Μισοάδειο το ποτήρι των συνεργασιών

«Ναι μεν, αλλά…» από τον Αλέξη Χαρίτση στην πρό(σ)κληση Φάμελλου για συμπόρευση των κομμάτων τους. Οπως σημείωσε σε συνέντευξή του στην ιστοσελίδα dnews.gr, μολονότι συμφωνεί σε αρκετά σημεία της τοποθέτησης του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, από την άλλη «διακρίνω μια τάση υποτίμησης της ανάγκης για έναν πραγματικό και ουσιαστικό προγραμματικό διάλογο. Προφανώς η πολυτέλεια του χρόνου δεν υπάρχει, αυτό όμως που επείγει πριν από οτιδήποτε άλλο είναι η προγραμματική συζήτηση», διεμήνυσε ο πρόεδρος της Νέας Αριστεράς προσθέτοντας ότι «όταν η κοινωνία λέει “βρείτε τα”, δεν εννοεί απλώς συγκόλληση διά της άθροισης, αλλά βρείτε τα στο περιεχόμενο, βρείτε τα για να υπάρξει διέξοδος με συγκεκριμένο πρόγραμμα και στόχους. Κι εδώ είναι που απαιτείται και αναστοχασμός και αυτοκριτική…».

Για τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ Νίκο Ανδρουλάκη περιορίστηκε να παρατηρήσει ότι «υπάρχει ο Πέδρο Σάντσεθ στην Ισπανία. Υπάρχει και ο Ολαφ Σολτς στη Γερμανία». Περισσότερο αναλυτικός για τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, ο Αλέξης Χαρίτσης παρατήρησε εν πρώτοις ότι «θέση στο Λαϊκό Μέτωπο έχουν όσοι αντιλαμβάνονται την κοινωνική αναγκαιότητα συγκρότησής του», με βασική προϋπόθεση «τη σαφή διάκριση μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς». Ομως, τόνισε, «η Πλεύση Ελευθερίας είναι ένα ουσιαστικά μονοπρόσωπο κόμμα με μια πολύ δυναμική αρχηγό, το οποίο επωφελείται από τη δίκαιη οργή που έχει δημιουργήσει η εγκληματική διαχείριση της υπόθεσης των Τεμπών. Δεν πιστεύω όμως ότι τα προσωποπαγή και μονοθεματικά κόμματα έχουν να προσφέρουν ουσιαστικά και μακροπρόθεσμα».

Για τον Αλέξη Τσίπρα σημείωσε, τέλος, ότι «έχει την ιστορία και την πορεία του. Σήμερα επιλέγει να παρεμβαίνει ως πρώην πρωθυπουργός μέσω του Ινστιτούτου του. Αφήνοντας ανέγγιχτα κρίσιμα, κατά τη γνώμη μου, ζητήματα που αφορούν το κόμμα του, όπως η πολιτική του μέσου όρου, η ανακύκλωση ενός φθαρμένου πολιτικού προσωπικού, ο πολιτικός ευτελισμός και όσα ακολούθησαν τις εκλογές για την ανάδειξη προέδρου στον ΣΥΡΙΖΑ το 2023». Και έκλεισε λέγοντας πως «η επανάληψη λογικών μεσσιανισμού, πάντως, δεν είναι η απάντηση που απαιτεί η κοινωνία σήμερα».