Βρισκόμαστε σχεδόν δύο χρόνια από την 7η Οκτωβρίου, μετράμε 600 μέρες γενοκτονίας, 600 μέρες όπου το ζήτημα του εκτοπισμού των Παλαιστινίων παραμένει στο παρόν με τους πιο βάρβαρους και πολεμικούς όρους. Από το ‘48 με τον κατακλυσμό/καταστροφή (Νάκμπα), όπως χαράχτηκε στις συνειδήσεις των Παλαιστινίων, η ίδρυση του ισραηλινού κράτους, μέχρι το σήμερα, συντελεί ένα αιματηρό παρελθόν και παρόν γενοκτονίας, αποικιοκρατίας και φυσικά αντίστασης και αλληλεγγύης. Και φτάνουμε πλέον στο σήμερα, να παρακολουθούμε τη μαζική σφαγή ενός λαού από την οθόνη ενός κινητού.
Θα μπορούσαμε, προκειμένου να αναδείξουμε τη φρίκη και το εύρος της γενοκτονίας, να αναφέρουμε στο συγκεκριμένο άρθρο αναλυτικά τους νεκρούς, τους τραυματίες, τα κατεστραμμένα σπίτια και υποδομές. Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε και πόσοι κρατούμενοι βασανίζονται τα τελευταία χρόνια από το κράτος του Ισραήλ σε συνθήκες που και η πιο αρρωστημένη χολιγουντιανή φαντασία αδυνατεί να συλλάβει. Δεν θα το κάνουμε ωστόσο. Δεν θα το κάνουμε αρχικά γιατί θα ήταν ανακριβές. Οι δυνάμεις κατοχής έχουν φροντίσει να σκοτώσουν μεταξύ άλλων και τους δημοσιογράφους, οπότε δεν θα μπορούσαμε να γνωρίζουμε και το ακριβές νούμερο των θυμάτων. Δεν θα το κάνουμε ωστόσο γιατί έστω και ένα παιδί να πέθαινε από τις βόμβες και τα όπλα του σιωνιστικού καθεστώτος, έστω και μία κρατούμενη να βιαζόταν ομαδικώς από στρατιώτες του IDF, θα ήταν αρκετός λόγος για να δικαιολογήσει την αντίσταση του παλαιστινιακού λαού, αρκετός λόγος για να έχει την αμέριστη αλληλεγγύη μας.
Φυσικά η αλληλεγγύη μας δεν αρχίζει και τελειώνει με ένα «δικαιωματιστικό», ανθρωπιστικά στενό πλαίσιο. Είναι όχι απλά λάθος, αλλά προνόμιο του δυτικού κόσμου να πει «δεν με νοιάζει τι συμβαίνει εκεί, αλλά δεν θέλω να πεθαίνουν παιδιά». Θα έπρεπε να μας ενδιαφέρει και να μας νοιάζει, αλλιώς αφήνουμε την πόρτα ανοιχτή σε διάφορες διολισθήσεις που ανά καιρούς κάνει κόσμος, ακόμα και του κινήματος, να ταχθεί μέχρι και υπέρ του Ισραήλ! Με μια ιστορική μάτια, από τη Νάκμπα, τη 2η Ιντιφάντα, την 7η Οκτωβρίου και σήμερα, ο παλαιστινιακός λαός βιώνει την αποικιοκρατία με τους πιο σκληρούς όρους. Είναι από το ‘47 σε συνθήκη επιτήρησης, κατοχής και πολέμου (με μικρά διαλείμματα εκεχειρίας ανάμεσα). Είναι όχι απλώς λογικό, αλλά ιστορική ανάγκη για αυτόν τον λαό να οργανωθεί και να αντισταθεί. Και οι παλαιστινιακές οργανώσεις, όσο κριτικά και να τις κοιτάει κάποιος, έχουν δώσει ηρωικό αγώνα απέναντι στην πιο φονική μηχανή του πλανήτη, που στηρίζεται και από όλο τον δυτικό πολεμικό άξονα. Εμείς θεωρούμε απαραίτητο να πούμε ότι είμαστε όχι απλά σε αλληλεγγύη με τον παλαιστινιακό λαό, αλλά ότι είμαστε και σε αλληλεγγύη με τον λαό που αντιστέκεται. Χωρίς ναι μεν αλλά. Γιατί εμείς δεν είμαστε με τον παλαιστινιακό λαό μόνο όταν σφαγιάζονται, αλλά κυρίως όταν πυροβολάνε.
Από τις 7 Οκτωβρίου και μετά, από τότε που το Ισραήλ εξαπέλυσε την ολομέτωπη επίθεσή του στη Γάζα και τη Δυτική Οχθη, την «τελική λύση» (ω, τι ειρωνεία), η Δύση παρακολουθεί το τι συμβαίνει από τις οθόνες της. Είναι αφελές να αντιλαμβανόμαστε όμως αυτό το ζήτημα σαν κάτι εξωγενές, σαν κάτι που εξελίσσεται μακριά μας και που δεν μας αφορά/δεν μας αγγίζει/δεν έχουμε εμπλοκή. Δεν είναι μυστικό πως τα δυτικά κράτη στηρίζουν ΜΕ ΚΑΘΕ ΤΡΟΠΟ το κράτος του Ισραήλ, άρα στηρίζουν με ΚΑΘΕ ΤΡΟΠΟ τη γενοκτονία. Από τη στρατιωτική στήριξη Μ. Βρετανίας, Αμερικής, Κύπρου, Ελλάδας, από τις μπίζνες μεγαλοεφοπλιστών, τραπεζών και κάθε είδους επιχειρηματιών με το Ισραήλ, μέχρι τις συνεργασίες του κράτους μας για τον τουρισμό και το στεγαστικό, τα δυτικά κράτη έχουν πάρει ξεκάθαρη θέση στο συγκεκριμένο ζήτημα. Οσες δακρύβρεχτες δηλώσεις και αν ακουστούν εντός και εκτός της Βουλής.
Ερχόμαστε λοιπόν στο σήμερα. Επειτα από 1,5 μήνα όπου το Ισραήλ μπλόκαρε την ανθρωπιστική βοήθεια, άφησε 5 φορτηγά να περάσουν, ενώ παράλληλα εξαπέλυσε τον πιο σκληρό μέχρι στιγμής βομβαρδισμό (επιχείρηση «Αρματα του Γεδεών»). Τα 2 εκ των 5 ήταν φορτωμένα με νεκροσέντονα. Και μέχρι στιγμής, στα σύνορα με την Αίγυπτο, τόνοι φαρμάκων, υποδομών και φαγητού βρίσκονται αδρανείς, αφού κάθε προσπάθεια να περάσουν τα σύνορα μπλοκάρεται. Από εκεί προκύπτει και ο σκοπός του March to Gaza. Είναι μια πρωτοβουλία τόσο αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό όσο και υλικής υποστήριξης.
Για εμάς, το μέσο πίεσης που αναλογεί στην εργατική τάξη της Δύσης είναι ο «πόλεμος στα μετόπισθεν». Η πίεση στο εσωτερικό των συνενόχων προκειμένου να πάψει η στήριξη στη σφαγή. Και μπορούμε να δούμε πολλά λαμπρά τέτοια παραδείγματα. Από την Palestine action που με την ακτιβιστική δράση της έχει έμπρακτα σταματήσει εργοστάσια παραγωγής όπλων, τις καταλήψεις στα πανεπιστήμια της Αμερικής, τις συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις στο κέντρο της Αθήνας σε αλληλεγγύη με την παλαιστινιακή αντίσταση.
Δεν είναι αρκετό ωστόσο. Εμείς αρνούμαστε να συνεχίσουμε στο ίδιο τροπάρι, αρνούμαστε να συνεχίσουμε να ανοίγουμε το κινητό μας και να βλέπουμε άλλη μία βόμβα να πέφτει. Και αφού είναι αναγκαιότητα να δημιουργηθεί κίνηση γύρω από το παλαιστινιακό ζήτημα, και η πεπατημένη του παρελθόντος δείχνει να μην αποδίδει, είναι και αναγκαίο να αναζητηθούν νέοι τρόποι παρέμβασης και δράσης.
Το March to Gaza είναι ένα τέτοιο εγχείρημα. Ενα εγχείρημα που απαρτίζεται από 2.500 άτομα από όλο τον πλανήτη, που θα βρεθούν να διαδηλώσουν και να προσφέρουν ανθρωπιστική βοήθεια από την Αίγυπτο μέχρι τη Ράφα. Που απαρτίζεται από μια πλατιά μάζα κόσμου, φοιτητές, εργαζόμενους, ακτιβιστές, μέλη πολιτικών οργανώσεων της Αριστεράς και του αναρχικού/αντιεξουσιαστικού χώρου. Ενώ εμείς σκοπεύουμε να προσεγγίσουμε τα σύνορα από την ξηρά με έναν τέτοιο συμβολικό χαρακτήρα, το ιστιοπλοϊκό «Μάντλιν» με τον Στόλο Ελευθερίας θα προσπαθούσε να προσεγγίσει κάτι μέρες πριν διά της θαλάσσης. Μια πράξη που κατέληξε στη σύλληψη και των 12 αγωνιστών και την επικείμενη απέλασή τους από τις δυνάμεις του IDF.
Εκφράζουμε την αμέριστη στήριξή μας σε αυτούς/αυτές. Αν στην παλαιστινιακή αντίσταση χτυπάει η καρδιά όλου του πλανήτη, στο «Μάντλιν» βρίσκεται η αξιοπρέπεια του δυτικού κόσμου. Και τόσο ο Στόλος Ελευθερίας όσο και η Πορεία προς τη Γάζα είναι μια κορυφαία πράξη διεθνιστικής αλληλεγγύης, μια τεράστια παρακαταθήκη στα κινήματα του μέλλοντος. Μια κίνηση που θα σημαδέψει πιθανώς τον αγώνα που οι δυτικές μητροπόλεις θα δώσουν.
Κλείνοντας, θα πρέπει να αναφερθούμε και στην ευρύτερη γεωπολιτική συνθήκη για να εξηγήσουμε γιατί είναι πολιτική αναγκαιότητα στο σήμερα η αλληλεγγύη στον παλαιστινιακό λαό. Ζούμε στην εποχή της όξυνσης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, στην εποχή της σταδιακής μετάβασης της οικονομίας σε πολεμική, στην εποχή που καινούργια θερμά μέτωπα προκύπτουν συνεχώς. Είναι, χωρίς υπερβολή, η εποχή που τα κανόνια της Ευρώπης και της Αμερικής ξαναλαδώνονται, που οι καμινάδες του σύγχρονου Νταχάου βγάζουν καπνούς. Το τι θα συμβεί με τη γενοκτονία, το αν ο δυτικός λαός θα επιτρέψει στο σιωνιστικό μόρφωμα να εξοντώσει πλήρως έναν λαό, θα καθορίσει όλη την ηθική της Δύσης στην επόμενη ιστορική περίοδο που παλεύει να αναδειχθεί.
* Μέλος της Πρωτοβουλίας για την Ταξική και Πολιτική Ανασυγκρότηση, συμμετέχει στο March to Gaza
? Η οργάνωση «ΠαΡέΜΒαΣη» για την ανασυγκρότηση της κομμουνιστικής Αριστεράς διοργανώνει αύριο Παρασκευή εκδήλωση στις 20.00 στην πλατεία Αυδή (πλησίον Μετρό Μεταξουργείο) με καλεσμένο τον χειρουργό και καθηγητή στο Πανεπιστήμιο της Λευκωσίας, Χρήστο Γεωργάλα, από τους ελάχιστους Ελληνες γιατρούς που εργάστηκαν εθελοντικά στη Γάζα τους τελευταίους μήνες. Θα μοιραστεί τις εμπειρίες του από το Νοσοκομείο «Νάσερ» στη Χαν Γιούνες (Νότια Γάζα) (βλ. και συνέντευξή του στην «Εφ.Συν.», 25/5). Επίσης, θα παρέμβουν: Βαγγελιώ Σωτηροπούλου, εκ μέρους του BDS, Αντνάν Σεχάντε, καθηγητής Πανεπιστημίου και μέλος Παλαιστινιακής Παροικίας, March to Gaza, ανταπόκριση από μέλη της ελληνικής αποστολής.
