Δέκα χρόνια συμπληρώνονται φέτος, Δεκέμβριο, από τον θάνατο του Γιάννη Αργύρη των «Εσπερίδων» στην Πλάκα, προσωπικότητα, θεωρώ, μοναδική, πολυσύνθετη και ανεπανάληπτη, για πολλούς «πατριάρχης των μπουάτ». Καλλιτέχνης από κορυφής έως ονύχων: ηθοποιός, τραγουδιστής, συνθέτης, παρλατίστας, λογοπαίκτης, αυτοσχεδιαστής των αναγραμματισμών, καταιγιστικός ατακαδόρος· δεν τον πρόφταινες, λες και ήταν πάντα… ετοιμόγεννος.
Μετά το 2004 που έκλεισαν οι «Εσπερίδες», μετά από 40 χρόνια συμβολής στον νεότερο πολιτισμό μας, ή τις έκλεισαν [είχα υποστηρίξει αίτημά του στην τότε δήμαρχο Ντόρα Μπακογιάννη να ενεργήσει ώστε να περιέλθουν στον δήμο οι «Εσπερίδες» ως διατηρητέες, αίτημα που έγινε δεκτό, αλλά… ακαδημαϊκώς], έως ότου του στέρησε η αρρώστια τη φωνή, μου τηλεφωνούσε πότε πότε, συνήθως με αφορμή χρονογράφημά μου, κάτι να σχολιάσει –ποτέ δεν καταλάβαινες με την πρώτη, αν ο σχολιασμός ήταν σοβαρός ή αστείος, που τότε ήταν πιο σοβαρός!– ή να πετάξει ένα από τα καλαμπούρια του τα λογοπαικτικά που ποτέ δεν στέρευαν.
Θυμάμαι κάποτε –αυτά μεταξύ 2010-2014– που τον ρώτησα για τις μετά «Εσπερίδες» δραστηριότητές του· αν κάνει κάτι αυτόν τον καιρό… Μου απάντησε… αποφασιστικά, σαν να περίμενε την ερώτηση: «Βέβαια κάνω! Τώρα συγγράφω την… Αμοίρου Οδύσσεια»! Θυμήθηκα το τραγούδι του Νότη Μαυρουδή (αξέχαστος κι αυτός!) «Ακρη δεν έχει ο ουρανός», που ίσως είναι και το ξεκίνημα του Νέου Κύματος. Ο Γιάννης το είχε αντιστρέψει σε «Ούρα δεν έχει ο ακρινός»! Το απίθανο είναι ότι, όταν έγραψα τότε για κλέφτες που αφαιρούσαν από δρόμους μαντεμένιες σχάρες υπονόμων, μου τηλεφώνησε ο αθεόφοβος, να με… ενημερώσει ότι τις σχάρες τις κλέβει ο… ίδιος, γιατί «Ο γιατρός μού συνέστησε να τρώω μόνο της σχάρας…»!
Ελεγα λοιπόν –επειδή πολύς ντόρος γίνεται–, μήπως η Μπριζίτ, ως καθηγήτρια, ρώτησε τον παλαιό μαθητή της, τι παίρνει τονιζόμενο το… Μακρόν προ βραχέος; της απάντησε, αντί περισπωμένης… οξεία· κι έτσι έπεσε η μπούφλα στο… παλιόπαιδο! Αξέχαστε Γιάννη!..
