Είστε να πάμε στην Αίγινα αυτό το Σαββατοκύριακο για μπάνια, βόλτες, φαγητά αλλά και για έναν ακόμα πιο ελκυστικό λόγο; Για το πρώτο Aegina Jazz Festival με τζαζ συναυλίες, παραστάσεις σύγχρονου χορού και ποίηση.
Ο Κοσμάς Αναγνωστόπουλος, καλλιτεχνικός διευθυντής του φεστιβάλ και υπεύθυνος του Jazz Solidarity Network, μας λέει για «το πρώτο φεστιβάλ τζαζ μουσικής και αυτοσχεδιαζόμενου χορού στο σημαντικότερο νεότερο μνημείο της Αίγινας, τις πρώην πολιτικές φυλακές. Στον ίδιο χώρο θα τρέχει η έκθεση ζωγραφικής του Γιάννη Ψυχοπαίδη με πρωτοβουλία του Fistiki Festival, την οποία συστήνουμε ανεπιφύλακτα. Επιπλέον αναμένουμε με ανυπομονησία και την παρέμβαση της Χάρης Αλεξίου, η οποία θα έχει στοιχεία έκπληξης». Ναι, θα είναι και η Χαρούλα Αλεξίου, η «κυρία Χαρά» που είπε και ο ΛΕΞ.
Μας δίνει και το πρόγραμμα ο Κοσμάς Αναγνωστόπουλος, με καλλιτέχνες που ναι μεν έχουν σχέση με την Αίγινα αλλά, το βασικότερο, είναι κορυφαίοι μουσικοί της ελληνικής τζαζ σκηνής.
«Αντιπροσωπεύουν διαφορετικά είδη της τζαζ. Ο Κοντραφούρης αρέσκεται στο να παίζει με ηλεκτρικά jazz organ trio και για τη συγκεκριμένη περίσταση επέλεξε ένα από τα πλέον μελωδικά και εκλεπτυσμένα του, αυτό του Στέφανου Ανδρεάδη που λέγεται Flying Jazz Trio. Ο Μπενετάτος με τον Affolter συνεργάζονται εδώ και χρόνια σε vocal jazz παραστάσεις, παρουσιάζοντας τις μεγάλες ανδρικές φωνές της τζαζ. Ο Βρέτος είναι ο κυριότερος εκπρόσωπος στην Ελλάδα μιας Mediterranean Jazz με ούτι, που διατηρεί ισχυρές συνδέσεις με τη μουσική του Haig Yazdjian και του Anouar Brahem. Τέλος, οι Hippomaniacs παίζουν ένα πολύ ιδιαίτερο στιλ Jazz Funk της δεκαετίας του ’70 με αναφορές στη δισκογραφική εταιρεία Black Jazz και στην Ethiopic Jazz του Mulatu Astatke. Ανάμεσα από τα μουσικά σετ, περιλαμβάνουμε και αυτοσχεδιαστικά σετ μουσικών-χορευτών, που έχουν να προσφέρουν μια εντελώς νέα εμπειρία στο μουσικόφιλο κοινό, καθώς όλοι πιστεύουν ότι η τζαζ είναι ένα μουσικό είδος που πρέπει να το ακούς καθιστός, ενώ εμείς προσπαθούμε να σας πείσουμε για το αντίθετο».
● Τι διαφορά έχει ένα φεστιβάλ στην επαρχία σε σχέση με την Αθήνα;
Δεν έχει απολύτως καμία σχέση. Ολα είναι από τεχνικής άποψης πιο δύσκολα, αλλά όλα είναι και κάπως πιο ανθρώπινα. Πρώτα θα σκεφτεί κανείς ότι είναι δύσκολο να βρει τον εξειδικευμένο εξοπλισμό που απαιτείται για μια τέτοια εκδήλωση και, όντως, δεν είναι εύκολο να βρει π.χ. ένα καλό κοντραμπάσο. Τόσο στην Αίγινα όσο και στο Καρπενήσι, που κάναμε εκδήλωση πρόσφατα, κοντραμπάσο φέραμε από Αθήνα. Αλλά αυτό είναι το πρώτο πρόβλημα που λύσαμε σχετικά εύκολα. Το τελευταίο και πιο δύσκολο ήταν οι καρέκλες. Μέχρι πριν λίγες μέρες δεν μας διέθετε κανείς καρέκλες, συμπεριλαμβανομένου και του πλέον αναμενόμενου φορέα για να προσφέρει κάτι τέτοιο (του δήμου). Τελικά, μετά από διάφορες προσωπικές ανθρώπινες επαφές με φορείς και πρόσωπα του νησιού, έχουμε πλέον υπερπροσφορά καρέκλας! Εδώ, όμως, είναι η ανθρώπινη σχέση που χτίζεται μέσα από μια τέτοια διαδικασία και λύνει το πρόβλημα. Χωρίς να χτίσεις σχέσεις και δίκτυα με ανθρώπους και επαγγελματίες της τοπικής κοινωνίας, μπορεί μεν να καταφέρεις να κάνεις μια εκδήλωση, αλλά θα έχει μικρότερη αξία και προοπτική.
● Θα μπορούσε να γίνει και χειμώνα εκεί; Το νησί έχει παράδοση στη μουσική…
Το νησί έχει παράδοση στη μουσική και μεγάλη καλλιτεχνική κοινότητα που μένει μόνιμα ή ημιμόνιμα στην Αίγινα. Καλλιτέχνες κάθε ηλικίας και ειδικότητας. Και πολλούς φιλότεχνους. Το οποίο εμένα μου δείχνει πως και μια μικρότερη τζαζ εκδήλωση τον χειμώνα (π.χ. ένα μονοήμερο φεστιβάλ) θα είχε προσέλευση και επιτυχία, κατ’ αναλογία βέβαια των ανθρώπων που θα βρίσκονται τότε στο νησί.
● Δεν θα έχει και δυσκολίες βέβαια;
Αυτό που λείπει από την Αίγινα, και είναι πολύ μεγάλη ευθύνη του δήμου διαχρονικά, είναι ότι δεν έχει κατάλληλους δημόσιους χώρους για τέτοιες εκδηλώσεις. Αλλά και αυτούς που έχει, τους λειτουργεί με περίεργα κριτήρια, τα οποία δεν αφήνουν χώρο σε ανεξάρτητες πρωτοβουλίες όπως η δική μας. Το νησί της Αίγινας βρίσκεται στο κέντρο του νοητού άξονα Αθηνών – Επιδαύρου και νομίζω ότι δεν το έχει ακόμα συνειδητοποιήσει.
● Είναι «δύσκολη» η τζαζ σε ένα ελληνικό καλοκαίρι που έχει συνηθίσει τα… πανηγύρια;
Κατ’ αρχάς η τζαζ στο ξεκίνημά της ήταν ένα απόλυτα λαϊκό μουσικό είδος που δημιουργήθηκε σε ταβέρνες, σε χορευτικές αίθουσες και σε κοινωνικές εκδηλώσεις των απλών ανθρώπων (κυρίως Αφροαμερικάνων) των αμερικανικών πόλεων και της υπαίθρου, κάτι που δεν απέχει πολύ από την προέλευση και την ουσία των ελληνικών παραδοσιακών πανηγυριών. Οπότε, αν με ρωτάτε, δεν θα τοποθετούσα αυτά τα δύο σε αντίπερα όχθες. Από την άλλη, η τζαζ έχει πάρει μετά από 100 χρόνια ιστορίας διάφορες μορφές και απευθύνεται σε ένα ποικιλόμορφο κοινό, ενώ οι περισσότερες σύγχρονες μουσικές έχουν επηρεαστεί από αυτήν ή διαθέτουν ευθείες αναφορές σε πολύ γνωστά κομμάτια της. Επιπλέον, η Αίγινα δεν είναι το τυπικό νησί των πανηγυριών. Δεν συμβαίνουν τόσα πολλά και δεν προσελκύει κόσμο κυρίως για αυτά, όπως π.χ. η Ικαρία. Συνεπώς, ο κόσμος που την προτιμάει, την επιλέγει για άλλους λόγους που κατά τη γνώμη μας μπορούν να συνδεθούν με την ιστορία, την κουλτούρα και την αισθητική της τζαζ, όπως τη γνωρίζουμε ή θα μας ενδιέφερε να την αναζητήσουμε και να εμβαθύνουμε σε αυτήν.
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ: 1st AEGINA JAZZ FESTIVAL, 11-12 Ιουλίου 2025. Ωρα έναρξης 21.00. Πρώην Καποδιστριακό Ορφανοτροφείο (πολιτικές φυλακές Αίγινας). Εισιτήρια από 7,50 ευρώ
