Ο Γ. Γεννηματάς, που έπαιζε και για πρωθυπουργός ως άξιος και αποδεκτός και από τους αντιπάλους του πολιτικός, σε μια από τις τελευταίες του συνεντεύξεις: «Δυστυχώς, Κώστα, αργήσαμε να καταλάβουμε πως ό,τι έχει πολιτικό κόστος έχει κοινωνικό όφελος». Μονολογώ μήπως και αυτός ακόμη μας δούλευε.
Εκείνα τα χρόνια «έφυγε» κι ο πατέρας μου που με είχε μπολιάσει τόσο με αυτά που έγραφε αλλά και με τον προοδευτικό τρόπο που καλλιεργούσε τη γη. Τελευταία του λόγια προς τους νέους τότε γιατρούς στο «Σωτηρία» και σε μένα, μες στο ψιλόβροχο του Νοεμβρίου: «Φεύγω κι έτσι θα σέρνεστε γιατί όλα είναι θέμα νοοτροπίας». Είχε ζήσει σεισμούς και καταποντισμούς, πολέμους εμφύλιους με εξορίες και στη συνέχεια ψευτοαναπτύξεις με αποβιομηχάνιση και αρχή ξηλώματος του πρωτογενούς τομέα, φυσικά πάντα με αρπαχτές και σκάνδαλα.
Και να σκεφτεί κανείς ότι δεν είχε προλάβει τη διεθνοποίηση, τους νέους πολέμους με το ενεργειακό και την κλιματική κρίση, και φυσικά τη μεγάλη ζημιά με τις μεταναστεύσεις και το δημογραφικό, ιδίως για τη χώρα μας. Εβλεπε και τον βασάνιζε όμως ότι η εξέλιξη της τεχνολογίας, η διάλυση του σοβιέτ δεινά θα φέρουν και αυτό, προφητικά, περνούσε στους νέους σιμά στο τζάκι.
Σίγουρα η Ελλάδα μόνο εύκολη χώρα δεν είναι κι έτσι δεν έπαυε να στιγματίζει, κάτω από τις δύσκολες και τότε συνθήκες, την ελεεινή διακυβέρνηση απ’ όσους ανέβαιναν στην εξουσία. Μιλώντας για νοοτροπίες στιγμάτιζε τους πολιτικούς και τους περισσότερους πολίτες-ψηφοφόρους που ποτέ δεν αγνόησαν, δεν εγκατέλειψαν την πελατειακή και παλαιοκομματική πραγματικότητα. «Ο δικός μας», η βόλεψή μας ακόμη και πάρα την αξία (εδώ το «ευ πράττειν», αφορμή τού «κακώς νοείν τοις ανοήτοις γίγνεται»).
Δυστυχώς στη σύγχρονη πολιτική μας ιστορία τα καλύτερα προϊόντα του «συστήματος» είναι οι κυβερνήσεις με άκρατο λαϊκισμό αλλά και σιωπή άμα τρώμε, φωνές και καρφώματα οι απέξω! Θα περίμενε κανείς για τους νέους πολιτικούς μας ότι ο τρόπος που θα αντιμετώπιζαν τα καθήκοντά τους θα αντανακλούσε ένα υψηλό επίπεδο γνώσεων και τεχνοκρατικής επάρκειας. Αλλωστε από κει προέρχονταν με τις δυνατές σπουδές. Δυστυχώς ακολούθησαν τα «τζάκια» τους με οδηγό όχι το πολιτικό κόμμα στην υπηρεσία της κοινωνίας και της προόδου, αλλά μεσολάβηση ιδιωτικών συμφερόντων (κληρονομιά της οθωμανικής πολιτικής παράδοσης).
Κόμματα και πρόβατα και στο βάθος μίζες και το τι περνώ εγώ προσωπικά! Και φυσικά πώς ξανά στην εξουσία! Και μόλις σκάσει κάποια τραγωδία ή σκάνδαλο, μικρό ή μεγάλο, ο Ελληνας ψηφοφόρος τα ρίχνει με μεγάλη ευκολία στον επικεφαλής. Μια ζωή ειδήσεις ηλιθιωδώς με γκάλοπ, πρόθεση ψήφου, συναίσθημα και θυμό-οργή, σταθερότητα και συγκυρίες και πάει λέγοντας…
Τελικά ακόμη δεν καταλάβαμε ποιοι είναι οι κουτόφραγκοι, ούτε τώρα που οι Βόρειοι μας άφησαν τόσο πίσω να λιώνουμε στη μιζέρια και την κακομοιριά μας, ξέχωρα το ρεζιλίκι, γιατί όπου κι αν ακουμπήσεις όλα τόσο φτωχικά (οι φτωχοί φτωχότεροι) με τόση υστέρηση (εισοδήματα-φόροι, ποιότητα ζωής, παιδεία, μεταφορές). Κάπως έτσι περιμένοντας να σπάσει το απόστημα (ποιο απ’ όλα;), όπως και το άπλετο φως τώρα που τυφλωθήκαμε με την καθημερινή εικόνα που εκπέμπουν οι πολιτικοί μας στη Βουλή.
