Με τρεις ημέρες διαφορά σημειώθηκαν δύο από τα μεγαλύτερα συναυλιακά γεγονότα (αριθμητικά αλλά και σε παλμό) του ελληνικού ρεπερτορίου αυτό το καλοκαίρι. Τετάρτη το αφιέρωμα του ΚΚΕ για τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Μίκη, στο Καλλιμάρμαρο, με 60.000 κόσμο. Σάββατο (και χθες) η συναυλία του Λεξ στον Τοίχο των Εθνών του ΟΑΚΑ, με 65.000 κόσμο.
Κάποιοι μάλιστα στη σοσιαλμιντιακή Αγορά δεν αντιστάθηκαν στην πρόκληση να τις συγκρίνουν. Μερικοί θετικά ως διαφορετικές όψεις αυτού που μπορούμε να εννοούμε ως «πολιτικό τραγούδι» τότε και σήμερα ή και ως πεδία εξωτερίκευσης μιας υφέρπουσας πολιτικής και κοινωνικής ασφυξίας για ό,τι μας συμβαίνει εντός και εκτός των συνόρων μας. Αλλοι αρνητικά, αν όχι ισοπεδωτικά, του στιλ «πάλι για τον Μίκη λέτε και για τα ίδια τραγούδια. Η ζωή και η μουσική προχωράνε. Πείτε μας για τις 60.000 ανθρώπους που θα πάμε στον Λεξ», σαν το ένα ν’ αποκλείει το άλλο.
Διάβασα ένα τέτοιο ποστ μάλιστα κι απόρησα γιατί δεν προερχόταν από κάποιον νέο ακροατή που θέλει να «δολοφονήσει» το παλιό -όσο καλό κι αν υπήρξε- για να βρει χώρο το «δικό του», αλλά από έναν συνομήλικό μου. Λες και έχει ημερομηνία λήξεως το «βρέχει στη φτωχογειτονιά» και οι φτωχογειτονιές για τις οποίες μιλά κι ο ΛΕΞ είναι απάτητες απ’ τη βροχή («με γλίτσα στο πεζοδρόμιο»). Λες κι ο τελευταίος, επειδή είναι νεότερος και περιγράφει διαδρομές με γρήγορα αμάξια, δεν μιλάει για ανθρώπους που πάνε πρωί Δευτέρας στο μεροκάματο με ένα μεταχειρισμένο παπί με ίσα ίσα βενζίνη. Λες και στις σύγχρονες downtown γειτονιές που τα χαμόσπιτα αντικαταστάθηκαν από στενές πολυκατοικίες με στενότερα μπαλκόνια και μέσα τούς «τελευταίους γήινους», άλλαξαν οι συνθήκες.
Ναι, άλλαξε η γλώσσα, το μέσον κι η ποιητικότητα δεν είναι λυρική, είναι άγρια και οργισμένη, αλλά ο ήρωας και τότε και τώρα είναι «δίχως φράγκα, με δικαίωμα στο όνειρο όπως όλοι τους». Οσο για το μέλλον, αν στην περίπτωση του είδους που εκπροσωπεί ο Λεξ ήρθε από τον δρόμο και στον Μίκη οι νέοι φορείς του ρεπερτορίου του είναι 16χρονοι που παίζουν μουσική στον δρόμο. Δεν είναι αυτό το πρόβλημα. Ούτε ότι οι παλιοί θάβουν την ποίηση του Λεξ και οι καινούργιοι βαριούνται τον Μίκη. Το πρόβλημα είναι πως τόσα χρόνια ξαναπαίζει σε λούπα αυτό το «Ελλάδα φτώχεια, αμφίβολο το αύριο».
