπάθεια να κερδίσετε μερικά πολύτιμα δευτερόλεπτα.
Πώς θα καταλάβετε ποια σειρά είναι πιο γρήγορη; Eνα δυσεπίλυτο πρόβλημα, που στις μέρες μας είναι απίθανο να λυθεί. Η ουρά της αναμονής είναι η πεμπτουσία της εμπειρίας του ανθρώπου. Το να θέλουμε να προσπεράσουμε την ουρά είναι επίσης ένα φυσικό ένστικτο. Η επιστήμη έχει μελετήσει το φαινόμενο της ουράς και έχει αναρωτηθεί για το πώς να βρει μια λύση για τη μείωση του χρόνου αναμονής, ειδικά αν περιμένουμε στην ουρά κάτω από τον ήλιο ή για να πάμε στην τουαλέτα.
Ο καθηγητής Ευγένιος Λίνε, ως καλός μαθηματικός συνηθισμένος στις αλγεβρικές συναρτήσεις, πρότεινε τη διαίρεση των ανθρώπων στη σειρά σε πολλές μικρότερες ουρές. Η λύση υιοθετήθηκε σύντομα παντού, στο ταχυδρομείο καθώς και στον αυτοκινητόδρομο. Αλλά η λύση στην πραγματικότητα πολλαπλασίασε μόνο το πρόβλημα (όπως καλά γνωρίζουμε). Το σημείο καμπής ήρθε όταν η κυρία Ρόζα Ζιγκζαγκίδου, από τη Monopoli, ήταν η πρώτη που υιοθέτησε το σύστημα που αργότερα πήρε το όνομά της στα πολυκαταστήματα: περνούσε από τη μια ουρά στην άλλη, με βάση την ομαλότητα των διαφορετικών ταμείων. Η μέθοδος εξαπλώθηκε και εξακολουθεί να είναι κοινή πρακτική σήμερα, αλλά η επιστήμη δεν συμφωνεί με την πραγματική αποτελεσματικότητά της: σύμφωνα με ορισμένες μελέτες μακροπρόθεσμα (και η περίοδος στην ουρά μπορεί να είναι πραγματικά μεγάλη, ειδικά το καλοκαίρι προς την κατεύθυνση της θάλασσας) είναι καλύτερα να παραμείνει κανείς ήσυχος στην ουρά του και να αποδεχτεί τη ζωή έτσι όπως είναι: ξεφυσάμε περισσότερο, αλλά ιδρώνουμε λιγότερο.
(Από La Repubblica)
-320x213.jpg)
