Λεπτομέρεια που τρομάζει…

Θέλουμε το Πάσχα, μέρα Λαμπρή, Ανάστασης. Ετσι θέλει η παράδοση, θέλουμε κι εμείς και ευχόμαστε: μέρα χαράς, συναδέλφωσης, συγγνώμης, διασκέδασης, κεφιού. Αντάμωμα με τη φύση μες στη φύση, ύμνο στην αναγέννηση της φύσης –ή στην ανάσταση θανόντων θεών και θεανθρώπων–, μες στις ταξιανθίες των λουλουδιών και τους καταιγισμούς των αρωμάτων της άνοιξης. Ω γλυκύ μου έαρ… υμνεί ο μελωδός, για να θρηνήσει αμέσως μετά: Πού έδυ σου το κάλλος· πού βασίλεψε η τόση ομορφιά!

Οσο έχεις να κάνεις με θεούς και υμνωδούς, μια χαρά και μες στην ελπίδα πάνε τα πράγματα. Οταν μπλέκουμε μες στα πράγματα οι άνθρωποι και παριστάνουμε τους θεούς που θέλουν να ενανθρωπιστούν, αλλά αθώοι των αμαρτημάτων τους, τα οποία τεχνηέντως επιρρίπτουν σε άλλους ανθρώπους, επί το ευγενέστερον… συνανθρώπους, τότε μπορεί να έχουμε και φαινόμενα… απάνθρωπα. Αφού εκείνος ο αρχαίος σοφός ήθελε μέτρο όλων των αξιών (χρημάτων) τον άνθρωπο.

Είναι αυτές οι ματιές, έστω φευγαλέες, που ρίχνεις, βορειοανατολικά, κατά την Ουκρανία, και νοτιοανατολικά, κατά τη Λωρίδα της Γάζας. Που μπορεί να μη σε κάνουν συνένοχο και συμμέτοχο παθών που βιώνουν συνάνθρωποι. Σου αφήνουν όμως έναν κόμπο στον λαιμό, που δύσκολα καταπίνεις ένα Πάσχα χαρμόσυνο, αναστάσιμο, κατά το έθιμο ή όσο θα ευχόσουν και θα ήθελες.

Διέτρεξα τα τελευταία «νέα», που επαναλαμβάνονται και πια έχουν παλιώσει, γύρω από την Ουκρανία και τους Ρώσους, από τη Λωρίδα της Γάζας και τους Ισραηλινούς, τον «διεθνή παράγοντα» (εκεί να δεις μεσολαβήσεις και διαμεσολαβήσεις…). Στάθηκα στη λεπτομέρεια· δεν ξέρω ποιος θεός ή ποιος διάολος κρύβεται πίσω της. Αλλά τρόμαξα! Μία βδομάδα πριν από το Πάσχα, διάβασα πως η ουκρανική κυβέρνηση αναζητούσε λύσεις για να αποκαταστήσει ζημιές που προκάλεσε ρωσικό drone στη μεταλλική σαρκοφάγο του αντιδραστήρα 4, στον παροπλισμένο πυρηνικό σταθμό στο Τσέρνομπιλ! Μία βδομάδα πριν από το Πάσχα ήταν και τότε· πριν από 39 χρόνια…