Οι διαπραγματεύσεις για τον τερματισμό του πολέμου στο Βιετνάμ άρχισαν την άνοιξη του 1968 και ολοκληρώθηκαν τον Ιανουάριο του 1973.
Την ίδια στιγμή ο πόλεμος συνεχιζόταν με τη φόρμουλα της «βιετναμοποίησης», δηλαδή της σταδιακής μείωσης των μάχιμων αμερικανικών δυνάμεων. Δεν υπάρχει με άλλα λόγια κανονικότητα των διαπραγματεύσεων που να θέτει ως προαπαιτούμενο την κατάπαυση του πυρός.
Σήμερα στην Ουκρανία όλα δείχνουν ότι οι ρωσικές δυνάμεις ετοιμάζονται για γενικευμένη προέλαση η οποία θα δοκιμάσει τις αντοχές του Κιέβου και των συμμάχων του.
Από τις ΗΠΑ του Τραμπ μέχρι τη Γαλλία του Μακρόν, όλοι με τον έναν η τον άλλον τρόπο θεωρούν λήξαν το θέμα της προσάρτησης των κατεχόμενων από την Ρωσία εδαφών. Ετσι το ενδιαφέρον για τον τερματισμό του πολέμου εστιάζεται στο μελλοντικό γεωπολιτικό καθεστώς της Ουκρανίας, με τη Μόσχα να ζητά την κατοχύρωση δεσμευτικής για το Κίεβο ουδετερότητας.
Στην ουσία πρόκειται για επανέκδοση της «φινλανδοποίησης» όπως αυτή διαμορφώθηκε μετά το 1945. Στην περίοδο 1945-1991 η Φινλανδία ήταν μια γέφυρα ανάμεσα στη Δύση και την ΕΣΣΔ με μεγάλα εμπορικά, οικονομικά αλλά και γεωπολιτικά κέρδη για το Ελσίνκι. Ο ρόλος της γέφυρας επέτρεψε στη Φινλανδία να αποφύγει την επιβολή από τη Μόσχα του σταλινικού μοντέλου διακυβέρνησης ως εγγύηση χειραγώγησης που απονευρώνει την εθνική κυριαρχία.
Μια παραλλαγή της φινλανδοποίησης είναι και το καθεστώς ουδετερότητας της Αυστρίας που ήταν η προϋπόθεση να αποδεχθεί η Μόσχα το 1955 τον τερματισμό της διασυμμαχικής κατοχής.
Είναι προφανές ότι η απαξίωση της φινλανδοποίησης κυριάρχησε μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ το 1991, με στόχο να αναχθεί η ένταξη στο ΝΑΤΟ ως υποχρεωτικός μονόδρομος για την εγγύηση της ασφάλειας των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης.
Τούτων λεχθέντων είναι σαφές ότι οι θέσεις της Μόσχας εγγράφονται στην παράδοση της Ρεαλπολιτίκ.
Σε ό,τι αφορά την αλλαγή συνόρων η σύγκρουση στη Γιουγκοσλαβία μετά το 1991 και κυρίως ο πόλεμος ΝΑΤΟ-Σερβίας το 1999 νομιμοποίησαν τη βίαιη επαναχάραξή τους.
