Τα γεγονότα στη Γάζα είναι το μεγαλύτερο έγκλημα που έχει διαπραχθεί τον 21ο αιώνα. Από άποψη κλίμακας, γυμνών αριθμών, αριθμού νεκρών. Και μαζί από την άποψη του επιχειρήματος, των στόχων της ισραηλινής κυβέρνησης, του τρόπου με τον οποίο καταπατώνται τα ανθρώπινα δικαιώματα, οι διεθνείς συνθήκες, το ίδιο το ανθρώπινο όριο. Είναι ένα έγκλημα το οποίο συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας σε ζωντανή σύνδεση. Σε αντίθεση με τα εγκλήματα του 20ού αιώνα εδώ όλα είναι ορατά. Και μάλιστα τη στιγμή που διαπράττονται. Ολα είναι προσβάσιμα. Οι μαρτυρίες, τα στατιστικά, οι δείκτες, τα ποσοστά, οι αριθμοί. Και μαζί οι χιλιάδες εικόνες που κάνουν σε δευτερόλεπτα τον γύρο του πλανήτη. Με λίγα λόγια, καμία στάση δεν έχει δικαιολογίες. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να πει πως δεν είδε, δεν ήξερε. Κάθε στάση είναι αυτή που είναι χωρίς αστερίσκους.
Η γενοκτονία στη Γάζα είναι το γεγονός που ορίζει την ηθική του καιρού μας. Τη σημασία του διεθνούς δικαίου, τα όρια της ηθικής της διεθνούς κοινότητας, την υποκρισία, την κατάφαση στο έγκλημα. Και μαζί την προσωπική στάση. Το πώς στεκόμαστε απέναντι σε μια βιομηχανοποιημένη συνθήκη μαζικού θανάτου, το πώς αντιλαμβανόμαστε τον ισχυρό και τον αδύναμο, το τι στάση κρατούμε απέναντι στην ίδια την ανθρώπινη ζωή. Και εδώ χωρίς αστερίσκους.
Γιατί αν πιστεύουμε πως η γενοκτονία συμβαίνει από μερικούς ημίτρελους ακροδεξιούς πολιτικούς και μια χούφτα αφιονισμένους επαγγελματίες φαντάρους κάνουμε λάθος. Δεν θέλω στο σημείο αυτό να μιλήσω για όσα συμβαίνουν εντός του Ισραήλ και στην ισραηλινή κοινή γνώμη (αυτό είναι θέμα για άλλο άρθρο και τα στατιστικά, οι μετρήσεις και τα αποτελέσματα των διαφόρων δημοσκοπήσεων από ισραηλινές εφημερίδες υπάρχουν στο διαδίκτυο για όποιον επιθυμεί να τα δει). Εδώ θέλω να γράψω για όσα συμβαίνουν εκτός. Για τη «βιομηχανία της γενοκτονίας», όπως την περιγράφει στην έκθεσή της η Φραντσέσκα Αλμπανέζε, για τις δεκάδες εταιρείες του δυτικού κόσμου που φέρονται να στηρίζουν ενεργά την ισραηλινή βία κατά των Παλαιστινίων, για τα κέρδη των δυτικών επιχειρήσεων από τη γενοκτονία. Εταιρείες μεταφορών και εξοπλισμών, τεχνολογικοί κολοσσοί που δομούν τα συστήματα παρακολούθησης, κατασκευαστικές εταιρείες και εταιρείες που προσφέρουν μηχανήματα γκρεμίσματος υποδομών, τουριστικές πλατφόρμες, τράπεζες, πανεπιστήμια. Το συλλογικό κεφάλαιο της συλλογικής Δύσης που βρίσκει μια κερδοφόρα ευκαιρία σε μια γενοκτονία.
Για τις δυτικές κυβερνήσεις και για τα συστήματα ενημέρωσης που έχουν κάνει τη φράση του καγκελάριου Μέρτς «Το Ισραήλ κάνει τη βρόμικη δουλειά για όλους μας» σημαία του πιο απάνθρωπου ανθρωπισμού τους (ο Μερτς το ανέφερε για το Ιράν, αλλά μια χαρά ταιριάζει για τη στάση της Γερμανίας και άλλων κυβερνήσεων απέναντι στους Παλαιστινίους). Περιγράφοντας λίγο πολύ το γεγονός πως οι Παλαιστίνιοι -και κατ’ επέκταση οι Αραβες, οι μουσουλμάνοι και όσοι τέλος πάντων δεν είναι δυτικοί- δεν έχουν τα ίδια δικαιώματα σε σχέση με το δίκαιο, τις ελευθερίες, την ίδια τη ζωή. Είναι η θεσμοποίηση της απανθρωποποίησης, ένα νέο ρατσιστικό ιδεολόγημα που γίνεται κοινός τόπος και κοινή πρακτική σχεδόν σε ολόκληρο τον δυτικό κόσμο. Είτε έχει να κάνει με τον σχολιασμό της γενοκτονίας, είτε με τη στάση απέναντι σε πρόσφυγες και μετανάστες στα σύνορα της Δύσης.
Αλλά κυρίως για όλους αυτούς που συνεχίζουν να επιχειρηματολογούν υπέρ της γενοκτονίας ως αναγκαίο κακό. Αυτούς που δήθεν δεν μπορούν να διακρίνουν το έγκλημα και να το κατονομάσουν ως τέτοιο. Από αγνό ρατσισμό ή από μια συγκαλυμμένη αίσθηση δυτικής υπεροχής που ο κυνισμός με τον οποίο τη χρησιμοποιούν και το υπερθετικό τους άγχος να τη χρησιμοποιήσουν μαρτυρούν την αγωνία τους να τοποθετήσουν τον εαυτό τους εντός αυτής. Αυτούς που δήθεν κρατούν ίσες αποστάσεις. Λογοτέχνες, καλλιτέχνες, δημόσιους διανοουμένους. Η ιστορία δεν συγχωρεί. Μπορεί να μη μοιράζει άμεσα ευθύνες και καταδίκες αλλά δεν ξεχνά. Κανείς δεν ξεχνά. Και η υπεράσπιση ενός εγκλήματος τέτοιου μεγέθους είναι και αυτή εγκληματική.
-320x213.jpg)
