Μη ανατάξιμη κρίση

Οι κυβερνήσεις φθείρονται και αργά ή γρήγορα πέφτουν. Πρόκειται για έναν κοινωνικό-πολιτικό νόμο που είναι το ίδιο αμείλικτος και αναπόφευκτος όπως οι νόμοι της φύσης. Αλλά πότε η φθορά μιας κυβέρνησης είναι μη αναστρέψιμη;

Οταν παύει να εμπνέει ευρύτερες, της κομματικής επιρροής της, κοινωνικές δυνάμεις. Οταν η δυσαρέσκεια που προκαλεί είναι μεγαλύτερη της όποιας θετικής απήχησης έχει η πολιτική της. Οταν δεν έχει τίποτα να δώσει και συνεχώς ανακυκλώνει τον εαυτό της. Οταν, ως συνέπεια όλων αυτών, οι πολιτικοί της αντίπαλοι έχουν πάρει οριστικά την πρωτοβουλία των κινήσεων.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη φαίνεται πως πλέον βρίσκεται στη φάση της φθοράς όπου δεν υπάρχει δρόμος επιστροφής. Δεν εμπνέει κανέναν. Ούτε την κομματική βάση της Ν.Δ. ούτε ευρύτερα κοινωνικά στρώματα. Είναι μονίμως αντιμέτωπη με την πλειονότητα της κοινωνίας που δηλώνει δυσαρεστημένη από την πολιτική της τα τελευταία, τουλάχιστον, τρία χρόνια. Ανακυκλώνει διαρκώς τον εαυτό της, κάτι που φάνηκε και με τον τελευταίο ανασχηματισμό ο οποίος μάλλον περισσότερα προβλήματα δημιούργησε από αυτά που επιχείρησε να λύσει.

Αν, μάλιστα, δει κανείς όλα αυτά υπό το πρίσμα των διεργασιών στη Ν.Δ., τότε δεν είναι δύσκολο να αντιληφθεί ότι η κυβέρνηση θα συνεχίσει διαρκώς να κατρακυλά και να φθείρεται, να αμφισβητείται και να παραπαίει με κεντρικό υπεύθυνο -εκ της θέσης του- γι’ αυτή την κατάσταση τον επικεφαλής της, Κυριάκο Μητσοτάκη. Μάλιστα δεν είναι λίγοι αυτοί που εκτιμούν ότι η εσωτερική αμφισβήτηση στην κυβέρνηση δεν είναι τίποτε άλλο από ένα μήνυμα προς τον πρωθυπουργό να ετοιμάσει την έξοδό του καθώς άλλη επιλογή δεν έχει.

Το μόνο που δεν συμβαίνει με αυτή την κυβέρνηση αφορά το γεγονός ότι η αντιπολίτευση δεν έχει καμία πρωτοβουλία κινήσεων αν και το προσπαθεί. Ετσι το πρόβλημα της κυβέρνησης γίνεται πιο σύνθετο. Γίνεται πρόβλημα της χώρας. Γιατί το πρόβλημα της χώρας δεν είναι αν θα πέσει η σημερινή κυβέρνηση, αλλά ποιος θα τη διαδεχτεί και με ποια πολιτική πρόταση.

Οταν δεν υπάρχει εναλλακτική κυβερνητική λύση που να συγκεντρώνει την αποδοχή της πλειοψηφίας των πολιτών, τότε εκείνο που μένει είναι μια ανεξέλεγκτη πολιτική κρίση, μια γενικευμένη φθορά και απαξίωση του πολιτικού συστήματος με απρόβλεπτες συνέπειες. Ακριβώς σε αυτό το έδαφος ελπίζει για την πολιτική του επιβίωση ο Κ. Μητσοτάκης.