Μπορούν Γαλλία, Γερμανία και Βρετανία χωρίς τη στήριξη των ΗΠΑ να εγγυηθούν την απόκρουση της εν εξελίξει ρωσικής προέλασης;
Αυτό είναι το ερώτημα των ερωτημάτων που οριοθετεί εκ των πραγμάτων την εμπλοκή των Μεγάλων της Ευρώπης στο πλευρό του Κιέβου.
Η εισβολή της Ρωσίας πριν από τριάμισι χρόνια δημιούργησε την αίσθηση ενότητας και ομοψυχίας στο ΝΑΤΟ, στο οποίο έσπευσαν να προσχωρήσουν οι μέχρι τότε εμβληματικές ουδέτερες χώρες Φινλανδία και Σουηδία.
Με άλλα λόγια, τις πρώτες μέρες του πολέμου η ενότητα της Δύσης πρόβαλλε ως εγγύηση της απομόνωσης της Ρωσίας.
Ολα τα παραπάνω σήμερα μοιάζουν με μακρινό παρελθόν, με τον Τραμπ να ξεκαθαρίζει ότι «ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν είναι ο δικός μου πόλεμος».
Αλλωστε, η προεξόφληση της επανεκλογής Τραμπ είχε ήδη προκαλέσει σύγχυση και αποσταθεροποίηση στο Κίεβο και στους συμμάχους του.
Μια ματιά στην εσωτερική πολιτική συγκυρία στη Γαλλία και στη Γερμανία αναδεικνύει ως απαγορευτικού κόστους κάθε προσπάθεια περαιτέρω αντίστασης της ουκρανικής πλευράς.
Η επιστροφή του Τραμπ στον Λευκό Οίκο βρήκε την Ευρώπη πολυδιασπασμένη, χωρίς σαφή στόχο για την πολεμική σύγκρουση στην Ουκρανία και, πολύ περισσότερο, για την επόμενη μέρα.
Είναι συντονισμένος ο βηματισμός της Γαλλίας και της Γερμανίας και, κυρίως, η στάση τους απέναντι στις ΗΠΑ;
Την απάντηση θα την έχουμε αμέσως μόλις συναντηθούν οι Τραμπ και Μερτς στο Οβάλ Γραφείο.
Μπορεί να συνεχιστεί η στήριξη του Κιέβου από το γαλλογερμανικό δίδυμο χωρίς ή, ακόμη χειρότερα, ενάντια στις ΗΠΑ;
Το μόνο που είναι δυνατόν είναι μια στο παρά πέντε διαχείριση, σε επικοινωνιακό επίπεδο, μιας ήττας που θα παρουσιαστεί ως έντιμος συμβιβασμός.
Ο Τραμπ έκανε το πρώτο βήμα προς την παραπάνω κατεύθυνση με την επισήμανση ότι έχει αναγκάσει τον Πούτιν να εγκαταλείψει το σχέδιό του να καταλάβει ολόκληρη την Ουκρανία.
Η προσχηματική ενότητα του ΝΑΤΟ βρίσκεται σε οριακό σημείο και, κυρίως, σε πλήρη αντίστιξη με την υποδειγματική ενότητα του 2022.
