Πηγαίνοντας προς το Καλλιμάρμαρο, δεν το είχα συνειδητοποιήσει, θεωρούσα ότι πήγαινα σε μία ακόμα συναυλία από τις δεκάδες, ίσως κι εκατοντάδες που πάω κάθε χρόνο. Μεγάλη μεν, αλλά μία ακόμα. Φεύγοντας όμως και μετά από όλα όσα έζησα, κατάλαβα πως παρακολούθησα μία συναυλία που θα μείνει ιστορική. Οπως οι παλιότεροι λένε για τη συναυλία του Μίκη στο γήπεδο Καραϊσκάκη αμέσως μετά την πτώση της χούντας (ήταν και ο Τάσος Παππάς εκεί, όπως έχει πει), έτσι κι εμείς θα λέμε για τη βραδιά της Τετάρτης, του ΚΚΕ, στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Ιστορική, ναι. Για πολλούς και διάφορους λόγους. Για την κοσμοσυρροή. Για την απίστευτη συμμετοχή καλλιτεχνών. Για το μεγάλο καλλιτεχνικό της αποτύπωμα. Για τη ροή και το flow της, που διέθετε σενάριο και σκηνοθεσία. Για τη διοργάνωσή της που ήταν άψογη. Για το timing με όλους τους πολέμους γύρω μας και ειδικά με τη γενοκτονία της Παλαιστίνης. Αλλά, το βασικότερο, θα μείνει ιστορική για την ατμόσφαιρά της, για την ένταση και το συναίσθημα που προκάλεσε, για το after publicity που βρήκε όλη την Αθήνα να αναφέρεται σε αυτή, είτε ήταν εκεί και το έζησε είτε παρακολουθώντας βίντεο και εικόνες και παθαίνοντας fomo που έχασε κάτι τόσο μαγικό.
Tεράστιο μουσικό μέγεθος
Θα πω κάτι που ίσως ακούγεται αυθαίρετο, ίσως και αιρετικό, αλλά νομίζω πως είναι αλήθεια. Το έργο του Μίκη Θεοδωράκη είναι τόσο μεγάλο και σπουδαίο που το θεωρώ ανάλογο ονομάτων-κολοσσών της παγκόσμιας μουσικής, όπως ο Leonard Bernstein παράδειγμα. ΟΚ, μπορεί να σας φαίνεται υπερβολικό, αλλά αναλογιστείτε ότι ο Μίκης ξεκίνησε από τη μικρή Ελλάδα, φτάνοντας στα πέρατα του κόσμου. Το τεράστιο μουσικό του μέγεθος, μάλιστα, έχει εξαφανίσει πλήρως τις προσωπικές του, πολιτικές παλινωδίες. Ουδείς τις θυμάται πλέον, σιγά μη μείνει παράδειγμα στο μυαλό μας η τραγική ομιλία του (και παρουσία του) στη συγκέντρωση εναντίον της συμφωνίας των Πρεσπών. Του τα έχουμε συγχωρήσει όλα. Με τέτοια τραγούδια, σιγά μην ασχοληθούμε με άλλα. Ούτε κατά διάνοια.
Κάτι τελευταίο, μιας και τα υπόλοιπα τα λέει πολύ αναλυτικά η Ναταλί, δίπλα, και δεν χρειάζεται να προσθέσω κάτι. Αναρωτιέμαι, λοιπόν, τι θα σκέφτεται τώρα η Γλυκερία βλέποντας όλο αυτό. Η απόφασή της να πάει να δώσει συναυλία στο Ισραήλ, εν μέσω γενοκτονίας, την έφερε αυτομάτως εκτός της εκδήλωσης του ΚΚΕ. Τι δουλειά, άλλωστε, θα είχε μία τραγουδίστρια που θα έπαιζε πριν από μερικές ημέρες στο Ισραήλ, σε ένα στάδιο γεμάτο με παλαιστινιακές σημαίες; Και με τι μούτρα θα εμφανιζόταν μπροστά στον πρέσβη της Παλαιστίνης; Σοφή η απόφαση του ΚΚΕ να την κόψει από τη συναυλία. Την προστάτευσε.
