Στην όμορφη και μαγευτική δυτική Μεσσηνία που την αγκαλιάζει το Ιόνιο Πέλαγος και ειδικότερα στην Τριφυλία, πολύ κοντά στην ακτή βρίσκεται ένα μικρό και ακατοίκητο νησάκι, η Πρώτη. Στο νησάκι αυτό (ιδιοκτησία της Εκκλησίας…), βόσκουν από πολύ παλιά, σχεδόν ελεύθερα, αιγοπρόβατα τον αριθμό των οποίων κανένας ντόπιος και καμία υπηρεσία δεν γνωρίζει ακριβώς, παρά μόνον ο ιδιοκτήτης τους που ασφαλώς δηλώνει ό,τι τον συμφέρει.
Εδώ αρχίζουν τα ευτράπελα. Ο μη έλεγχος από τις κρατικές υπηρεσίες των αιγοπροβάτων της Πρώτης δημιουργούσε μεγάλο πρόβλημα αξιοπιστίας των υπηρεσιών, που οι πάντες τις κατηγορούσαν για μεροληψία και ευνοϊκή μεταχείριση του εκτροφέα. Με το πέρασμα των χρόνων και μετά από πολλά διαβήματα δόθηκε (επιτέλους) η άδεια από το υπουργείο και εγκρίθηκε η σχετική δαπάνη για να μεταβεί κλιμάκιο από γεωπόνους με βάρκες στο νησί. Οταν, όμως, οι βαρκάρηδες έμαθαν τον σκοπό της «απόβασης», αρνήθηκαν, ΟΛΟΙ, με διάφορες δικαιολογίες τα ναύλα και έτσι κανένας γεωπόνος δεν πάτησε στην Πρώτη!
Από τότε πέρασαν χρόνοι πολλοί. Τα αιγοπρόβατα βόσκουν αμέριμνα στην Πρώτη, η Εκκλησία εισπράττει το ενοίκιο, η υπηρεσία δηλώνει αδυναμία ελέγχου, ο εκτροφέας μεταφέρει από και προς την Πρώτη εκατοντάδες (με τις βάρκες των βαρκάρηδων…) αιγοπρόβατα, σφαγμένα ή ζωντανά, και ασφαλώς θα εισπράττει τις ανάλογες (κατά την κρίση και τις ανάγκες του…) επιδοτήσεις, ως μοναδικός ελεγκτής και ελεγχόμενος.
