Οι πρόσφατες συγκεντρώσεις για τα Τέμπη σε όλες τις μεγάλες πόλεις πρέπει να μετατραπούν σε ορόσημο των λαϊκών αγώνων, σε ένα μαγικό «τότε που άλλαξαν όλα», στη στιγμή που το συλλογικό υποσυνείδητο εξοικειώνεται με το τραύμα, προσπερνάει τη θλίψη και δεν αρκείται στην καταγγελία. Σε ένα μεταίχμιο όπου το πριν φαντάζει πολύ μακρινό και το μετά πολύ άγνωστο, αλλά απελευθερωτικό. Σ’ αυτό το μετά δεν θα είναι πια αρκετή και καθησυχαστική η ηθική ανωτερότητα. Θα είναι όμως αναγκαία η δικαιοσύνη. Και η δικαιοσύνη δεν επιτυγχάνεται με ευχές. Τους πρώτους μήνες μετά την τραγωδία έγινε σλόγκαν το «πάρε με όταν φτάσεις», σημαίνοντας με την κωδικοποιημένη ελλειπτικότητά του, όπως έγραφε η Μαρία Κατσουνάκη στην «Καθημερινή» στις 4 Μαρτίου του 2023, «την αρχή και το τέλος μιας ιστορίας που, ακόμη κι αν απολέσει στον χρόνο τη σφοδρότητά της, δεν θα λησμονηθεί, επί της ουσίας, ποτέ. Μπορεί και να έχουν μεταμορφωτική δύναμη οι τέσσερις αυτές λέξεις.

Να αποτελέσουν σημείο συνάντησης της θλίψης, του πόνου και της οργής». Αυτό το «πάρε με όταν φτάσεις» φέρνει ακόμα -και θα φέρνει πάντα- δάκρυα στα μάτια και έναν κόμπο στο λαιμό, ιδιαίτερα σε όσους είναι γονείς. Αλλά λίγο αργότερα, στη συναυλία στο Παναθηναϊκό Στάδιο τον Οκτώβριο του 2024, ο Φοίβος Δεληβοριάς τού έδωσε μια νέα, πιο σπαρακτική διάσταση με μια μικρή τροποποίηση: «Αν δεν βρω το τέρμα δεν θα ησυχάσω, δεν θα σταματήσω, δεν θα ξαποστάσω. Δεν θα κάνω πίσω και δεν θα ξεχάσω, θα σε πάρω εγώ παιδάκι μου όταν φτάσω». Οι χαροκαμένοι γονείς και όλοι οι Ελληνες, με εξαίρεση τα καθάρματα, έκλαψαν αρκετά. Ηρθε η ώρα να αναλάβουν δράση και να πάρουν πρωτοβουλία. Οχι για εκδίκηση, αλλά για δικαιοσύνη. Στο εξώφυλλο τού «Μες στην Ελλάδα των Τεμπών» (βλ. προηγούμενες σελίδες) ο Γιάννης Δερμεντζόγλου παρουσιάζει τους ηρωικούς γονείς να φτάνουν στην κορυφή του βουνού και ταυτόχρονα αποκορύφωση του αγώνα τους για να δικαιωθούν. Και στο οπισθόφυλλο ο Κωνσταντίνος Ρουγγέρης δίνει την υπόσχεση προς όσους και όσες χάθηκαν εκείνη τη νύχτα: «Θα το φτάσουμε ώς το τέρμα!».